Szczurzy Schron

Podsumowanie roku 2012

2012-01-19T19:00:00.000+01:00

Kolejny rok i kolejnepodsumowanie. Dla tych, którzy mają dosyć czytania o tym, jak przez cały rokwyglądały sesje obcych ludzi, a chcieliby wiedzieć, co dzieje się w społecznościRPG ogólnie polecam bloga Borejki w trzech odsłonach 1 2 3.

Jednak na sam początek, zanim zacznęo grach, w tym roku zmienił się mój status na facebooku na „w związku małżeńskim z”i zdobyłem tytuł inż.

Przechodząc do gier fabularnych.

Prowadził wilk razy kilka, poprowadzili i wilka.

Kolejny raz nie jestem w staniepodać dokładnej liczby sesji, w których brałem udział, ale średnio raz wtygodniu grałem z jedną grupą plus przez pewien okres z drugą, ale to jużtrochę rzadziej. Uzbiera się tego pewnie ponad sześćdziesiąt.

Chodź liczba sesji była większa,w tym roku miałem okazje zagrać w mniejszą ilość systemów i królowały u nas autorki. Również mniej prowadziłem niż w poprzednichlatach i definitywnie oddałem stanowisko mg w ręce graczy.

Prowadziłem tradycyjnieNeuroshime i autorski system Slavic Punk
(postapo zelementami słowiańskiej mitologii i cyberpunka).

Prócz tego grałemw Wolsunga, kolejną kampanię Gasnących Słońc i Pandora’sEffect (autorka w klimatach Dead Space, zainteresowanych odsyłam tu oraz tam gdzie można obejrzeć ilustracje. ).

Skład

W ciągu roku ilość graczy uległa poważnejzmianie. Zmiana ta została spowodowana zbyt dużą ilością graczy i poskutkowałapodziałem grupy na dwie.

Choć początki podziału nie były łatwewydaje mi się, że na dłuższą metę wyszło to nam na dobre. Umożliwiłozaproszenie do gry kolejnych chętnych, których wcześniej musieliśmy odsyłać zkwitkiem.

Tak, więc z początkowej grupyliczącej siedem osób , powstały dwie ( które wraz z upływającym czasem rozrosły się do dziesięciu graczy). Pierwsza składająca się z czterech i druga zsześciu graczy. O jej! w tensposób udało mi się spełnić zeszłoroczne marzenie.

Gdziegraczy siedmiu tam..

Gra się naprawdę ciężko, zwłaszczaodczułem to w tym roku. Grupa, której przewodziłem odkąd pamiętam, zawsze byładuża, i dopiero w tym roku dane było mi spróbować prowadzić i grać w mniejszymgronie. Muszę przyznać, że daje to duże nowych możliwości. Nie tylko mi, jakomistrzowi gry, bo bardziej mogę skupić się na poszczególnych postaciach, ale też graczom np. w odgrywaniu.

Przy dużej grupie często obserwowałem jakjedni gracze byli zdominowani przez pozostałych nie mając często okazjido swoich pięciu minut. Właściwie nie raz, aby uniknąć chaosu, rezygnowaliśmy zinterakcji między graczami, by skupić się i pchać fabułę do przodu.

Teraz grając w mniejszej grupie mniej siłytrzeba poświęcać na jej kontrolowanie, co pozwala skupić się na kreowaniuświata. Zacząłem odkrywać u siebie i graczy nowy potencjał do tworzeniahistorii. Nasze postacie stały się bardziej prawdziwe, nie zawsze zgadzającesię ze sobą. Jak dla mnie 3 graczy + mg to obecnie ideał.

Roktwórczego podejścia.

W tym roku udało mi się przekonać do parurzeczy. Mechanika nie musi być twoim wrogiem, jak przez wiele lat sądziłem. Przerabiającmechanikę do własnych sesji zrozumiałem, że może być ona przydatnym narzędziemdo budowania klimatu podczas kampanii pod warunkiem, że zastosuje sięodpowiednie mechanizmy mające nam w tym pomóc.

Jednak często trzeba dopasowywać mechanikędo własnych wymagań, co zabiera dodatkowo sporo czasu. Tak robiłem ja, i kolegaprowadzący Pandora’s Effect, nawet mistrz prowadzący Gasnące Słońca w tymroku zrezygnował z oryginalnej mechaniki na rzecz tej ze Savage Worlds. Jednaktrzeba powiedzieć, że też wziął ją na warsztat i po przeróbkach ciężko było ją poznać. Szczególnie,jeżeli chodzi o mechanikę walk gwiezdnych okrętów, którą właściwie stworzyłcałkowicie od nowa.

Własną konsole, na której mogliśmy wydawać rozkazy i pole bitwy zmakietami okrętów zrobiło na mnie szczególne wrażenie . Mogliśmy poczuć się jak prawdziwi dowódcy gwiezdnej flotyi. Jednak osamej mechanice może się uda napisać w jakimś innym poście.

Druga rzecz, którą zaobserwowałem w tymroku to bardzo dobrze zrobiła nam gra na zmianę z innymi mg. Każdy z nas mającmożliwość naładowania bateryjek odpoczywając, jako gracz. Potem prowadził kampanie zgłową pełną nowych pomysłów i trików. Dodatkowo nie raz, podkradaliśmy je sobiei inspirowaliśmy się nawzajem by w jeszcze lepszej formiewykorzystać je po raz drugi.

Upadek pod blogów ciężarem

Blogosfera to chaos. W zeszłymroku próbowałem ją ogarnąć, jednak chyba zabrałem się za to w zły sposób.Czytanie wszystkich postów pojawiających się w sieci na blogach spowodowało, żew pewnym momencie nastąpiło przesycenie materiału. Mocno zniechęciłem się do wchodzeniana jakiekolwiek strony związane z RPG przez parę ładnych miesięcy.

Spowodowało to znaczny spadek ilości postów, cowypadałoby naprawić, jednak na razie nic nie obiecuję. Muszeopracować jakąś sensowną metodę czytania blogów. Jednak z moich obserwacji wywnioskowałem, że nie tylko mój rpg-owy blog dotknęła jakaś postowa niemoc.Może coś wisiało w powietrzu.

Co do konwentów w tym roku niemam się, czym chwalić, bo brałem udział jedynie w Copernikonie, gdzie i takpojawiłem się tylko na jeden dzień, nie mniej wspominam go bardzo miło, jakwłaściwie cała ekipa, z która się wybrałem.

To już jest koniec

No i na zakończenie trochę spóźnienie, chciałbymwszystkim, którym udało się dobrnąć do tego miejsca życzyć wielu ekscytującychprzygód na nowy rok, aby gwiazdy w waszych sesjach były w porządku, chaos przeprowadziłkolejną inwazje, słońca zgasły, smoki wyszły z lochów, moloch i neodżungla dokonałyrozbioru ameryki, a zombie zombie zombie.

Pamiętnik Jeremiasza Gildena 1899 cz.2 - Wolsungowa Kampania

2012-01-14T21:38:00.000+01:00

Drugacześć pamiętnika dla wszystkich fanów Wolsunga i tanich dowcipów. Dla tych, cochcieliby przeczytać poprzednią część zapraszam tutaj.

Pierwsze nasze zadanie, które mieliśmy do wykonania, można uznać w stu procentach za udane. Pomimo korku i tłoku w miejskiej komunikacji Layonse udało nam się dotrzeć na miejsce. Po drodze jednak spotkały nas trudności w postaci starszych pań próbujących wszelkimi znanymi metodami zmusić nas do ustąpienia im miejsca.

Zaczęły od standardowej taktyki prób zakaszlenia naszych karków, niby przypadkowo wpadając na nas i okładając nas torbami. Pomimo znacznego nawilżenia atmosfery trzymaliśmy się twardo, aż do czasu, kiedy zaczęły prowadzić swoje wywody: „Jak to ciężko o porządnych ludzi, dawniej to było zupełnie inaczej.” Nasz ogr James już wstawał w celu wyrzucenia paru zbędnych „bagaży”. Jednak, jak się okazało prawdziwe kłopoty miały dopiero nadejść.

Po tym jak na jednym z przystanków wsiadł kolejny pasażer zatęskniliśmy za błogim zapachem lawendy, którym tak intensywnie spryskiwały się starsze panie. Dosiadł się do nas pijany menel, który śpiewając wesoło sprośne piosenki otoczony aurą zapachu znajdującego się gdzieś pomiędzy nigdy niesprzątanym śmietnikiem pradawnych bogów, a zjawiskiem dyfuzji mojego wuja Gustawa uwielbiającego wszystkie rośliny strączkowe.

Z menelem każdy próbował poradzić sobie na własny sposób. Miske Okirow, mój gnomi towarzysz założył jakaś maskę gazową na szybko zbudowaną z dostępnych w autobusie elementów. Innocento zatkał sobie dziurki od nosa jakimiś ziołami, które zwykł używać podczas swoich spirytystycznych seansów. Ja zanurzyłem się w lekturze księgi Eddy błagając Unii o spokój duchowy dla mojego nosa.

Widok budynku fabryki, w której przetrzymywany był profesor przyjęliśmy z taką radością, że nawet nie czekaliśmy na nasz przystanek tylko wyskoczyliśmy przez stłuczone okno, które zdewastowały starsze panie podczas ucieczki przed zapachem menela. Doprawdy nikt z nas nie podejrzewał je o takie zasoby energii i sądzę, że nie pomyliłbym się zbytnio, gdybym powiedział, iż jedna z nich pobiła rekord na sto metrów najlepszego biegacza Alfhaimu.

Jednak wracając do profesora miał on znajdować się w piwnicy budynku. Do budynku dostaliśmy się bez problemu, prawdopodobnie przez przypadek ze względu na nasz ubiór brani za klasę robotniczą. Problemem okazało się dwóch ochroniarzy pilnujących profesora.

Zanim miałem okazję zaproponować plan pozbycia się stróżów poczułem jak tracę grunt pod nogami. Jak się okazało podniósł mnie ogr James, jak miałem nadzieje, aby wszyscy lepiej usłyszeli mój plan. Tym większe okazało się moje zdziwienie, gdy James mnie wykorzystał, jako kule armatnią i ani się obejrzałem leciałem już z dużą prędkością w kierunku strażników.

Na szczęście udało mi się wylądować w ramionach strażnika przy okazji go przewracając niczym niewinnego oseska. Szok w jakim był chwytacza było tak wielkie, że doszedłem do wniosku, iż podczas naszego zdarzenia moje zdziwienie musiało przejść na niego.

Postanowiłem pogłębić jego stan zaskoczenia i wykorzystując iluzje zmieniłem swój wygląd na bombę z palącym się lontem. Gdy zostałem upuszczony dopiero twarda kamienna posadzka uświadomiła mi jak bardzo złym pomysłem była moja przemiana. Jednak, gdy wstałem i rozejrzałem się przeszkoda, jaką byli strażnicy zniknęła.

Doktor von Hauena nie wyglądał na bardzo zdziwionego naszym przybyciem. Właściwie to stał ze stoperem i przywitał nas oświadczając, że przybyliśmy o czterdzieści sekund za późno niż to wynika z jego obliczeń, ale znajdujemy się w marginesie błędu, po czym zaczął wprowadzać poprawki w równaniu rozpisanym kredą na tablicy przypominającej wielkością drzwi katedry Boskiej Bramy w Layonse. Reszta pomieszczenia również była obwieszona licznymi planami parowych maszyn.

„Radziłbym zamknąć drzwi” powiedział doktor nie przerywając swojej pracy. Zaraz po tym usłyszeliśmy ciężkie, mechaniczne głosy dochodzące z korytarza, którym przybyliśmy. Posłuszni poleceniu doktora zamknęliśmy drzwi tym samym niszcząc drogę naszej ucieczki. Zaraz potem usłyszeliśmy miarowe uderzenia z drugiej strony wejścia jakby ktoś próbował je wyważyć.

„Którędy teraz?” Zabrzmiało wśród nas jakbyś wszyscy jednocześnie zadali to pytanie. Profesor odchrząknął: „Jeżeli wykorzystamy rury wentylacyjne prowadzące na dach mamy siedemdziesiąt pięć procent na powodzenie ucieczki, ale musiałbym przeprowadzić dokładniejsze obli…” Profesorowi niedane było dokończyć zdania, a tym bardziej obliczeń, ponieważ nasz ogr James chwycił go uznając, że trzy czwarte całości to wystarczające prawdopodobieństwo, aby nasz plan się powiódł. Nie da się ukryć, że reszta w błyskawicznie przeprowadzonym niemym głosowaniu jednogłośnie zgodziła się z ogrem i ruszyła za nim przez dziurę powstałą po wyrwaniu przez niego rur wentylacyjnych.

Gdy już wdrapaliśmy się na dach do naszych uszu doszedł dźwięk wyważanych na dole drzwi. Przekonani, że odległość paru pięter jest zbyt mała, aby członkowie naszego pościgu zaczęli filozoficzne rozważania na temat celowości i szans gonitwy ruszyliśmy po fabrycznych dachach w kierunku koryta rzeki. Za nami wyłoniły się golemy stróżujące, którym zapewne nieznane było nawet pojęcie umiłowanie mądrości.
Nie wiem, któremu z chorych architektów budowlanych wpadło do głowy, iż konstrukcja dachów jednospadowego jest tym, o czym marzyły wszystkie fabryki, ale w tym momencie przeklinałem go do siódmego pokolenia włączanie zmuszany do wbiegania po ich stromej powierzchni tylko po to, aby za parę metrów skoczyć w dół na kolejny równie stromy dach.

Jednak to nic w porównaniu z losem, jaki spotkał mojego towarzysza elfa Skenda, o którym powiedzieć, że się potknął i przewrócił w niektórych kręgach wywołało by skandal. Bo w momencie, gdy naszym oczom ukazało się nasze wybawienie w postaci Emmy prowadzącej sterowiec, tak abyśmy mogli na niego wskoczyć, ten biedny elf niefortunnie podczas przeskakiwania między dachami zahaczył o rynnę jednego z dachów, co spowodowało, że niczym pług orzący pole poruszający się z prędkością osiemdziesięciu kilometrów na godzinę wpłynął w morze dachówek, które jednak nie były wstanie powtrzymać jego pędu. Tak, więc po zniszczeniu dwóch metrów dachu i elewacji Sned spadając z dachu zniknął.

Byłem już pewien, że oto czas najwyższy zacząć opłakiwać mojego wspólnika, ale okazało się, że spadł na wóz znajomej mi rodziny przewożącej siano. Jednym słowem w tym ciężkim do opisania pechu znalazła się wystarczająca ilość fartu, aby przeżył, chodź jego twarz już nigdy nie miała być taka sama i mógł zapomnieć o swojej karierze salonowej.

Gdyby tego było mało, na zakończenie dnia, gdy już wszyscy byliśmy bezpiecznie na pokładzie sterowca, naszym oczom ukazał się obraz palących się zgliszczy naszego biura. Wszyscy uznali, że winny za to jest nasz nowy arcywróg Von Sznitzel, który wcześniej więził Profesora von Hauena. Na razie postanowiłem nie informować reszty wspólników, że aby wyciągnąć naszą firmę z kryzysu ubezpieczyłem ją na spora sumkę po czym sam ją podpaliłem.

PD dla MG

2011-10-25T20:14:00.001+02:00

Punktydoświadczenia dobrze znane wszystkim grającym w RPG, są obiektem pożądania,wskaźnikiem potęgi i nagrodą za włożony w grę trud. Zawsze ofiarowywane postaciomgraczy przez tajemnicze bóstwo zwane mistrzem gry.

Gdybyjednak tak zacząć dawać punkty doświadczenia swojemu bóstwu, tfu, znaczy się mistrzowigry?

Rytuał przekazywania doświadczenia miedzy graczem, a mg.

Niechodzi mi tu o to, aby mistrz gry wymieniał pedeki na nowe poziomy potworów, czarydla swoich kultystów czy też jakieś niespodzianki służące do uśmiercaniagraczy, ale o to, żeby wiedział, co się graczom podobało a nad czym musijeszcze popracować.

Pedekimają ułatwić ocenianie graczom różnych elementów sesji. Ilość punktów pokazujeco według nich było dobre, a co złe. Trzy punkty za klimat? No jeżeliprowadziłeś horror to ktoś na pewno musi wymienić bieliznę. Zero punktów?Najwyraźniej gracze umarli, ale na pewno nie ze strachu.

Proponujewstępnie parę kategorii w których można oceniać mg i punktacje która mi pasujenajlepiej 0-2. Chociaż jak kto woli, można oceniać w starej dobrej szkolnejskali lub od 1do 10.

Opisy

Najlepiejgdy gracz oczami wyobraźni widziany obraz porówna do tego przy oglądaniu filmówjakości blu-rey, no ale zazwyczaj wystarczy jak gracze wiedzą z czym walczą.Osobiście moja achillesowa pięta.

Oprawa

Wiem,wiem, zapraszanie na sesję orkiestry z filharmonii i bractwa rycerskiegoobrazującego walki to przesada. Jednak i bez tego można poruszyć graczy dobrzedobraną muzyką. Różne rekwizyty, świece, dobrze sporządzona mapa i obrazki też niewypadły sroce z pod ogona.

Klimat

Nakażdy system przypadają co najmniej trzy konwencje, no ale warto zachowaćprzynajmniej jakieś pozory i unikać we władcy pierścieni laserowych mieczy.

Postacie

Nowłaśnie jak to z tymi bohaterami, zapadną nam w pamięci, czy w karczmiespotkaliśmy kolejnego grubego karczmarza cały czas czyszczącego kufle. Może jakby mu porwać córkę nabrał by trochę osobowości? Parę blizn na pewno sprawiło by,że stanie się bardziej charakterystyczny.

NieliniowośćGry

Nictak nie denerwuje jak niszczenie pomysłów graczy w zarodku, bo wszyscy lubiąmieć wpływ na otaczany świat. Gdy poświęcają więcej czasu rozkminiają co wymyślił mg, bożadne inne rozwiązanie nie jest akceptowane, to wiedz, że coś się dzieje.Prawdopodobnie gracze szykują jedyne właściwe rozwiązanie, to znaczy wywiezieniena taczce.

Fabuła

Fajniejak wciąga graczy niczym odkurzacz, a nie ciągnie się jak flaki z olejem. Dobrze też, jak gracze w połowie kampanii niezastanawiają się co tu do cholery robią. Mniej więcej orientują, cosię dzieje, nie czując się jak drugoplanowe postacie.

Mechanikai Sprawiedliwość

Mgmusi być sędzią egzekwującym zasady i gdy trzeba być surowym jest surowy. Zdrugiej strony musi wiedzieć, kiedy może ulec pod naporem kocich oczu ze Shrekai nagiąć zasady dla „wyższego dobra”.

Narazie tyle, czekam na propozycje kolejnych kategorii.

Moda na przypinki RPG

2011-08-29T12:42:00.004+02:00

Kolejna akcja przeniesiona przez gryfabularne.blogspot.com na nasz polski rynek blogowy. Polega ona na tym, aby przy pomocy przypinek określić rodzaj preferowanej przez nas gry. Pochodzą one z tych dwóch blogów: warlockshomebrew.blogspot.com i strangemagic.robertsongames.com.

To mój zestaw przypinek.

Przypinki jako MG

Historia według mnie to najważniejsza cześć gry. Nie ma tu miejsce na przedzieranie się przez lochy w celu zabicia jak największej ilości potworów.

Spotkanie nie ma co się oszukiwać, głównie chodzi o zabawę, nie jakieś katharsis. Tradycją już jest, że pierwsze pół godziny sesji poświęcone jest na pogaduchy, wymianę książek czy filmów.

Bohaterowie są jednostkami wyróżniającymi się z tłumu. Nie dla nich ściąganie kotka z drzewa i zarabianie na chleb gdy cały świat czeka na uratowanie.

Gracze są bezpieczni. Na prawdę ciężko zginąć na moich sesjach, chyba, że ktoś sam o to poprosi i jest to częścią fabuły. No może prócz paru wyjątków gdzie ktoś pcha się w szpony śmierci pomimo paru ostrzeżeń.

Improwizacja, przed sesją przygotowany jest często tylko początek, mniej więcej szkielet i koniec do którego najczęściej nie dochodzi, bo gracze postanowili pójść inną drogą lub wymyślili inne rozwiązanie.

U mnie nie uświadczy się sekretnych rzutów. Wszyscy niech wiedzą jak stoją sprawy.

Modyfikuje zasady prawie każdego systemu w który gramy i szukam ideału. Dokładniej to najczęściej staram się go uprościć, aby mechanika nie zabierała zbyt dużo czas z sesji, a jednocześnie nadal gracze czuli, że to nie mg decyduje o wszystkim.

Przypinki jako Gracz

Jak mówi stara krasnoludzka piosenka „Złoto, złoto, złoto!” Im więcej tym lepiej.

Odgrywanie roli to podstawa tej zabawy, jednak w taki sposób aby innym nie psuć zabawy.

Lubię sobie kulnąć i ten dreszczyk emocji, jednak co za dużo to nie zdrowo.

Pamiętnik Jeremiasza Gildena 1899 cz.1 - Wolsungowa Kampania

2011-08-19T11:28:00.004+02:00

Nazywam się Jeremiasz Gildern i jestem gnomem iluzjonistą. Moja rodzina pochodzi z Morgowi choć parę lat temu w wyniku zmian zachodzących w tym kraju przeprowadziłem się do stolicy Alfheim Lyonesse.

Ku niezadowoleniu mojej rodziny zostałem iluzjonistą. Moi rodzice zawsze wierzyli, że zostanę godi, nawet podjąłem nauki w tym kierunku które w dosyć brutalny sposób zostały przerwane przez aktualne władze mojej ojczyzny.

Jednak nie o tych wydarzeniach chciałem pisać dlatego wróćmy do dzisiejszych zdarzeń. Na fali aktualnej mody i popytu dałem się wciągnąć w założenie biura detektywistycznego. Nasz interes nazwaliśmy „Przyczajka”, bo taka nazwa widniała na szyldzie wynajmowanego budynku, a nie było nas stać na nowy napis. Nasze małe dochodzenie pozwoliło dojść do tego, że to nazwisko szewca który wcześniej miał swój zakład w tym miejscu. Przed paroma tygodniami zniknął prawdopodobnie z powodu zaciągniętego długu u niziołczej familii. Ważna lekcja na przyszłość.

Interes równie podejrzany jak moi wspólnicy których z krótka opisze:

Skand, elf pochodzący z Sunnir, niebywały szermierz. Tylko jak się później okazało zapomniał dodać w swoim CV, że przez całe jego życie prześladuje go pech. Fakt, że jeszcze żyje można śmiało uznać za ósmy cud świata.

Dalej w kolejce Graham Woodgate, troll detektyw z Atlantydy, który na prowadzeniu biura detektywistycznego powinien znać się najlepiej. Jednak, rzeczywistość szybko zrewidowała te poglądy. Trzeba jednak mu przyznać, był utalentowanym strzelcem i nie chciał bym znaleźć się na celowniku jego lufy. Czemu był? Wszystko w swojej kolejności.

James Rodi, ogr, również jak poprzednik prywatny detektyw. Do spółki włączony jako „specjalista od brudnej roboty”. Jednak jego zamiłowanie do argumentów siły, ryzyka i ładunków wybuchowych wprowadziło nas w nie jeden kłopot.

Innocento Battista, ork ze Scylli, specjalista od okultyzmu i wykrywania magii rytualnej. Choć nie brał udziału w zbyt wielu naszych akcjach dobrze zapadł nam w pamięci jako żywy radar wykrywający magie i kamikadze wychodzący cało nawet z najbardziej szalonej akcji.

Ostatni - Miske Okirow - gnom z Suniru. Technomag zajmujący się tradycją gnomów, czyli golemami. Podczas swoich wypraw pisał również pamiętniki. Sami musicie uznać która wersja opisanych wydarzeń jest bardziej wiarygodna.

Wszystko zaczęło się gdy siedzieliśmy w biurze i oczekiwaliśmy nowego klienta. Taką przynajmniej mieliśmy nadzieje, bo nasze ostatnie zlecenie dostaliśmy przed miesiącem i polegało ono na znalezieniu zaginionego kotka. Kot został odnaleziony w brzuchu aligatora mieszkającego w kanałach Lyonesse, jednak pracodawca nie był zadowolony stanem w jakim przekazaliśmy mu obiekt poszukiwań i odmówił zapłaty.

Zastanawialiśmy się nad sposobem rozreklamowania naszego biura. Jednak po przeliczeniu dostępnych nam finansów okazało się, że gazety i plakaty są poza naszym zasięgiem. Nawet dzieciaki z domu na przeciwka nie chciały rysować obraźliwych haseł na murach za proponowane przez nas wynagrodzenie. Gdy obejrzeć nasz lokal spokojnie można było stwierdzić, że przydał by się jakiś solidny remont, no a przynajmniej wymiana powybijanych okien na całe, nie wspominając już o malowaniu ścian, czy też załataniu dziur w podłodze.

Nie chciałem o tym mówić swoim wspólnikom, ale obliczając nasze finanse pięcioma różnymi wskaźnikami wszystkie wskazywały, że nie uchronnie zbliżamy się do bankructwa. Jeden wspominał o pożyczce od niziołczej familii co chyba wystarczająco mówi o naszym położeniu. Obliczyłem nasz budżet paroma niekonwencjonalnymi metodami używając liczb zespolonych, pochodnych, całek oznaczonych i w momencie gdy pole figury przedstawiającej nasz budżet okazało się mieć wartość ujemną załamałem ręce. Warto dodać, że nie wliczyłem w to zakupionego na kreskę pieczywa z piekarni.

Nasz lokal bez i z iluzją.

Miałem ogłosić to reszcie ekipy gdy do biura weszła ona, klientka. Moi wspólnicy szybko podeszli do niej proponując herbatę i ciasteczka. Ogr usadził ją na krzesło i przystawił do stołu. Ja wykorzystałem chwilowe zamieszanie i rzuciłem iluzje aby nasza rudera choć trochę przypominała porządne biuro. Przedstawiła się Emma i miała dla nas zlecenie. Chciała abyśmy uratowali doktora von Hauena z fabryki gildii i pokrótce streściła nam swój plan.

Wydawało mi się dziwne, że przychodzi do nas z gotowym planem i znanym miejscem przetrzymywania. Jednak najbardziej dziwiło mnie to, że Emma zwraca się z tym problemem właśnie do nas. Od razu widać było po tej kobiecie, że należy do wyższych sfer, więc stać ją na pewno na dużo bardziej znane biura.

Chciałem nawet zapytać ją jakim cudem do nas trafiła jednak reszta członków ekipy wydawała się nie podzielać moich obaw i zanim obejrzałem się, została podpisana umowa. Nie wiem co bardziej powodowało ten pośpiech, chęć zarobienia jakichkolwiek pieniędzy czy niewiarygodna uroda Emmy. Jednak już po chwili wszyscy ruszyliśmy do fabryki, dwójka z nas na motorze, reszta za zebrane drobne przeznaczone na zakup pieczywa w piekarni miejskim transportem (na krechę piekarnia już nie chce nam dawać jedzenia mówiąc, że nie będą dokarmiać biedaków).

Czacha - Kampania Wampira cz. 2

2011-07-30T21:10:00.005+02:00

Kontynuacja kampanii , zainteresowanych zapraszam do pierwszej części.

Kolejnej nocy gracze zostali zaproszeni na święto kręgu wiedźm, zimowe przesilenie. Impreza odbywała się w parku poza miastem, ostro zakrapiana krwią z narkotykami i alkoholem. Odbył się też konkurs przeskakiwania przez ognisko. Nie obyło się bez wpadnięcia paru nieumarłych w szał Rotschreck.

Baron na tym święcie przedstawił im Czachę, czyli Lokiego w iluzji człowieka z czaszką barana. Złożył graczom prezenty z okazji święta. Obiecał też pomoc w odzyskaniu ołtarza. Jednak, aby tego dokonać musieli osłabić władzę księcia i poszukać dodatkowych sprzymierzeńców.

Pierwszym celem było przejęcie kontroli nad gangami w celu wywołania chaosu w mieście. Zaczęli od wyszukania i pozbycia się pierwszego przywódcy. Śledząc szefa gangu zakatowali go w jego kryjówce. Szef okazał się być Faerie i przemienił się w olbrzyma. Po jego pokonaniu wykorzystując Dominacje i Majestat mianują się nowymi szefami gangu.

Dalej gracze dowiadują się o zniknięciu księcia. Mówi się, o jego wyjeździe z miasta. Tak naprawdę książę postanowił użyć zdobytego ołtarza. Nie wiedział jednak jak zdjąć z niego założoną klątwę w wyniku, czego traci on permanentnie oko, uszkadza szyje i zapada w letarg. Podczas którego ma wizję przekazującą mu wiedzę i pokazująca przyszłość.

Gracze nieobecność księcia wykorzystują, aby rozpocząć wojnę gangów i przejąć władze nad kolejnymi. Dodatkowo Czacha pomaga znaleźć paru sojuszników wśród wampirów. Prócz tego gracze rozprawiają się z bezwzględną grupą wrogiego gangu, z której walki nie wyszedł jeszcze nikt żywy. Przeciwnicy okazują się miastowymi wilkołakami.

W telewizji gracze oglądają wiadomości o zamieszkach i walkach gangów, z którymi nie może poradzić sobie policja. Dostają zaproszenie od księcia. W pałacu okazują się być wszystkie wampiry. Książę szokuje przybyłych swoimi ranami na szyi i brakiem oka . Nie zważając na pytania oskarża Barona o podjudzanie wilkołaków przeciwko społeczności wampirów i zabicie paru z nich należących do miastowego gangu. Książę używa Przekleństwa Rozpaczy tak, aby baron nie mógł mówić i ogłasza na niego łowy.

Tak naprawdę książę nie wie, kto jest odpowiedzialny za śmierć wilkołaków. Jednak, gdy wilkołaki zażądali wskazania odpowiedzialnych za to nie zastanawiał się długo i wskazał Barona, którego widział w wizjach letargu jak w przyszłości zajął jego miejsce. Złapanemu Baronowi książę rozkazał podłączyć zdalnie odpalaną bombę, która miała być niespodzianką dla wilkołaków. Jednak Baron wymknął mu się i ukrył wśród Nosferatu. Dlatego też, aby uniknąć wyjścia prawdy o tym, że to nie Baron jest odpowiedzialny za śmierć wilkołaków przeklął go i po złapaniu zamierza oddać na rozszarpanie wilkom.

Gracze biorą udział w łowach, ale po to, aby wyprzedzić pozostałych łowców i ochronić ofiarę. Kontaktuje się z nimi Czacha obiecując, że pojawi się z pomocą. Ekipa udaje się na miejski cmentarz do siedziby Nosferatu.

Na początku Nosferatu nie chcą przepuścić graczy do kościoła, w którym ukrywa się ofiara łowów. Dopiero po dłuższym czasie i przekonaniu, że przysyła ich Czacha przepuszczają ich.Odnajdują niemego Barona z przyczepioną bombą. Ładunek wybuchowy musi poczekać na rozbrojenie, bo pojawiają się wilkołaki. Dochodzi do pyskówki i walki, w której prawie pewne zwycięstwo mają wilkołaki.

Z odsieczą przybywa parę wampirów i Czacha niosąc worek srebrnej broni i amunicji przeciwko wilkołakom. Szanse w walce obu stron wyrównują się. Dochodzi do eksplozji w kościele w wyniku, której budynek się rozpada. Wśród ruin nie znajdują żadnego ciała prócz popiołu, w który przemienił się Baron. Wilkołaki odchodzą uznając, że winny zbrodni został zabity ostrzegają „Nie fikajcie więcej, bo zrobimy do końca porządek w waszym miasteczku“.

Tak naprawdę Nosferatu zdołali zabrać pokiereszowane ciało Barona będącego w letargu i podłożyć popiół na jego miejsce.

Kolejnym etapem gry był atak na siedzibę księcia. Graczom pomagały przekonane wampiry i członkowie zdobytych gangów, których cześć w czasie walki zmienia się w olbrzymy. Książę po swojej stronie ma służby i policję, odziały specjalne i cześć wampirów, którzy pozostali przy nich. Walka jest krwawa i odbywa się na paru frontach. Gdy w końcu udaje sie dotrzeć na teatralną sale gdzie był książę ze wsparciem zaczyna się końcowa walka. Zabijajac Ogara księcia gracze uwalniają jednego ze starszych spod klątwy krwi i z powrotem staje on do walki po ich stronie. Książę walczy używając akceleracji i tworzy swoje klony.

Po pokonaniu księcia gracze używają ołtarza i mają wizje jaskini ze zwierciadłami wody, w których widzą sceny wcześniej im niewidoczne np. wygnanie Lokiego pod postacią Czachy, w którym rozpoznają swojego mistrza Marco, swoją akcję ratowanie go ze przybitej skały, trwające nadal walki w mieście, wybuch kościoła i wyciągnięcie z ruin Barona będącego Baldurem, wizje go jako przyszłego księcia Oslo.

Idąc wzdłuż jaskini docierają do gigantycznego drzewa, na którym wisi Książę, jako Odyn i parę innych wampirów będącymi pozostałymi bogami z panteonu nordyckiego.

Czacha ściąga czachę i ujawnia dobrze znaną im twarz. Ten dziękuje postaciom graczy za pomoc w wykonaniu jego planu i nagradza tajemnicami zawartymi w ołtarzu, po czym wizja znika.

Dalej gracze odlatują samolotem z Oslo oglądając płonące miasto i Ragnarok - zmierzch wampirzych bogów.

Deus Ex & Knights of Badassdom

2011-07-26T16:43:00.008+02:00

Premiera Deus Ex: Bunt Ludzkości coraz bliżej i w sieci pojawia się więcej materiałów, które mają nas nakłonić do zakupu gry. Prócz typowych filmików z gry mieliśmy już stronę z mini grą i reklamę korporacji występującej w grze.

Teraz w sieci pojawił się kolejny filmik z żywymi aktorami.

Oglądając te materiały reklamowe zaczynam zastanawiać kiedy gry przestanie być tylko grą.

Na deser jeszcze zwiastun filmu "Knights of Badassdom"

Powiem tak, parę razy na larpach byłem, ale takich rzeczy nie było. To chyba nawet dobrze ;)

Czacha - Kampania Wampira cz. 1

2011-07-24T22:56:00.012+02:00

Postać zawsze ubrana w elegancki czarny garnitur z czerwonym krawatem, która wśród tłumu nie wyróżniałby się niczym, gdyby nie barania czaszka zamiast głowy. Wokół tej niezwykłej osoby kręciła się prowadzona przeze mnie nordycka kampania wampira.

Czacha to tak naprawdę Loki, bóg oszustw i pan iluzji, który przed wieloma laty został wygnany z krainy wikingów przez pozostałych bogów. Przez lata planował zemstę na swoich braciach krwi. Do tego celu stworzył specjalną grupę wampirów poszukującą artefaktów, która tak naprawdę miała mu służyć jako narzędzie zemsty. Przybierając imię Markus, pod pretekstem znalezienia potężnego ołtarza, wraca do miasta, w którym żyją nordyccy wampirzy bogowie pod nowymi imionami.

Jego ilustracje wykonaną przez mojego kolegę można zobaczyć powyżej. Wielkie dzięki Marcin, kawał dobrego arta.

Streszczeni kampanii:

Gracze wcielali się w świeżo przemienione wampiry przez koterię zajmującą się wyszukiwaniem „artefaktów”.

Kolejnym celem było odnalezienie ołtarza, którego śladem podążali już od dłuższego czasu (właśnie podczas tych poszukiwań gracze byli przemieniani z ludzi w wampiry). W końcu dotarli do hotelu gdzie ołtarz miał zaginąć wiele lat temu podczas tej samej nocy, w której nastąpiła fala morderstw. Od tego czasu stał zabity deskami i w najbliższym czasie przeznaczony do rozbiórki. Informacje odnośnie aktualnego położenie zostały wyciągnięte z jej aktualnych mieszkańców - duchów zabitych przed laty ofiar. Nie obyło się bez wypędzenia szaleńczej zjawy mordercy.

Zainteresowanych sesją z duchami odsyłam do wpisów, które powstały na podstawie tej sesji.

Nawiedzony dom cz. 1 i Nawiedzony dom cz. 2

Miejscem ukrycia ołtarza okazuje się być w pobliżu stolicy Norwegi. Gracze wspólnie ze starszymi dokładnie planują akcję zdobycia upragnionego artefaktu. Tuż po zmierzchu lądują samolotem i udają się do jaskiń wcześniej zabezpieczonych przez ich ghule. Wszystko miało odbyć się szybko i następnego ranka planowali już drzemać w zaciszu trumien swojego domu.

Jednak rzeczywistość jak zwykle skorygowała plan, bo tuż po wyciągnięciu ołtarza ze skrytki pojawił się tutejszy Ogar z przyboczną strażą. Oskarżył wszystkich obecnych o kradzież własności księcia, złamanie tradycji polegającej na przedstawieniu się księciu, planowaniu zamachu na życie księcia i paru innych rzeczy bardziej wyssanych z palca.

Wyszło na jaw, że poczynania grupy postaci były od dłuższego czasu obserwowane. Dodatkowo jednemu ze starszych graczy podawano krew Ogara i przez więź krwi zmuszony został do obrócenia się przeciwko swoim sprzymierzeńcom. W wyniku walki ginie kolejny z ich starszych. Podczas odwrotu poświęca się Marco ściągając uwagę i wysadzając siebie wraz z pogonią. Młodym wampira wraz z ostatnim starszym udaje się dotrzeć na przedmieściach, gdy zaczyna już świtać. Spalani przez poranne promienie słońca włamują się do opuszczonej fabryki i barykadują w jej piwnicy.

Kolejnej nocy kontaktują się z Baronem, przywódcą Kręgu Wiedźm, który zgadza się wstawić za nich u księcia pod warunkiem przyłączenia się do przymierza. Załatwia im audiencje u księcia podczas wystawy malarskiej.

Na spotkaniu udaje im się rozbawić księcia i namówić go do odwołania wyroku pod warunkiem, że uda im się pozbyć nowo przybyłych łowców wampirów. Dowiadują się, też również, że ich starszy Marco aktualnie jest w stanie letargu przypięty do skały w parku i czeka na egzekucję, która ma nastąpić wraz z pierwszymi promieniami słońca. Nie daje się nakłonić do odwołania wyroku, jednak obiecuje graczom, że gdy ci dotrą na czas i uda się im go uwolnić to daruje mu wspaniałomyślnie życie.

Ścigając się z czasem dotarli na miejsce i dwójka z nich zabrała Marco przykutego do skały, podczas gdy reszta zajmowała się ghulami strażnikami. Uratowany starszy po wybuchu bardziej przypominał worek mięsa niż wampira więc, aby obudzić go z letargu musieli zdobyć odpowiednią ilość krwi, plus dodatkowo specjalną krew pozwalającą wyciągnąć go z głębokiego snu.

Po między polowaniami w celu zdobycia wystarczającej ilości krwi gracze zajęli się problemem łowców. Po ich odnalezieniu okazuje się, że jeden z ich członków to rodzony ojciec postaci graczy. Tatuś przekonany był, że jego latorośl zabita została przez wampiry i teraz z zemsty polował na nie. Pojawia się problem, bo nie wszyscy zgadzają się na zabicie łowcy, który zostaje rozwiązany przez Ventrue, który mieszając w głowie ojcowi sprawia, że ten zapomina o zemście i wraca do domu.

Po zebraniu odpowiedniej ilości krwi śmiertelników, gracze udają się w poszukiwaniu Vitea ze specjalnym kopem pozwalającym na szybsze przebudzenie z letargu. Jeden z członków Ordo Drakula zgadza się na oddanie krwi potężnego wilkołaka w zamian za przyprowadzenie mu ghula polującego od jakiegoś czasu na inne wampiry.

Gracze urządzają pułapkę w magazynie portowym. Złapana ofiara okazuje się być ghulem ich martwego mistrza, któremu udało się uciec podczas walki o ołtarz. Teraz, gdy zabrakło krwi jego pana poluje on na inne wampiry w celu wzmocnienia swoich zdolności. Jako, że dysponuje dużymi zasobami krwi różnych wampirów odznacza się siłą i udaje się go pokonać dopiero po zużyciu całych zapasów, czyli mniej więcej po rozniesieniu całego magazynu. Ghul zostaje wymieniony za krew.

Jednak nikt nie poinformował o negatywnym działania tak mocnej krwi, która po podaniu Markusowi nie tylko spowodowała przebudzenie z letargu, ale też sprawiła wpadnięcie w szał. Po dłuższym czasie i nie bez zniszczeń udało się uspokoić starszego wampira.

Dalsza cześć kampania w kolejnym wpisie. Już niedługo zapraszam.

Od pół roku nie prowadzę.

2011-06-30T19:36:00.002+02:00

Ciekawe czy Danio pomoże na mały

rpgowy głód.

Sesji oczywiście mam na myśli. Jestem na głodzie. Można u mnie zaobserwować typowe objawy jak rozdrażnienie i swędzenie. No, ale poważnie, nawałnica obowiązków, która porwała mnie w inny świat, taki bardziej realny, odbiła się na wadze moich postów. Waga ta jak zapewne zauważyliście spadła. Ja natomiast przytyłem w skutek obiadów co mi je moja druga połowa, od niedawna żonka, gotuje.

Przyczyną mojego odwyku jest jeden z moich graczy. Tak do Ciebie Piotrku pije, przez Ciebie mam zapewnianą tą terapię odwykową. Normalnie musiałeś wykonać podobne manewry, jak w „Grze o Tron” aby zepchnąć mnie ze stołka. Gdy przyszedłeś na początku stycznia bieżącego roku z propozycją, że poprowadzisz kolejną kampanie zgodziłem się, bo pomyślałem „Cholera, przydało by się te parę godzin więcej na przygotowanie pracy inżynierskiej, no i remont też się sam nie zrobi. Dobra niech będzie.”

Teraz posiedzisz sobie tu w

celi, a ja poprowadzę sesje.

No i nie powiem, przydały się. Jednak nie oznacza to, że całkiem zrezygnowałem z RPG. Brałem czynny udział w sesjach wyżej wymienionego sprawcy. Ba, sama ta kampania znajduje się w TOP5 kampanii w których uczestniczyłem jako gracz i stworzyłem przy okazji chyba swoją najlepszą postać, Wolsungowego gnoma, iluzjonistę. Ale o tym może kiedy indziej.

No i sporo myślałem o samych RPG. Czy tak naprawdę warto dalej zajmować się tak czasochłonnym hobby. Oczywiście mam tu na myśli mistrza gry a nie graczy, bo to on poświęca godziny aby przygotować sesje, które mógłby wykorzystać na coś innego.

Weźmy taki przykład, przygotowuje sesje do monastyru. Wszystko ma być dopieszczone, ma być klimat przez duże K. Jest muzyka, intryga, barwne postacie. Będzie mega sesja. Żeby tylko jeszcze za oknem padał deszcz, zamiast tego słońca. Wpadają gracze, atmosfera sielankowa, przerzucanie się głupimi dowcipami i opisami najbardziej nieprawdopodobnych akcji z poprzedniej wolsungowej sesji. Jak by tego było mało na dworze świeci słońce i nie widać żadnej nawet najmniejszej chmurki.

Już mam zaczynać sesje ale wyraźnie widzę dzisiaj nic z tego nie będzie. Może to przez zbyt duży przeskok między klimatami. Myślę, co zrobić? Może zasłonię żaluzje i pozbędę się w końcu tego radośnie świecącego słoneczka za oknem. Dobra raz kozie śmierć, zaczynam. Wprowadzam graczy w miejsce i w akcję. Mówię o froncie w Agari, wojnie i śmierci. Zerkam na graczy i widzę uśmiechnięte mordki. Do kroćset!

Następnym razem gramy w grzybobranie.

Widzę, że to dalej nie ma sensu i wyciągam z półki neuroshime hex. Gramy w czwórkę na raz death mutch. Pierwszą partię poświęcam na tłumaczenie zasad tym którzy ich nie znają. Wygrywam. Drugą przegrywam jako pierwszy. Gramy dalej, czas przeznaczony na sesje mija. Na koniec, gracze wyraźnie zadowoleni nie chcą przestać grać. Ba wydają się lepiej bawić niż podczas normalnej sesji. Cholera to ja poświęcam tyle czasu na sesje, żebyście lepiej bawili się przy planszówce, której wyciągniecie zajmuje mi parę sekund? Wała! Od teraz gracie w gry planszowe!

To tylko plotki, nic nie wydają.

Ameryka jest bezpieczna.

Jednak ten argument to za mało, abym podczas tego półrocznego nie mistrzowania, nie zapisał parunastu stron pomysłów do wykorzystania na ewentualną sesje i szkieletu dwóch kampanii. Ba nawet zacząłem intensywnie myśleć nad własna autorką, z własną mechaniką. Postapokaliptyczne fantasy z elementami klimatu Słowian. Brzmi strasznie? Bez obawy! Nie zamierzam jej wydawać w żaden sposób więc jeżeli nie jesteś moim graczem możesz czuć się bezpiecznie. Co najwyżej opublikuję jakąś notkę związaną z nim na tym blogu.

A teraz wracam do mojego odwyku, bo drugi z moich graczy złożył propozycję bycia mistrzem gry, pewnie na kolejne pół roku ;)

Neuroshimowe Miasto - Bridge City Hex

2011-06-18T21:42:00.004+02:00

Panuje moda na sandbox .Dlatego tym razem mapka okolic Bridge City w wersji hex z zaznaczonymi paroma lokacjami, które już poznali gracze. Kwestia legendy, szary = ruiny.

Neuroshimowe Miasto - Reklama „Dary Duchów Pustyni”

2011-05-28T09:47:00.008+02:00

Dzisiaj krótko, reklama lokalu znajdującego się w Bridge City napisana przez gracza będącego jego właścicielem.

DARY DUCHÓW PUSTYNI
Prawdziwe indiańskie żarcie.
W 100 % świeże (odkażone tradycyjnymi indiańskimi sposobami).

Menu stałe:
Drink z kaktusa (spróbuj nie pożałujesz)
Odkażona woda (jedyna w mieście)
Szczury pustynne (gotowane, pieczone, tradycyjne)

Poza tym najróżniejsze okazy fauny i flory pustynnej (zależy czym duchy pustyni nas obdarują, bo tylko one wiedzą wszystko), przyrządzone w sposób tradycyjny.

Spróbuj czegoś nowego i pomóż nam podbić amerykański rynek.

UWAGA!

Na specjalne zamówienie podajemy również żarcie z Neodżungli. Właściciel lokalu nie bierze odpowiedzialności za zdrowie i życie klienta. Przed posiłkiem skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą.

Neuroshimowe Miasto - Opis Bridge City

2011-05-08T22:07:00.002+02:00

Bridge City jest miasteczkiem zbudowanym na ruinach przedwojennego miasta w stanie Teksas przez które dawniej przechodziła międzystanowa dwudziestka. Do niedawna przez nikogo niezauważona miejscowość zaczęła przyciągać nowych ludzi, szczególnie po odbudowie mostu i stworzeniu nowego szlaku handlowego, który znacznie skraca trasę karawaną. Kontynuacja tematu Bridge City, zainteresowanych zapraszam do poprzedniego postu.

Zabudowa:

Wieża ciśnień - 1 poziom (punkt obserwacyjny)
Arena - 3 poziom (sala treningowa + trybuny )
Budynek straży pożarnej - 1 poziom
Warsztat - 1 poziom

Masz radiowy - 1 poziom
Kościół - 3 poziom (stanowisko informatyczne + wieżyczka obronna)
Motel / Burdel - 1 poziom
Dary Duchów Pustyni - 1 poziom
Dom Gordona i Nadii - 1 poziom
Most - 1 poziom / naprawiony
China Restaurants - 1 poziom
Port - 0 poziom
Obrona miasta - 3 poziom (stanowiska strzeleckie + złomowy mur + interkomy łączące posterunki )

Neodżungla – 2 poziom ;)

Straż Obywatelska: wyposażenie - słabe,
wyszkolenie – średnie,
liczebność – 15

Nastawienie innych do Bridge City: Posterunek – Przyjaciele

Gang Stalowi – Neutralni

Gang Kobry – Wrogowie

Rada miasta:

Rikchardo - Motel

Pochodzi z Hegemoni i jest właścicielem motelu na dachu którego od jakiegoś czasu stoi neonowy napis zachęcający klientów. Prócz przejezdnych zamieszkują tu też stali mieszkańcy miasta, którzy nie zdążyli jeszcze zbudować swojego własnego domu. Nie jest tajemnicą, że motel ten prócz miejsca do spania zapewnia za odpowiednią opłatą uciech cielesnych.

Mówi się też, że Rikchardo ma kontakty z mafią, czy nawet, że próbuje wybudować filię mającą zająć się przewożeniem narkotyków przez Bridge City.

Jego „hobby” są gra w karty oraz boks pozwalający zachować odpowiednią posturę, którą wykorzystuje przy przekonywania słabszych do swoich racji.

Lexley - Warsztat

Mistrz walki kluczem francuskim i chyba najbardziej oblegany człowiek w mieście. Jego specjalizacją są wozy, ale przychodzą do niego właściwie wszyscy, którzy potrzebują naprawienia czegoś.

Jego główną wadą jest problem z pamięcią. Wszystko jest w porządku, gdy bierze tabletki na swoją przypadłość, ale czasem zdarza mu się wpaść w błędne koło, które powoduje spory chaos w mieście.(Zapomniał wziąć tabletki więc zapomniał wszystko włącznie z tym że musi wziąć lek na swoją chorobę)

Aktualnie pracuje nad produkcją paliwa z pobliskich upraw.

Joe - Kaznodzieja

Zwykli kaznodzieje jakich spotkasz w poatomowych stanach zazwyczaj chrzanią o końcu świata i potrzebie nawrócenia próbując zdobyć jak największą trzódkę wiernych. Joe jest inny. Razem ze swoimi akolitami zbiera informacje dotyczące technologii i wraki wszelkich robotów, które potem stara się przywrócić do użytku.

Wbrew pozorom nie jest on psychopatycznym wyznawcą molocha. Naucza on, że roboty są naszą przyszłością ale musimy pokazać im ich miejsce tzn. jako służba dla ludzi.

Nie mniej, Joe już nie raz spotkał się z brakiem zrozumienia jego szczytnej idei i sami mieszkańcy miasta z obawą patrzą na jego działalność. Jednak z drugiej strony jego roboty nie raz pomogły w obronie przed atakami. Szczególnie lubiane przez publikę są przeprogramowani łowcy, do których zamontowywane są ładunki wybuchowe. Nie ma to jak za jednym razem upiecze się bandytę i robota molocha.

Nadia –Treser Bestii

Pochodząca z ruin Memphis piękność. Aktualnie pomaga przy badaniu zwierząt znalezionych w Neodżungi i pracuje jako kucharka. Jej towarzyszem i obrońcą jest doskonale wytresowany owczarek niemiecki.

Gordon - Kurier

Jako kurier zajmuje się dostawami do miasta wszystkich potrzebnych produktów.
Pochodzi z Vegas gdzie pracował dla jednej z rodzin. Musiał opuścić miasto, ponieważ został wrobiony w morderstwo ważnego członka familii. Jak sam mówi jest nie winny, ale kto z nas przyznał by się do winy?

Wściekły Byk - Knajpa Dary Duchów Pustyni

Wściekły jest typowym człowiekiem pustyni, który postanowił otworzyć lokal. W polowaniu na jedzenie pomaga mu jego kumpel Indianiec Łowca Metalu. Gotowaniem i obsługą klientów zajmuje się Katja, dwudziesto paroletnia niska czarnowłosa dziewczyna.

Za sprawą dobrego jedzenia lokal zdobył dużą popularność. Co więcej lokalni ludzie szybko podchwycili wiarę w duchy pustyni, które stały się aktualną modą (paciorki, pióra) i częścią slangu. Na specjalne zamówienie i własne ryzyko podają również żarcie z Neodżungli.

Jednak na popularność lokalu zazdrośnie patrzy Peter, który dotychczas miał monopol na jedzenie w mieście.

Nathan Jones - Arena Gladiatorów

Właściciel areny zbudowanej na miejscu dawnego stadionu do rugby. Odpowiedzialny wraz z kumplem Desmontem za szkolenie oddziału „Straży Obywatelskiej”. Zajmuje się też organizacją walk gladiatorów pod patronatem Ligi z Nowego Yorku, które są głównym źródłem dochodów i wzrostu popularności miasta. Całkowicie oddany marzeniu stworzenia w Bridge City zakątku, w którym chciałby żyć każdy mieszkaniec Pustyni.

Bob - Budowlaniec

Urodził się tuż po apokalipsie na przedmieściach Nowego Jork-u. Ojciec był inżynierem budowlanym i z racji swojego fachu zajmował się adaptacją tego, co zostało pod zamieszkanie, a to, co niepotrzebne wyburzał. Udało mu się nawet stworzyć małą firmę; miał zaufanych ludzi jeszcze z przed wojny i razem odnawiali domy i sprzedawali je władzą miasta.

Kiedy jego ojciec przekazał mu całą posiadaną przez niego wiedzę zaczął pracować na własny rachunek.

To że Bridge City zmienia się z każdym dniem jest głównie zasługą ekipy budowlanej pod jego dowództwem. Oprócz odnawiania ruin zajmuje się przede wszystkim budową fortyfikacji obronnych miasta. Dorobił się nawet koparki na chodzie którą mechanik dodatkowo opancerzył. Zamieszkuje opuszczony budynek straży pożarnej przed którym stoi automat z zimnymi napojami.

Mieszkańcy:
-Cyngiel, agresywny gość. Zajmuje się tym, co akurat potrzebne. Dobrze strzela, ale często wyciąga za szybko spluwę w konfrontacjach, skąd jego ksywa.
-Mery, zajmuje się naprawą ubrań, ale potrafi też ozdobić je w nieprzeciętny sposób.
-Peter, wygląda tak jak by płynęła w nim odrobina azjatyckiej krwi. Prowadzi China Restaurants w dawnym McDonald's.
-Jake człowiek z posterunku. Zna się trochę na elektronice i zapewnia kontakt z placówka w Dallas.
-Rodzina Meksykanów Perez zajmująca się uprawą ziemi poza miastem. Małżeństwo i trójka dzieci. Dwie dziewczyny w wieku 17 i 9 lat, oraz chłopak w wieku 15 lat. Ich jedzenie jest smaczną alternatywą w porównaniu do China Restaurants, ale trzeba przyrządzić je samemu.
-Cztery szczury zajmujące się przeszukiwaniem ruin dawnego miasta. Zawsze mają coś na handel ale nie koniecznie ciekawego.
-Lekarz Jerry „Wyrwinoga” w parze z dentystką Kety „Ostatnia Nadzieja” ale większość skraca do nadzieja. Należą do sekty lekarzy „Anioły Miłosierdzia” patrz Neuroshima, str. 311
-Ruda Fryzjerka Lorraine, gada jak najęta ale ma niskie ceny. Prócz zwykłego strzyżenia i golenia potrafi stworzyć wyszukane fryzury, dredy, farbowanie, wycinanie wzorów.
-W porcie przybił statek z trzy osobową rodziną. Utrzymują się z tego co wyłowią i znajdą. Raczej trzymają się na uboczu i w mieście pokazują się tylko gdy muszą.
-Około sześćdziesięciu mieszkańców których można rozdysponować zależnie od potrzeb (pola, budowa, obrona).

Neuroshimowe Miasto - Wstęp do Bridge City

2011-05-03T14:37:00.008+02:00

Bridge City to projekt kampanii, który zaproponowałem swoim graczom rok temu. Była ona pewnego rodzaju odskocznią i powiewem świeżości do naszych przygód rozgrywających się w świecie Neuroshimy. Polega ona na tym, że gracze wcielają się w mieszkańców jakiejś zapadłej dziury w zasranych stanach zjednoczonych i na ruinach dawnego miasta budują własny zakątek, który ma stać się kulturalno rozrywkowym epicentrum pustyni.

Na samym początku nie było łatwo, bo jedyne co posiadali gracze to dużo ruin, parę baraków zbudowanych z blachy i pomysł na własny interes. Jednak gracze zbytnio się tym nie przejęli. Już na pierwszej sesji okazało się, że główne zadanie przewidziane przeze mnie stało się tylko wątkiem pobocznym. Priorytetem zaś było rozreklamowanie miasta, zachęcenie ludzi do zamieszkania w nim i zdobycie nowych znajomości. Okoliczne miejscowości zostały wręcz zalane plakatami i ulotkami z typowymi politycznymi obietnicami gruszek na wierzbie. Co właściwie okazało się równie skuteczne jak w dzisiejszych czasach i w mieście graczy zaczęli pojawiać się nowi mieszkańcy.

Kolejne sesje okazały się równie pełne niezwykłych zadań jak zdobycie materiałów budowlanych, narzędzi do warsztatu, neonu na hotel, czy sprowadzenie kogoś znającego się na rolnictwie.

Jednak działalność graczy nie ograniczała się tylko do sesji. Pomiędzy naszymi spotkaniami gracze podejmowali różne akcje (np. przeszukiwanie ruin, odnowa budynków, naprawa urządzeń, organizacja imprezy) mówiąc mi o tym, lub pisząc na forum specjalnie stworzonym do tego celu. Na forum też dowiadywali się jaki wpływ miały ich decyzje i o najnowszych wydarzeniach w mieście.

Dało to możliwości, jednemu z graczy, który gra z nami dosyć rzadko i aktualnie mieszka po drugiej stronie kraju nadal mieć wpływ na to, co się dzieje w mieście i na sesjach.

Dodatkowo w mieście pojawiało się parę postaci których tworzyli okazjonalni gracze, najczęściej wpadający na dwie czy jedną sesje. Ich bohaterowie w mieście pozostawali już na stałe i dalej żyli własnym życiem. Pojawiły się też postacie i informacje o wydarzeniach z naszych wcześniejszych kampanii co było pretekstem do wspomnienia i odświeżenia dawnych wątków.

Pewnie część starych wyjadaczy kojarzy podobny pomysł, który pokazał się w Portal nr 16. Nazywał się „Kalkulator zastępca MG”. Zainteresowanych odsyłam do artykułu.

To tyle tematem wstępu. W następnym poście opis jak samo miasto i sposób w jaki się rozwijało

As-Sudijja

2011-02-27T23:50:00.000+01:00

Kolejny raz pustynia, lecz tym razem w trochę innym bo orientalnym klimacie.Zapraszam do czytania.

Większość ziem As-Sudijja to pustynie, na których nie znajdzie się nic prócz dawno już zapomnianych ruin, obozowisk nomadów i maszerujących karawan. Jednak i wśród pustyń znajdują się ziemie przyjaźniejsze człowiekowi, których uprawa wymaga wiele wysiłku. To właśnie na tych terenach skupione są ogromne miasta tętniące życiem wydające się być enklawami obdzielające dwa, jakże różne od siebie światy.

Miasta mają piętrowy charakter budowy. Poziom, na którym się żyje świadczy o zamożności. Szczyty smukłych wież, wykańczanych kolorowym szkłem, które w promykach słońca mienią się tysiącami barw zamieszkują najbogatsi: przywódcy gildii, dowódcy armii, najlepsi bajarze i najmądrzejsi filozofowie. Dół miasta zamieszkany jest przez biednych kupców, zwykłych żołnierzy i rzemieślników. Biedota zamieszkuje specjalnie dla nich przeznaczone dzielnice lub kanały.

W centrum miast znajduje się pałac sułtański pełen przepychu. W samym pałacu pracuje parę tysięcy osób dbających o czystość, jedzenie, wykonanie nowych ozdób. Są również tacy, którzy swoimi występami zabawiają sułtana i przybyłych do niego gości. Najważniejsi są jednak ci, którzy pilnują jego bezpieczeństwa .

Głównym ośrodkiem życia miasta jest targ. Miejsce, w którym można codziennie przebierać w towarach miejscowych rzemieślników jak i tych przywożonych przez karawany z odległych krain. Jedzenie, często różnej jakości, zwierzęta, biżuteria, słodycze, nugaty i wiele innych. Oprócz tego można zagrać tu w szachy, skorzystać z publicznej łaźni (miasta posiadają bieżącą wodę), zapalić fajkę wodną, posłuchać bajarzy, lub napić się ożywczego sorbetu, który sprzedawcy noszą po całym targu w beczkach na plecach poszukując spragnionych klientów. Jednak to też miejsce, w którym można paść łupem złodziei i stracić wszystkie kiesy z pieniędzmi.

Dawniej As-Sudijja była rządzona przez dżiny. To właśnie im ludzie zawdzięczają stworzenie miast, w których żyją do dzisiaj. Lecz dawniej ludzie byli jedynie ich niewolnikami, którzy istnieli tylko po to, by zapewnić luksus dżiną władającym miastem. Nawet najmniejsze przewinienie, pomyłka była karana śmiercią. Codziennie odbywały się uczty, na których wśród wielu smakołyków można było odnaleźć potrawy przyrządzane z ludzkiego mięsa.

Jedną z przyjemności, jaką bardzo ceniły sobie dżiny było słuchanie baśni. To właśnie dzięki temu bajarze po wielu pokoleniach niewoli stworzyli opowieści, które pozwoliły im zahipnotyzować władców i uwięzić w przedmiotach codziennego użytku jak lampy, butle, skrzynki.

Bajarze, którym udało się to osiągnąć w swoim mieście szybko ruszali do innych miast, aby tam również uwolnić innych. Przedstawiali się, jako podarek dla panujących od innych dżinów. Znajdując się już w pałacu dzielili się swoją wiedzą z kolejnymi opowiadaczami. W ten sposób bajarze przejęli władze oddając wolność swojej rasie, a dżiny stały się sługami swoich dawnych niewolników.

Ludzie stworzyli „Imperium Człowieka”, gdzie żaden człowiek nie miał być niewolnikiem. Stworzono wiele szkół mówców, które miały zająć się rozwojem duchowym, panowaniem nad dżinami, później również rozwojem technicznym.

Liczba Ludzi w miastach szybko zaczęła rosnąć, co spowodowało braki żywności. Wtedy mieszkańcy As-Sudijji ruszyli na północ. Na ziemie należące do barbarzyńskich koczowniczych plemion, którzy byli już słabi i wyniszczeni wojnami prowadzonymi między ich demonicznymi władcami.

Konflikt trwał wiele lat i trwałby dużo dłużej, gdyby na terenach As-Sudijji nie został odnaleziony meteoryt z czarnego metalu. Broń przygotowana z niego została ofiarowana buntownikom, którzy dzięki niej pozabijali większość swoich władców. Reszta uciekła na wschód . Całość wojny była prowadzona pod nadzorem zakonu Białego Księżyca.

Ziemie barbarzyńców zostały włączone do Imperium Człowieka, które zyskało nowe urodzajne ziemie i stało się źródłem żywności. Na stepy zaczęli przyjeżdżać z przepełnionych miast „Arabowie”, których witano z radością. Po części ze względu na uwolnienie spod jarzma demonów, a po części ze względu na wiedzę, którą się chętnie dzielili. Również ludzie pustyni nauczyli się od swoich nowych sojuszników wielu nowych rzeczy jak np. metoda wytwarzania prochu, który otrzymali od swych dawnych władców. W ten sposób kultura obydwóch narodów wymieszała się.

Mieszkańcy stepów rozochoceni swoim zwycięstwem ruszyli w pogoni na wschód w celu zgładzenia ostatnich z ich władców. Po powrocie do własnego kraju koczownicy zobaczyli, że ludzie pustyni coraz śmielej poczynali sobie na ich ziemiach. Nowe tereny były przyjmowane na uprawę i miasta. Coraz ciężej było im znaleźć miejsce dla ich namiotów i zwierzynę do polowania. Uznali to za atak na ich własność, co spowodowało konflikt miedzy obiema stronami. Problem próbuje rozwiązać w pokojowy sposób obecny zwierzchnik Hakimowi ibn Nadżchad al-Amar, sprawny bajarz i dowódca.

Dżiny i bajarze

Dżiny rodzą się z żywiołów. Głównie z 4 podstawowych ( wody, ognia, ziemi, powietrza), ale znajdą się też narodzeni z drewna, metalu czy piorunów. Od czasu buntu, dżiny stały się w rękach bajarzy narzędziem podobnym do magii w rękach czarodziejów.

Dżin spełni każde życzenie swoich właścicieli, ale wiąże się to z paroma ograniczeniami. Po pierwsze musi ono w jakimś, choćby minimalnym stopniu związane być z jego żywiołem. Po drugie, uwięziony duch będzie starał się wykonać życzenie właściciela, ale w taki sposób, aby przyniosło mu ono w dalszym czasie jak najwięcej szkód.

Dlatego też w specjalnych szkołach uczy się właścicieli dżinów, w jaki sposób formułować życzenia tak, aby pozostawiały one jak najmniejszą możliwość do interpretacji, oraz sztuki hipnozy przez opowiadania. Podczas wymawiania życzenia między duchem, a wypowiadającym życzenia toczy się starcie umysłów.
Prócz tego dżin nie może stworzyć czegoś z niczego. Poproszony np. o bogactwo sprawi, że w bagażu wypowiadającego życzenie zaczną pojawiać się kosztowne przedmioty. Jednocześnie wielu ludzi nagle spostrzeże brak ich kosztowności i gdy odnajdą je w bagażu bajarza niechybnie zostanie oskarżony o kradzież.

Życzenie nie może wykraczać poza moc dżina, możliwość zwiększenie jego mocy to pokonanie i pochłonięcie mocy innego ducha żywiołów lub zabranie jej innej magicznej istocie i magom.

Prócz tego nowy dżin pojawia się niezwykle rzadko i najczęściej uwieziony duch żywiołu jest dziedziczony po rodzicu.

Zakon Białego Księżyca
Jest to zakon, który od czasów odnalezienia meteorytu z czarnej stali zajmuje się wykonywaniem z niego broni, która głównie ląduje w rękach ludzi, którzy w jakiś sposób wykazali się swoimi zdolnościami. Traktują oni czarny metal jak manifestacje prawdziwej boskiej istoty, pozwalającą im odbierać moc i zabijać magiczne istoty.

Uważają oni również, że każda zabita magiczna istota zwraca część mocy ich bogowi . Bliskość przebywania z meteorytem ma wpływ na ich umysły przez co są ślepo oddani zakonowi, oraz ciało, które wraz ze wzrostem sił kamienia zaczyna wyglądać jak zainfekowane czarnym metalem.

Tak naprawdę trudno powiedzieć czy meteoryt był tylko niezwykłym metalem i stał się czymś na miarę boskiej istoty przez to, że był używany jako broń czy był już nią wcześniej. Zakon w ostatnich latach zaobserwował jak meteoryt zaczął odnawiać się i rosnąć z części, które zostały przekute na broń. Co jeszcze bardziej upewnia wyznawców, że kroczą właściwą drogą. Zakon nie dopuszcza do meteorytu nikogo z poza wtajemniczonych i strzeże jego tajemnic.

Przyszłość

Zakon Białego Księżyca będzie odpowiedzialny za zabójstwo Hakima, lecz pozostawi ślady mówiące o tym, że za jego zabicie odpowiedzialni są koczownicy. Wywoła to wewnętrzny konflikt północy i południa.

Zakon, który zbierze wokół siebie wielu zwolenników i dzięki czarnemu metalowi znacznie się wzbogacił postanowi wykorzystać tą okazję. Wypowie wojnę obecnemu sułtanowi pod pretekstem, że „Bliski kontakt z dżinami sprawił, że duchy żywiołów przejęły nad nim kontrolę”. Zacznie się polowanie na dżiny i ich właścicieli. Posiadacze najsilniejszych duchów żywiołów bronić się będą np. stawiając magiczne bariery ochronne wokół miast, albo w bardziej brutalny sposób niszcząc każdą armie pojawiającą się na horyzoncie. Słabsi będą ukrywać się wśród ludności miast lub nomadów żyjących poza miastem.

Moc zabitych dżinów zasili czarny kamień, który po zwycięstwie zostanie przeniesiony do nowej siedziby zakonu w południowej części Imperium Człowieka gdzie zacznie się mu oddawać wręcz boską cześć.

Still Life

2011-02-11T10:29:00.006+01:00

Jeżeli prowadzicie gry rpg na pewno nie raz czytając książkę, oglądając film inspirowaliście się na ich podstawie do robienia sesji. Mnie teledysk Metallica All Nightmare Long natchnął do wymyślenia całej kampanii. Sami zobaczcie.

Niecałe dziewięć minut przemieszanych scen i trochę czasu przy robocie, która nie wymaga myślenia wystarczyło, aby powstał ogólny zarys fabuły.

Część I

Rok 1938. Do tej części najlepiej będą pasować klimaty Zew Cthulu. Gracze wcielają się w agentów wywiadu. Podczas odprawy dowiadują się o dziwnym zjawisku. Dostają zdjęcia przedstawiające miejsce katastrofy meteorytu Tunguska i zwierzęcia, które pomimo odniesionych ciężkich ran żyje.

Ich pierwszym zadaniem jest przedostatnie się przez granice Związku Radzieckiego. Dalej odnalezienie informatora odpowiedzialnego za przesłanie wiadomości. Jak się okazuje został on przechwycony przez radzieckie służby specjalne i trzeba go odbić z ich rąk. Dodatkową trudnością jest to, że od przebycia granicy mają wrażenie, że wszyscy patrzą im na ręce i są śledzeni.

Po odbiciu informatora czeka ich podróż przez śnieżną Syberię. Za nimi rusza pościg. Tutaj jednak największym niebezpieczeństwem nie są ludzie, a sama ziemia, która chroni swoje tajemnice, bezlitosna, wydająca się pełna duchów, które czekają, aż nieznajomi zbłądzą. Trudności z znalezieniem jedzenia czy ciepła dotkną również ich przeciwników, może zdarzyć się również, że Dziadek Mróz ochroni przed atakiem służb.

Informator prowadzi graczy do wioski, która na samym początku wydaje się niczym nie wyróżniać. Gracze maja czas zapoznać się z jej mieszkańcami i miejscem katastrofy. Z czasem, gdy gracze coraz bardziej węszą tubylcy stają się agresywni. Dochodzi do wypadku (z bronią?)w wyniku, którego ginie jeden z mieszkańców wioski. Przynajmniej powinien, bo pomimo śmiertelnej rany zdaje się nie wybierać na tamten świat. Co więcej, rany szybko znikają, a ofiara zaczyna normalnie funkcjonować. Mieszkańcy wioski wyznają boga, który przybył z kosmosu i ofiarował im nieśmiertelność. Co więcej ukazał się, jako dziwne stworzenie, które możemy zobaczyć na filmiku.

Do wioski dociera armia, która aresztuje wraz z resztą mieszkańców wioski. Przechwycony bożek trafia do laboratorium gdzie przeprowadzane są na nim eksperymenty.

Część II

Rok 1948. Teraz gracze wcielą się w żołnierzy Nieśmiertelnej Czerwonej Armii. Wprowadzony cudowny lek do wojska sprawia, że nikt nie jest w stanie powstrzymać przemarszu radzieckich wojsk. Dzięki niemu nawet najciężej rani w ciągu paru dni są w stanie wrócić na pole bitwy. Jednak żołnierze są również świadkami paru niepokojących sytuacji, lek nie zawsze działa tak jak miał. Czasem objawia się to w specyficznych mutacjach, gdzie leczeni stają się ogromnymi bezmyślnymi workami mięsa niezdolnymi do walki czy nawet samodzielnego życia. Innym razem wyleczony kumpel zamyka się w sobie, aby po paru dniach zniknąć udając się w tylko sobie znanym kierunku.

Gracze również podczas walk mogą napotkać uciekinierów z obozów pracy w których spędzili ostatnie dziesięć lat i gdzie prowadzono eksperymenty na nich. Odmienieni wyniszczeni przez prace w nieludzkich warunkach opowiadają o pochodzeniu lekarstwa. Wiedzą, że właśnie napotkali swoje wcześniejsze postacie z pierwszej części kampanii. Jak postąpią z nimi, mając rozkaz egzekucji każdego zbiega?

Europa i Stany nie widząc możliwości zwycięstwa sięgają po ostatnią nadzieję jaką jest broń atomowa. W tym momencie gra zaczyna przechodzić w klimaty postapokaliptyczne. W wyniszczonym przez bomby kraju ludzie czepiają się resztek dawnego bogactwa. Co prawda lekarstwo tak jak podczas wojny również teraz pozwala przeżyć, jednak musi być przyjmowane w dużych ilościach i jest dostępne tylko dla najbogatszych. W tej trudnej chwili naukowcy przywracają do życia Lenina który ma wyciągnąć kraj z chaosu i opracowują broń, która ma odwrócić losy.

Część III

Jeżeli postacie z pierwszej części kampanii przeżyły można oddać im ich postacie, ewentualnie wcielić w nowe. Wrócili do ukochanego kraju i dawny koszmar już się zakończył.

Tak się przynajmniej wydaje do czasu sygnałów pierwszej epidemii i wstających z grobów zombie. Zaczyna się zabawa, dobrze znana nam z filmów czy gier pokroju left4death. Jak by tego było mało, u wybrzeża pojawiają się statki z charakterystyczną czerwoną gwiazdą i rozpoczyna się walka z okupantami.

Zakończenie jest otwarte, gracze mają możliwość poświecić życie w obronie ojczyzny, przemienić się w zombie, stanąć po stronie komuchów, lub odeprzeć wroga (jakimś cudem, ku chwale ameryki!).

Dla tych którzy wolą bardziej pozytywne finał. Na zakończenie pojawiają się przemienieni (ludzie którzy byli leczeni dziwnym specyfikiem, a potem znikali) wyznawcy kosmicznego boga którzy starają się w pokój miedzy zwaśnionymi stronami i odbudowę zniszczonej ziemi, chociaż równie dobrze mogą jako kolejne ogniwo ewolucji przejąć władze i zmusić resztki ludzkości do wspólnej walki o swoją przyszłość.

Fallout: Nuka Break

2011-01-25T22:23:00.010+01:00

Niskobudżetowy i krótkometrażowy film w klimatach Fallout. Od strony technicznej i fabularnej jak na taką produkcję robi wrażenie. Świetna gratka dla wszystkich fanów gry [Chociaż nie wiem czy tylko dla nich ;) ]

Jeżeli spodobał się ten filmik polecam wcześniejszą produkcje Beyond Black Mesa, na podstawie gry Half Life.

Wojskowe racje żywnościowe made in Poland

2011-01-21T14:42:00.004+01:00

Wcześniej na moim blogu ukazała się notka dotycząca wojskowej, amerykańskiej racji żywnościowej, która trafiła w moje ręce. Zainteresowanych zapraszam tutaj. Tym razem przyjrzę się paczce pochodzącej z rodzimego kraju i tym, czym żywią się nasi żołnierze.

Dokładniej to racji suchej S-5 zapakowanej w folię o kolorze khaki. Zawartość racji żywnościowej to:

-dwie konserwy, jedna z pasztetem, druga z szynką (prawdopodobnie drobiową, ale ciężko to określić, obydwie posiadały plastikowe pokrywki służące do zamknięcia po otwarciu wieczka);

-cztery suchary, które osobiście najbardziej zasmakowały mi z całego zestawu chodź potwornie twarde;

-zabójczo słodkie zagęszczone mleko w tubce;

-porcje kawy w wersji instant i równie niesmaczna herbata również instant;

-porcja cukru do osłodzenia napojów;

-porcja miodu firmy Tymbark;

-cukierek owocowy i kawowy, guma do żucia;

-nawilżona serwetka, papier toaletowy, zapałki i foliowy woreczek (na śmieci?);

-zestaw jednorazowych sztućców (niebezpieczna bron w ręku doświadczonego żołnierza).

Osobiście, jeżeli miałbym porównać racje polską z amerykańską to muszę powiedzieć, że niestety zagraniczny produkt bardziej przypadł mi do gustu pod względem smakowym jak i estetycznym. Trzeba przyznać, że swoją główną funkcje, jaką jest zapewnienie odpowiedniej ilości kalorii spełnia doskonale, ale zestaw wygląda jak by wyciągnięty z czasów PRL.

Po przejrzeniu zawartości innych zestawów dochodzę do wniosku, że są one monotonne i mało zróżnicowane. Na miejscu żołnierza wybrałbym posiłek wyprodukowany w U.S.A. gdzie ma do wyboru ponad 20 różnych zestawów w tym nawet wersje dla wegetarianów.

Następnym razem będę musiał postarać się o racje żywnościową z podgrzewaczem chemicznym, aby przyrządzić sobie ciepły posiłek. No i najlepiej czekoladowym dyskiem, jaki był w amerykańskiej wersji. Dodatkowo dowiedziałem się też o istnieniu wersji francuskiej i brytyjskiej, która podobno jest jeszcze lepsza niż amerykańska.

Garść pomysłów na miejsca, które znamy

2011-01-11T21:09:00.002+01:00

Miałem okazję przeczytać już dziesiątki różnorodnych scenariuszy do gier fabularnych, ale tylko nieliczne poprowadziłem. Przyczyny były różne i raczej nie chodzi tu, o jakość samych scenariuszy. Bo akurat gramy w inny system, albo kompletnie nie pasuje do obecnie rozgrywanej kampanii. Jednak zawsze czytając scenariusze wyłapuję ciekawsze pomysły, wątki, sceny, nawet opisy miejsc i zapisuję w specjalnie przeznaczonym do tego minikajeciku. Potem nie raz wykorzystuję we własnych sesjach. Dlatego zamiast scenariusza wolę się podzielić paroma pomysłami, które będę ilustrował przykładami z własnych sesji.

Z dedykacja dla Jarasa

Pierwszy patent, o którym nie raz słyszeliście już podałem, coś oczywistego jak zapisywanie swoich i czyichś pomysłów na później. Zwłaszcza podczas oglądania filmów czy czytania książek. Ja swój notes noszę nawet na zajęcia czy pracy, czasem się przydaje.

Druga moja propozycja to rozegranie sesji w miejscu, które jest znane nam i naszym graczom. Klub, miejsce pracy, uczelnia, pub, teatr, szpital. Długo można było by wymieniać. Wykorzystajmy te miejsca w naszych sesjach, wprowadźmy do nich postacie i sprawmy, aby nasi koledzy zaczęli patrzeć na nie w nowy sposób. Dodatkowym plusem jest to, że gracze znając te miejsca często dorzucają swoje pomysły np. „Wiem, że w okolicy jest sklep, więc idę kupić..”

Systemem, który najlepiej się do tego nadaje moim zdaniem jest „Zew Cthulu”, ale doskonale podczas sesji spisywały się też NWoD, Wampir, Wilkołak. Nie wykorzystywałem tego na razie w Cyberpunku, ale sądzę, iż nie będzie z tym problemu.

Nie musi to być koniecznie też miejsce, w którym mieszkacie. Jesteś na wyjeździe gdzieś z graczami, czy to w górach czy na konwencie, a oni chcą żebyś coś poprowadził? Poprowadź im sesje w miejscu, w którym jesteście wykorzystując rzeczy, które mieli okazje widzieć. Jeżeli nie pasuje to do prowadzonych przez was kampanii proponuje rozegrać jednostrzałówkę.

Posłużę się tu przykładem mojej sesji, gdy gracze w Zewie poszukiwali młodszego kuzyna jednej z postaci. Trop prowadził do jednej z uczelni, na którą część graczy uczęszcza. Przed sesją udałem się do tego miejsca w poszukiwaniu inspiracji. Już po wejściu w jednym z rogów zobaczyłem drewnianą rzeźbę przedstawiającą mężczyzn zwróconych w czterech kierunkach świata. Myślę, że artysta wzorował się na słowiańskim bogu Światowidzie. Postanowiłem, że moi gracze na sesji spotkają się z kultem słowiańskich bogów mającym swoją siedzibę na uczelni. Studenci, profesorowie, pani z dziekanatu, wszyscy byli w to wmieszani.

Z kolei na kolejnej sesji dla równowagi udałem się na inną uczelnie, na którą też uczęszczają moi gracze. Przy wejściu stał posąg jaguara. Zwierze to pasuje bardziej do mitologii azteckiej niż słowiańskiej, dlatego postanowiłem nie wykorzystywać tego elementu. Za to na piętrze znajdowała się mała wystawa posążków przedstawiających sylwetki ludzi lub twarze połączone z kołami zębatymi, czy żelazkiem (Czego to artyści nie wymyślą). Podczas sesji w tych posążkach uwiezione były dusze ludzi, którzy wcześniej dowiedzieli się czegoś o kulcie, a nie powinni. W ten sposób powstała świetna scena gdzie gracze próbowali po wykonaniu rytuału wydobyć informacje z figurek, które wzajemnie się przekrzykiwały i błagały o uwolnienie.

Pokemony w wersji Cthulhu

Dalej poszukałem paru miejsc, w których moi koledzy nigdy nie byli, ale trafiły tam ich postacie. Na pewno każdy z was pomimo tego, że bywa codziennie w jakimś sklepie/markecie nie był nigdy na jego zapleczu, albo nigdy nie był w piwnicy budynku, w którym pracuje. Zaplecze sklepu może okazać się miejscem spotkań czarnego rynku, albo magazynem dla plugawych artefaktów. Piwnica - katakumbami, w których tak łatwo zabłądzić, gdzie mają miejsce podejrzane eksperymenty na ludziach, pełne zdeformowanych istot. W jednej z takich sal gracze odnaleźli w słojach żyjątka o dziwnych i plugawych kształtach (pamiętajcie, aby często podczas sesji Cthulu często używać słowa plugawe), stare księgi zapisane w niezrozumiałym języku, symbole na ścianach i podłodze. Czyli wszystko, co powinno się znaleźć w siedzibie mrocznego kultu.

Jedną z sztuczek, która świetnie buduje klimat w sesjach ZC jest postawienie przed nimi niewytłumaczalnego zjawiska. Na tym samym bazuje popularność znanego serialu LOST. Gdzie ludzie całymi sezonami czekają na odpowiedź, której tak naprawdę nigdy nie mieli dostać. No, a gdy już nawet dostawali na jej miejsce pojawiały się dwie następne zagadki.

Moi gracze zetknęli się z taka sytuacja, gdy przyszli na jeden z wykładów w celu zadania paru pytań profesorowi. Ten jednak poprosił ich, aby nie przeszkadzali mu w zajęciach i poczekali na zewnątrz aż skończy. Gracze czekali na niego bardzo długo, aż w końcu zajrzeli do sali, która okazała się pusta. Przeszukali dokładnie każdy kąt, ale z auli nie było żadnego innego wyjścia prócz tego pilnowanego przez nich. Aby trochę podkręcić jeszcze atmosferę na biurku były okulary, przez które po spojrzeniu było widać na miejscach studentów kołyszące się cienie ludzi.

Zjawisko to można było wytłumaczyć jakimś rytuałem, czy też ukrytym przejściem, ale dopiero później w miarę rozwoju śledztwa. Niech gracze się nad tym głowią. Gra nie utknęła w miejscu i gracze do końca sesji nie próbowali rozwikłać zagadki, na którą nawet ja nie znałem odpowiedzi popchnąłem odrobinę akcję. Do sali wszedł inny profesor ze studentami, który miał prowadzić kolejny wykład. Gracze zasypali go dziesiątkami pytań, na które nie potrafił odpowiedzieć. Cienie, które próbowali mu pokazać zniknęły. Jedyna informacja, którą wyciągnęli od profesora to, że jeżeli chcą się spotkać z doktorem niech idą do dziekanatu.

No, a jak wyglądaj panie z dziekanatu każdy wie. Jeżeli jednak ktoś nie wie wystarczy obejrzeć parę filmików na You Tube wpisując dziekanat. Ja napiszę tylko tyle, że co prawda gracze zdobyli adres profesora, ale po wyjściu z dziekanatu myśleli tylko jak zabić tą miłą panią za biurkiem, a po sesji byli przekonani, że to właśnie ona stoi na czele całej tej intrygi albo jest nawet wcieleniem przedwiecznego. W roli takiej postaci z braku dziekanatu zawsze można wcielić strażnika albo jakiegoś ochroniarza, czy recepcjonistę, który posiada niezbędnie potrzebne informacje.

Druga taka sytuacja była, gdy odnaleźli zwłoki pewnego mężczyzny. Nie było by w tym nic tak niezwykłego gdyby przed 5 minutami nie wymienił z nimi paru zdań i wpuścił ich przez domofon. No a gdy jeden z graczy został z nim sam na sam wstał z fotela i złapał go za rękę. Cała akcja skończyła się wtedy odwiezieniem postaci gracza karetką do szpitala z powodu zawału. Aby graczy zbytnio nie ciągnęło do rozwikłania zagadki z denatem sprawiłem, że ciało zaginęło. Zresztą przydało się jeszcze później do innej sceny, w której było wyposażone w parę dodatkowych macek.

Przejdźmy jednak do następnej kwestii. Gracze dotarli do domu profesora, włamali się do niego i dokładnie przeszukali. W piwnicy odnaleźli postać bladej kobiety, umazanej krwią, o nienaturalnie długich paznokciach i nogach… po prostu zmorę ze słowiańskich wierzeń. Wtedy moim graczom jakoś nie przeszkadzała nienaturalność kobiety, pomimo parokrotnego dawania im znać, że naruszenie jej przestrzeni to nie jest jednak najlepszy pomysł. Zmora zabiła wtedy postacie, a gracze udali się do domu będąc pewni, że to już koniec gry i za tydzień robią nowe postacie. Jednak na następnej sesji dałem im kary postaci policjantów, do których zgłosiła się kobieta widząc włamanie do swojego sąsiada. Na miejscu włamania odnaleźli niezwykły bałagan, a w piwnicy trzy trupy. Trzy trupy, po których obejrzeniu zorientowali się, iż właśnie znaleźli swoje stare postacie. Żałuje, że nie miałem wtedy aparatu, bo miny graczy były bezcenne. Jednak ważne jest, aby wszystko opisać w taki sposób, aby gracze dopiero widząc ciała zorientowali się o tym, kim są denaci.

Zakończenie odbywało się przy dobrze znanym nam dębie. Cała moja drużyna nie raz przesiadywał przy tym drzewie spędzając czas na gadaniu ze znajomymi. Na sesji w tym miejscu kultyści odprawiali rytuał przyzywający Abhotha (Sekta sama do końca nie wiedziała, co przyzywa, jedynie to, że coś potężnego). Źródło nieczystości pojawiło się wypływając z dziur drzewa przy okazji pochłaniając paru kultystów. Graczom ostatecznie udało się przy pomocy paru policjantów odprawić rytuał odpędzający bożka i złapać część kultystów. Na zakończenie przełożony, po przeczytaniu oddanego mu raportu graczy i policjantów, którzy przeżyli, wysłał na bezpieczny urlop do zakładu psychiatrycznego.

Podsumowanie roku 2010

2011-01-06T15:15:00.006+01:00

Jeżeli kogoś interesuje konkretne podsumowanie tego, co się działo na scenie RPG polecam notkę z Gry Fabularne. Tam zostało powiedziane dużo więcej niż sam bym mógł napisać. Dlatego tak, jak inni blogerzy, skupię się bardziej na tym jak wyglądał ten rok dla mojej grupy.

Jak zwykle zapomniałem liczyć odbywające się sesje. Jednak mogę powiedzieć, że raz w tygodniu, czasem częściej, czasem rzadziej, co daje średnio około 50 spotkań.

Systemy, jakie prowadziłem:

Wampir: Requiem (w klimatach nordyckiej mitologii),
Autorka DeathPunk (cyberpunku z zombie na mechanice Savage Worlds),
Neuroshima (jednostrzałowe opowieści),
Cold City,
Monastyr: Przeciw Pierwszemu Przykazaniu,
Zew Cthulu.

Prócz tego grałem, jako gracz:

Gasnące Słońca (Dowódcy kosmicznego okrętu Hazatów),

Pandora’s Effect (Autorka w klimatach Dead Space).

Tegorocznym hitem na sesjach okazał się Savage Worlds. Prócz tego na sesjach GS bardzo mi się podobały wprowadzane przez mistrza gry nowe proste zasady np. do kosmicznych bitew i prowadzenia manewrów oddziałami, jako dowodzący. Coś w stylu dodatkowych mini gier.

Z kolei przy Pandorze muszę pochwalić mistrza gry za przygotowanie. Plany wnętrza statków, ręczne rysunki potworów, listy, karty postaci. Wszystko to, czego ja nie robię z powodu braku czasu i talentu artystycznego. Chyba będę musiał wynająć go do przygotowania materiałów na moje sesje. Niby drobnostki, a świetnie budują klimat.

Na początku i końcu roku drużyna składała się z siedmiu osób. Jednak jej skład w między czasie zdążył się znacznie zmienić. Trzy osoby odeszły, ich miejsce zajęły dwie zupełnie nowe i wrócił jeden gracz grający z nami dawniej.

Uczestniczyłem w dwóch konwentach Pyrkonie i Copernikon. Obydwa wyjazdy jak najbardziej udane. Chociaż na żadnym nie udało mi się wziąć udziału w żadnym larpie. Przynajmniej na Pyrkonie zagrałem sesje. Wtedy właśnie i na paru innych sesjach uświadomiłem sobie jak bardzo różni się nasz styl gry od innych grających ekip. Później poznałem problem od drugiej strony, gdy przyjmowałem graczy wcześniej grających gdzieś indziej. Ciężko stwierdzić czy sposób, w jaki gramy jest gorszy czy lepszy, ale trzeba przywyknąć do nowych zwyczajów, a czasem można podchwycić ciekawe pomysły.

Co do Bloga z radością muszę stwierdzić, że spełnił on swoją rolę. Tzn. zmuszenie siebie do pisania i promowanie rozrywki, jaką jest RPG wśród moich znajomych. Chociaż spowodowało to pewien problem, którego dawniej nie byłem w stanie sobie wyobrazić tzn. nadmiar graczy. Coraz więcej ludzi pyta się o możliwość zagrania, a ja muszę odmawiać z powodu braku wolnych miejsc i braku czasu, aby prowadzić drugą drużynę. Swoją drogą ci ludzie jeszcze nie wiedzą jak cienkim jestem MG i pewnie, dlatego chcą grać u mnie ;)

W tym roku z RPG marzeń to chciałbym:

Dalej promować RPG wśród znajomych. Utworzyć drugą grupę grającą w RPG. Takiej, w której ja nie był bym mg ani graczem i żeby w miarę regularnie spotykała . Tak aby podzielić obecną grupę i mieć miejsce dla nowych graczy.

Poprowadzić sesje na konwencie, wziąć udział w larpie, może nawet poprowadzić z kimś jakąś prelekcję. No i oczywiście poznać kolejnych ludzi grających w RPG i prowadzących blogi.

To na tyle, życzę wszystkim, by ten rok był lepszy niż wszystkie poprzednie i abyście mogli rozwijać swoje hobby.

Święta z zombie

2010-12-28T20:19:00.001+01:00

Jak co roku słyszy się narzekanie, że święta nie miały wcale atmosfery, że to przez reklamy w telewizji i światełka w sklepach pojawiające się już w listopadzie. Faktycznie, po paru miesiącach patrzenia na staruszka z pokaźnym mięśniem piwnym ubranym na czerwono, święta　bardziej męczą i stresują niż nastawiają pozytywnie. Jednak nie zapominajmy, że to głównie od nas zależy czy przy naszym domowym ognisku zapanuje świąteczny klimat. Kosztuje to sporo wysiłku i nie każdy wie, od czego zacząć. Dlatego proponuję obejrzeć ten filmik, który sprawi, że wasze święta będą miały niepowtarzalną atmosferę.

Ja idę „wypielić” zombie z ogródka.

Priest & Salomon Kane

2010-12-26T16:43:00.001+01:00

Priest

Film który ma się pojawić w przyszłym roku, pokazuje wizję przyszłości w klimatach postapo, w której kościół ochrania ludzkość przed zombie-vampirami. Tyle można wywnioskować z trailera. Zapowiada się ciekawie, ale na więcej przyjdzie nam jeszcze trochę poczekać. Moim zdaniem warto przynajmniej z dwóch powodów: są zombie i nie jest to Resident Evil

Salomon Kane

Jeszcze film z 2009 r. na który trafiłem szukając inspiracji do Monastyru. Świetny klimat, stroje, choć fabuła łatwa do przewidzenia to ogląda się naprawdę dobrze. Polecam choćby, dla pomysłów na sesje w klimacie dark fantasy i dla tych, którzy mają dosyć głupkowatych amerykańskich filmów fantasy.

Neuroshimowe Opowieści - Scenariusz "Dar z Niebios"

2010-12-20T23:57:00.008+01:00

Czas wyciągnąć kolejne brudy z przeszłości. Oto scenariusz napisany przeze mnie ładnych parę lat temu, kiedy zaczynałem grywać w Neuroshime. Jednak nigdzie wcześniej niepublikowany. Nic wybitnego, w chromowym stylu, ale jak pamiętam gracze dobrze bawili się grając w niego.

„Pewnego razu z Doktorem, Jeżem i Szczurem jechałem międzystanówką numer 65. Szczur nastawiał radio na odbiór Orbitala. Złapaliśmy sygnał. Usłyszałem zapłakany głos kobiety. Już myślałem, że to kolejna audycja z serii, „Jak mi niedobrze, jak mi źle”. Rozumiem, że siada psychika im na tej stacji, ale naprawdę nie da się tego słuchać. My tu na ziemi też nie mamy za lekko. Już miałem kazać Szczurowi wyłączyć radio, ale tym razem było inaczej. „W module biologicznym nastąpiła awaria. Uszkodzony moduł został odczepiony i spadnie w okolicy Topeki. Wszystkich mieszkańców prosimy o ewakuację.” Drugi raz nie trzeba było powtarzać. Ruszyliśmy w stronę Topeki.”

I. Wieczorna audycja

Przygoda zaczyna się w jakiejś małej mieścinie położonej w samym środku niczego. Otacza ją typowy post-nuklearny krajobraz: wraki, pustynia i cała masa różnego innego powojennego śmiecia. Nazywa się New Sherevport i zbudowane zostało na ruinach jakiegoś miasta. Zamieszkują je ludzie zazwyczaj zbyt starzy by ruszać na pustynię, lub zbyt młodzi by mierzyć się z niebezpieczeństwami za miasteczkiem. Jest nic nieznaczącym przystankiem na drodze na zachód. Nawet gangerzy nie zatrzymują się w tym mieście i nie wszczynają żadnych burd.

Idealne miejsce na kilkudniowy wypoczynek dla zmęczonych poprzednią wyprawą. Można tu uzupełnić zapasy amunicji, kupić pożywienie i nabrać wody do manierek. Najlepiej jak by postój odbył się w wyniku awarii samochodu, która wymaga wymiany części, jakiej nie mają akurat pod ręką.

W miasteczku jest dom publiczny, w którym można znaleźć jedyny zalążek życia towarzyskiego w tej zapadłej dziurze. Zaraz obok niego na tej samej (głównej) ulicy znajduje się biuro szeryfa i sklepik z ubogim asortymentem, którego właściciel jest kolekcjonerem zegarków. Wysuszony staruszek pamiętający czasy przed wojną jest istną skarbnicą wiedzy o życiu przed apokalipsą. Na pewno też zapyta gości czy nie mają jakiegoś zegara i odkupi za niewygórowaną cenę nawet, jeżeli nie działa. Chętnie też sprzeda wszelkiego rodzaju zegary, które są porozwieszane po całym sklepie. Oprócz tego w mieście znajduje się warsztat gdzie można naprawić samochód. Resztę nędznej zabudowy stanowią domy mieszkańców, które można by nazwać lepiankami, choć i tak prezentują sobą gorszy, bo improwizowany stan. Cała zabudowa raczej przypomina bardziej koszary w obiekcie wojskowym, z tą różnicą, że wszystkie materiały pochodzą z okolicznego śmietniska.

Goście odpoczywający w miasteczku czekając na naprawę pojazdu i korzystają z jedynego towaru, którego jest na pęczki: piwa. Na pewno zostaną zaproszeni do domu publicznego, w którym znajduje się jedyne w okolicy radio nastawione na częstotliwość Orbitala i gdzie zbierają się mieszkańcy, aby posłuchać wieczornej audycji. Zamiast zwykłego programu o sadzeniu drzewek czy innych pierdołach słyszą niezwykły komunikat:

„Na skutek nieprzewidzianego splotu zdarzeń na Orbitalu doszło do awarii. By ratować stację zmuszeni zostaliśmy odłączyć moduł do badań biologicznych od reszty stacji. Przewidujemy, że za jakiś czas wyjdzie z orbity ziemskiej i wejdzie w atmosferę. Prawdopodobnie nie ulegnie samospaleniu i stanowić będzie śmiertelne zagrożenie dla mieszkańców rejonu Topeki, gdzie przewidujemy, że spadnie. Powtarzam: wszyscy mieszkańcy Topeki proszeni są o natychmiastową ewakuację. Niech Bóg będzie z wami.”

Następnego dnia po obudzeniu się postacie stwierdzają, że w New Sherevport pojawiło się sporo przybyszy. Najwidoczniej wiadomość z poprzedniego dnia odniosła odwrotny skutek od zamierzonego: Topeka stała się źródłem zainteresowania poszukiwaczy przygód, łowców nagród, szczurów, zwykłych łazęgów, gangerów i innych tego typu szubrawców. Można wśród nich spotkać grupę naukowców, którzy zwierzają się, że ich przewoźnicy wykiwali ich: wzięli kasę i się zmyli zostawiając biedaków na lodzie. Opowiadają im, że moduł zawiera istotne informacje i bardzo korzystne byłoby pozyskać je. Zawarte są one na twardych dyskach. Poproszą o pomoc w odszukaniu dysków, ale można jajogłowych totalnie olać i samemu się wybrać do Topeki by potrudzić się starym dobrym szabrownictwem.

Najważniejszym zadaniem w danej chwili będzie skombinowanie transportu dla całej drużyny. Jeżeli gracze mają samochód w naprawie to w warsztacie otrzymają informację, że nie muszą płacić wcześniej umówionych pieniędzy za naprawę, pod warunkiem, że pomogą mu kupić radio od jakiegoś obwiesia z grupki Huronów z Detroit, którzy akurat przejeżdżają tędy. Koleś ma ksywę Szczur i siedzi sam w domu publicznym, gdy reszta jego drużyny załatwia sprawy w mieście. Rozwiązać to mogą na tyle sposobów ile chcą: przetrzepać mordę gangerowi, odkupić radio, które jest dosyć drogie, ale wychodzi sporo mniej niż naprawa samochodu, lub przyłączyć się do Huronów i z nimi jechać do Topeki, albo zastraszyć gościa w warsztacie i siłą odzyskać naprawiony wóz.

Po załatwieniu transportu pozostaje tylko sprawdzić czy wszystkie zapasy zostały zgromadzone i ruszyć w drogę, w stronę najciekawszego spektaklu rozwałki od czasów ostatniej wojny.

II. Spadająca Gwiazda

Na drodze panuje spory ruch. Jedni uciekają z Topeki, ale większość zmierza ku miejscu katastrofy. Czasami wywiązuje się wymiana stalowych argumentów, o czym świadczy syk giętej stali samochodów i okazjonalne wystrzały. Na poboczu znajduje się dopalający się wrak, co jest dobitnym znakiem na to, że wymiana uprzejmości bywała niekiedy ostrzejsza.

Gdy gracze zbliżą się do miasta ich oczom ukaże się zrujnowane miasto z jednym wieżowcem, który wygląda tak jakby został nadgryziony w paru miejscach przez jakiegoś wielkiego ciastkowego potwora. Większa część betonowej konstrukcji poszła już dawno w rozsypkę, ale sam budynek ze swym praktycznie nagim szkieletem dzielnie trzyma się w pionie. Choć wygląda, że lada moment ma się przechylić i zawalić to stoi tak już od kilku lat, okazjonalnie próbując zabić przechodniów jakimś urwanym kawałkiem betonu. Przedmieścia pokrywa narośl różnych obozów - nie tylko naszym graczom do głowy wpadł pomysł zdobycia technologii epoki sprzed wojny.

W samym mieście na placu przy wieżowcu znajduje się targowisko, które zostało szybko zaimprowizowane przez mieszkańców Topeki mających nadzieję zarobić na przybyłych. Do miejscowych handlarzy przyłączyli się inni przejezdni kupcy, oraz wszyscy, co mają cokolwiek wartościowego i na czym można zarobić. Przechadzając się, a właściwie torując sobie drogę łokciami przez masy ludzi, na targowisku można znaleźć prawdziwe skarby z przed wojny. Jeden ze sprzedawców zachwala spadochron, który ma na stanie i zapewnia, że sam skakał w nim z wieżowca, którego gracze majestat mają możliwość oglądać. Drugi sprzedaje strój nurka z pełnym wyposażeniem. Ruch na targowisku wygląda podobnie jak na Tureckim rynku. I taki też jest hałas. Można by się spodziewać, że miasta po wojnie nuklearnej będą wymarłe, ciche, gdzie każdy szmer upadającego kamienia postrzegany może być, jako źródło zagrożenia. Tutaj wszyscy bezpieczeństwo mają gdzieś – liczy się tylko możliwość szybkiego zysku. Czasami jakiś niezadowolony klient częstuje jakiegoś handlarza ołowiem, rozchlapując jego resztki po przechodniach, ale nikt tym się nie przejmuje. Po prostu kradną jego asortyment, a jego miejsce zajmuje inny sprzedawca ze swoim kramikiem.

Na rynku można zobaczyć takie osobistości jak ksiądz o imieniu John ze Springfieldem założonym na plecach, w lenonkach i w prawdziwej sutannie, rozdającego dzieciom jabłka i wykrzykującego hasła namawiające do krucjaty przeciwko Molochowi. Jakiś krzykacz, próbujący ośmieszyć księdza kończy swoją wypowiedź trafiony celną ripostą, za jaką uznać można jabłko lądujące na jego głowie.

Na placu nasi Bohaterowie mogą również spotkać Szczura, ale już z resztą ekipy. Jeżeli w jakiś sposób go oszukali, on się skapował, albo obili mu buźkę to dojdzie do wymiany argumentów, rękoczynów, nogoczynów i spluwoczynów. Natomiast, jeżeli Szczur ma miłe wspomnienia z graczami zaprosi ich, aby razem z nimi napili się. Czyli mówiąc po ludzku w zależności od nastawienia graczy do Huronów może dojść do ugody, lub krwawej jatki. Jeż przywódca drużyny przedstawi siebie i resztę. Zanie opowiadać o swoim hobby, jakim jest polowanie na grubego zwierza. Raz czy dwa razy w miesiącu zazwyczaj całą paczką udają się na pustynię na polowanie, aby odstrzelić jakiegoś mutanta, maszynę molocha czy co się tam pod lufę nawinie. Jeż zaprosi graczy, aby po wszystkim wybrali się razem z nimi i poda im dwa miejsca i terminy gdzie można ich znaleźć w najbliższym czasie polujących. Oprócz tego, zaproponują, aby wspólnie spróbować zdobyć moduł, bo przy obecnej liczbie zainteresowanych samemu może być problem.

Gdy gracze załatwią wszystkie swoje sprawy na bazarze, ktoś wykrzyknie, że na niebie pokazała się kometa. Wszyscy przerywają swoje zajęcia i obserwują spadający moduł niczym gwiazdę betlejemską. Zapada absolutna cisza. Prawie wszyscy zadzierają głowy do góry, lecz niektórzy korzystając z zamieszania kradną ile wlezie ze straganów. Motłoch po chwili zdaje sobie sprawę, że moduł wydaje się lecieć właśnie w stronę targowiska. Rozpętuje się piekło, gdy setki ludzi uświadamiają sobie, że czas zwiewać. Tabuny ludzi zaczynają napierać we wszystkich kierunkach, rozlegają się jęki słabszych osób, których życie kończy się zadeptaniem przez oszalały tłum. Jednak mimo tak wielkiego poruszenia zdaje się, że ludzi na targowisku nie ubywa, dlatego niektórzy sięgają po bardziej skuteczne środki niż łokcie i kopniaki. Rozlegają się serie z karabinów, wokoło graczy padają ranni i zabici ludzie. Tłum wpada w jeszcze większą panikę. Ucieczkę utrudniają gęsto poustawiane stragany, o które łatwo jest się przewrócić, a taka sytuacja kończy się zadeptaniem. Krzyk rannych wzbija się ponad hałas uciekającego tłumu. Kto miał szczęście ginie od razu od kuli z karabinu, ci bardziej pechowi upadają ranni na ziemię, gdzie ich całe ciała wbijane są w podłoże. Posiadający samochody odjeżdżają, czym prędzej, nie przejmując się rozjechanymi ludźmi. Niektórzy próbują wskoczyć na taki samochód, lecz od razu są ściągani przez bezlitosny ogień z broni pasażerów.

Gracze mogą postąpić jak tylko im się podoba, ważne jest tylko by mistrz gry wymagał od nich szybkich reakcji. W obliczu śmierci nikt już nie dba o asortyment, jedynie najbiedniejsi zostają do ostatniej chwili by coś ukraść. Gdy większość już się rozbiegnie okazuje się, że plac nie jest pusty. Wyściełany rannymi, resztkami zabitych oraz krwią zmieszaną z pyłem zapełnia się miejscową biedotą. Ponad wszystkie dźwięki wybija się świst spadającego modułu, który z hukiem, jakim uderzają tony żelastwa o żelbetonową konstrukcję, przelatuje przez wieżowiec. Ten pod wpływem uderzenia zawala się w kłębach kurzu i odłamków w taki sposób, że opada na prawą stronę od rynku, więc gracze mogą sobie pooglądać niezwykłą akcję wyburzeniową. Odłamki budynku i fragmenty stacji zmieniają znajdujących się najbliżej w miazgę. Mistrz gry musi dopilnować, aby bohaterowie znajdowali się jak najdalej od miejsca katastrofy. W ułamku sekundy ziemia zaczyna poruszać się jak szalona pod wpływem uderzenia modułu. Huk powstały w wyniku upadku jest nie do opisania. Jest tak wielki, że chwilę po nim do nikogo nie docierają żadne dźwięki. Szok nie trwa długo, gdyż niektórzy już pobiegli w stronę swoich wozów i ruszają w kierunku miejsca upadku modułu.

Zaczyna się wyścig, kto pierwszy dotrze na miejsce katastrofy. Przez pył można zobaczyć, jak ludzie przygotowują broń i ruszają. Wśród jadących dostrzec można również sylwetki dwóch rowerzystów. Dochodzi do walk pomiędzy ścigającymi się i na pewno nasi gracze również zostaną wciągnięci do jednej z nich. Jakiś świr używa ciężkiej broni i ulicami wstrząsają wybuchy. Ważne w tym miejscu są umiejętności kierowania samochodem jednego z graczy, gdyż w pyle ciężko dostrzec wraki rozwalonych fur. Jeżeli nasze postacie dogadały się z ekipą Jeża to w połowie drogi dołączą się i zaczną ich ochraniać. Jeżeli nie pozostali w przyjaznych stosunkach i nie pozbyli się ich wcześniej, to właśnie nadszedł na to moment, albo oni pozbędą się ich.

III. Bitwa o Kosmiczną Puszkę.

Moduł uderzył w miejscowy dom handlowy, grzebiąc pod gruzami mieszkających tam bezdomnych i teraz można się do niego dostać tylko z jednej strony, gdyż jest otoczony gruzami i częściami budynku, które o dziwo wytrzymały upadek. Gracze zostali już wyprzedzeni przez trzy inne grupy. Jedna próbuje bronić dostępu do fragmentów Orbitala, a pozostałe dwie atakują ją. Wśród gruzów wywiązuje się zaciekła, tocząca się w unoszącym pyle, walka. W ruch idą granaty i ciężkie karabiny. Moduł jest rozgrzany do czerwoności przez wejście w atmosferę i nikt nie może na razie przebywać w jego bezpośrednim otoczeniu. Gracze mogą chwilę popatrzeć na walkę i poczekać aż jedna ze stron zacznie przegrywać, ale w momencie, gdy zdecydują wziąć udział w walce po paru oddanych strzałach z pyłu wyłonią się maszyny Molocha, które zaskoczą obrońców. Potraktują ich ogniem zaporowym oraz wystrzałami z miotacza ognia zmuszając do ucieczki pozostałe dwie drużyny ciężko przy tym raniąc. Najwyraźniej Moloch też słucha audycji nadawanych przez Orbital i przy wykorzystaniu techniki potrafił mniej więcej przewidzieć miejsce upadku modułu.

Na miejsce walki przybywa jeszcze parę samochodów i wśród przyjezdnych daje się poznać sylwetkę księdza. Moloch będzie odpierał z łatwością wszystkie niezorganizowane ataki, jakie będą próbowali przeprowadzić ludzie, nieprzyzwyczajeni do współpracowania ze sobą. Błyskawicznie tworzy trzy linie obrony, każda innego rodzaju. Na pierwszej linii będą cztery Szczęki i trzy Piły opisane w głównym podręczniku. Roboty wykorzystają chaos podczas ataku Molocha i gracze na początku nie będą nawet o tym wiedzieli. Ukrywające się pod ziemią, walczą w zwarciu i w razie, gdy ktoś się zbliży błyskawicznie wyskakują i rzucają się, aby rozszarpać swoja ofiarę. Drugą linią będą trzy roboty typu Salamandra z zamontowanymi miotaczami ognia rozlokowane w taki sposób, by ich płomienie pokrywały jak największe pole i osłaniały się nawzajem przy okazji. Następna linia to trzej Wartownicy, opisani również w głównym podręczniku, z wmontowanym wielolufowym działkiem, zmodyfikowane w ten sposób, że same przychodzą na bitwę i po zajęciu pozycji wkopują się w ziemie, aby być na stabilnym podłożu i wroga obstrzeliwują ciągłym ogniem.

W tym miejscu, jeżeli któryś z graczy ma zdolności przywódcze może się wykazać i spróbować objąć dowództwo nad całą tą bandą. Jeżeli bohaterowie nie przekonają innych, aby się zjednoczyć, ich miejsce zajmie ksiądz. Wygłosi swoje przemówienie o potrzebie wspólnego działania w obliczu wspólnego wroga, ale namówi, co najwyżej czterech czy pięciu ludzi. Ludzie zgodnie ze swoją naturą nie wychylą nosa i będą czekali aż ktoś inny odwali za nich całą brudną robotę. Ksiądz, jeżeli nie zostanie powstrzymany ruszy z paroma ludźmi do tyleż odważnego, co bezsensownego ataku i niestety zatrzyma się już na pierwszej linii obrony Molocha, gdzie wyskoczy na niego Piła i będzie próbował go rozszarpać. Ochotnicy spróbują uratować księdza i nawet uda im się go wyciągnąć ze szponów maszyn Molocha. Żyjący, mocno pokiereszowany, z uciętą nogą i bez błyskawicznej pomocy lekarza długo nie pociągnie, ale jeżeli w okolicy jest Rodney Mullen, lekarz z ekipy Jeża, na pewno mu pomoże.

Jeżeli z graczami współpracuje drużyna Jeża nie powinni mieć zbyt dużego problemu ze zniszczeniem maszyn. Najważniejsze jest wypatrzenie słabych punktów każdej z maszyn. Pierwszą linię można zniszczyć dezorientując czujniki ruchu robotów i dzięki temu staną się bezużyteczne. Drugą można zniszczyć strzelając ze snajperki, lub jakiegoś karabinu, jeśli ktoś ma dobry wzrok, w zbiorniki z benzyną. Trzecią linię flankując działa i rozwalając je, ponieważ działka reagują na ruch i gdy rozpoczną ostrzał mija kilka sekund zanim maszyna zdąży zareagować na inny ruch. Dzięki temu gracze mogą zdążyć ostrzelać ją w momencie, gdy działką będą celowały w inną stronę. Jestem pewien, że gracze będą mieli jeszcze masę innych dobrych pomysłów na zniszczenie Molocha.

Po odparciu Molocha, jeżeli gracze walczyli wspólnie z innymi i ktoś z drużyny był przywódcą mogą spokojnie zająć się otwieraniem modułu, a inni będą czekali na dalsze rozkazy. Wspólna walka zjednoczy ludzi. Jeżeli po ich stronie jest tylko drużyna Jeża już jest trochę gorzej, ale powinni spokojnie odeprzeć jakieś ewentualne zaczepki ze strony chciwych ludzi. Najgorzej, jeżeli nasi gracze walczyli w pojedynkę, bo teraz każdy, kto się zbliży do modułu będzie musiał dostać kulkę w prezencie.

IV. Eden

Z otwarciem grodzi od modułu powinien poradzić sobie każdy lepszy osobnik z palnikiem acetylenowo-tlenowym, gdyż nie ma żadnych zabezpieczeń przed włamaniem. Jako wyposażenie nowoczesnej, przedwojennej stacji kosmicznej system komputerowy zaprojektowano tak, by był niezawodny i nawet teraz, pomimo katastrofy działa. We wnętrzu cylindrycznego modułu znajduje się masa popękanych szklanych pojemników, zepsutych pomocy naukowych, jakichś przedmiotów do pomiarów i zniszczonych lub nawet nadpalonych kwiatów, które nie przypominają żadnej z roślin, jakie dotychczas gracze mieli okazję widzieć. Są tu rośliny przypominające małe drzewka z czerwonymi okrągłymi śliwkami, kwiaty, które każdy płatek mają innego koloru i podobne są w małym stopniu do orchidei. Jeżeli wśród graczy jest ktoś, kto dysponuje choćby szczątkową wiedzą na temat flory z przed wojny, to może wygłosić wykład o roślinkach. Ogólnie bogactwo roślin przytłacza i sprawia, że postacie czują się jak by znaleźli się w bajkowym ogrodzie botanicznym. Jedyne, co może się z tym równać jest Neodżungla, lecz nawet ona nie jest taka kolorowa, jak to, co ujrzeli wewnątrz gracze. Wszędzie jest pełno krwi i po chwili bohaterowie mogą znaleźć ciało zdrowej i zadbanej kobiety ze spiętymi włosami w kok, w zakrwawionym stroju kosmonautów z Orbitala i nożycami wbitymi w brzuch, która leży przy jakiejś konsoli.

Zanim gracze będą mogli się porządniej rozejrzeć, lub gdy nadal będą mieli problem ze zniszczeniem linii obrony, na miejsce katastrofy z donośnym warkotem przyjeżdża odział Posterunku z czołgiem (4 naukowców, 6 żołnierzy + 4 ludzi w czołgu) i dzięki ciężkiemu wsparciu usuwają oni wszystkie przeszkody, z jakimi nie poradzili sobie dotychczas bohaterowie. (No, ale na pewno sobie poradzili, prawda?) Nie zamierzają nikomu zrobić krzywdy, co więcej każdego biorącego, ale tylko biorących udział w walce, obdarowują jakimś prezentem, który ma za zadanie zrekompensować im trud, jakiego się podjęli. Najczęściej będą to nowoczesne przedmioty, typu granatów EMP. Na dodatek, jeżeli bohaterowie przewodzili akcji, czy też samemu zdobyli moduł to odział Posterunków uzna, że to właśnie z nimi powinni pertraktować wszelkie warunki. Najchętniej to kupiliby cały moduł. Faktem jest, że ludzie z Posterunku są w stanie wiele ofiarować za moduł, ale nie można przesadzać. Czołgu na pewno nie oddadzą, a gdy gracze wyśrubują ceny w kosmos kupią parę roślinek i tyle. Jeżeli wśród drużyny jest jakiś biolog to domyśli się, że rośliny te potrzebują specjalnych warunków, jakich gracze zdecydowanie nie są w stanie zagwarantować i za jakiś czas zwiędną. Prócz tego w module można odnaleźć jeszcze skrzynkę z nasionami różnych roślin. Zagadką, jaką gracze mogą postanowić rozwiązać jest tajemnicza śmierć astronautki, która nie wygląda na wypadek przy pracy.

Konsola, przy której leżą zwłoki, powinna rzucić więcej światła na całą sprawę. Niestety żeby ja uruchomić wymagane jest jakieś źródło zasilania. Wątpliwe jest, by nagle znalazł się ktoś, kto dysponuje Podręcznym Zestawem Do Zasilania Urządzeń Obritala, więc trzeba znaleźć jakąś alternatywę. Jednym ze sposobów jest np. odłącznie pamięci konsoli i podłączenie do laptopa. Ale tu się pojawia następny problem, gdyż trzeba przystosować oprogramowanie od pracy z laptopem, co już jest dosyć ciężkim i czasochłonnym zadaniem. Ludzie z Posterunku są w stanie pomóc, jeżeli tylko ich o to poprosić. Jeżeli gracze nie wyłudzali od Posterunku zbyt dużych cen na to, co się znajduje w module, to mogą nawet pomóc za darmo. W innym wypadku będą domagać się lepszych warunków wymiany. Gdy dojdzie do kompromisu podłączą do konsoli zasilanie ze swojego czołgu poprzez kabel. Będzie można tu zdobyć informacje na temat roślin, jakie były uprawiane na stacji.

Można znaleźć również zapis z kamer ochrony, lecz bez dźwięku, na którym widać kobietę, którą obecnie nie żyje, pracującą przy konsoli i roślinach. W pewnym momencie do modułu wchodzi mężczyzna. Widać jak przechodzi z ekranu na ekran, aż znajduje się przy kobiecie. Przez jakiś czas rozmawiają, lecz po chwili mężczyzna zaczyna gwałtownie i bez ładu gestykulować. Najwyraźniej pada mu psycha. Siada na jednym z krzeseł i zasłania dłońmi twarz, zupełnie jakby płakał. Kobieta stara się mu pomóc, ale ten nagle się podrywa, bierze nożyce do kwiatów i wbija je kobiecie w brzuch. Kobieta upada na ziemie i przestaje się ruszać. Mężczyzna chwilę stoi nad kobietą zdezorientowany i rozpaczliwie zaczyna się rozglądać w poszukiwaniu innych świadków, a gdy orientuje się, że nikogo innego nie ma - ucieka z modułu. Obraz z kamery trwa jeszcze parę sekund, po czym widać jak znika grawitacja a pojemniki z roślinami i ciało kobiety zaczynają lewitować i obraz znika. Resztę nagrania stanowi śnieżący obraz.

V. Telewizja Satelitarna

Po obejrzeniu filmu ludzie z Posterunku udają się na naradę i proszą graczy, aby poczekali, bo mogą mieć dla nich jeszcze interes. Mijają dwie godziny i jajogłowi wracają do bohaterów. Dają im propozycję, aby razem z nimi wybrali się do prowizorycznej stacji anten satelitarnych. Sprzęt do zbudowania tej stacji zdobyli na jakiejś starej zapuszczonej przedwojennej stacji nadawczej. Kolesie z Posterunku za pomocą tych wielkich anten, wyglądających jak igły, próbują skontaktować się z Orbitalem. Jeżeli gracze zgodzą się, razem z nimi samochodem zabierze się dwóch naukowców i 3 żołnierzy z Posterunku.

Na miejscu znajduje się około 20 Anten wycelowanych talerzami w niebo. Są one w fatalnym stanie: nadgryzione przez rdzę, popękane i chyba tylko cudem trzymają się pionu. Mimo zdezelowanego wyglądu całe urządzenie zdaje się być funkcjonalne. Gracze zostają poprowadzeni do budynku centralnego tej prowizorycznej stacji. W środku trwa narada, do której bohaterowie nie zostają włączeni, może dlatego, że i tak nic nie zrozumieliby z technicznej gadki jajogłowych. Naukowcy z Posterunku po naradzie stwierdzą, że trzeba przynajmniej talerz przywrócić, do jako takiego stanu używalności.

Zadanie Graczy polega na wybraniu anteny, która jest najmniej uszkodzona i naprawienie jej częściami, które zdobyć mogą z rozebrania innych anten. Dzięki temu przynajmniej jedna z anten powinna mieć 100% funkcjonalności. Następnie muszą przygotować się do rozmowy z kimś z Orbitalu. Czasu jest mało, ponieważ gotowi powinni być o zachodzie słońca - wtedy zazwyczaj zaczynają się audycje nadawane przez Orbital. Jeżeli graczom mało rozróby na jednym z talerzy można umieścić gniazdo Harpii, które śpią i atakują jedynie w nocy, lecz jeżeli gracze nie zachowają odpowiednich środków bezpieczeństwa, zaatakują. Harpii w gnieździe jest trzy. Innym pomysłem na urozmaicenie może być napad jakiejś grupki gangerów, która próbuje odbić się na jajogłowych za to, że nie udało im się nic zdobyć w Topece.

VI. Hello - Połączenie Międzystanowe

Gdy zacznie się czas nadawania gracze w radiu, które posiadają ludzie z Posterunku usłyszą komunikat ostrzegający o katastrofie dokładnie taki sam jak mieli już słyszeć okazję parę dni wcześniej. Najwyraźniej komunikat odtwarzany jest z kasety, prawdopodobnie dlatego, że nikt nie potrafił dokładnie przewidzieć daty wejścia modułu w atmosferę. Pomimo tego jajogłowi chcą rozpocząć nadawanie. Wszystko było już przygotowane zawczasu, więc aby rozpocząć wysyłanie sygnału wystarczy wcisnąć guzik przy starym mikrofonie scenicznym. Widocznie nawet na Posterunku uznają, że prowizorka wszystko załatwi. Początkowo jakiekolwiek próby będą nieudane, słychać będzie tylko trzaski i zakłócenia. Dopiero gdy, któryś z graczy spróbuje podejść do tego psychologicznie, lub po prostu będą tak długo próbować, że komunikat w radiu zostanie wyłączony i odezwie się jakiś mężczyzna. Na początku będzie roztrzęsionym głosem pytał o co chodzi, będzie próbował się dowiedzieć co wiedzą gracze.

Po nawiązaniu rozmowy, członek ekipy Orbitala przedstawia się jako Milton Barnes. Wyjaśnia, że komunikat, jaki był nadawany został nagrany przez jego koleżankę, która nadal opłakuje śmierć Sary Jenkins. Rozmowę należy poprowadzić w taki sposób, by dać subtelne wskazówki, co do znaczenia Miltona, bowiem tak naprawdę to właśnie rozmawiają z mordercą. Koleś jest w kiepskim stanie psychicznym, po dłuższej rozmowie zacznie się łamać i przyzna się do popełnionej zbrodni. Zacznie płakać tłumacząc się, że to był wypadek i naprawdę kochał Sarę ale ona odrzucała jego uczucie. Pod wpływem osamotnienia i załamania psychicznego przesadnie zareagował. Koleś jest załamany, ale to od graczy zależy, co zrobi dalej. Mogą go nakłonić, by przyznał się reszcie załogi, co uczynił i by to właśnie oni go osądzili. To, co zrobią w tym momencie bohaterowie zależy tylko i wyłącznie od ich inwencji.

V. End

Po zakończeniu gracze mogą wrócić do Topeki razem z naukowcami i ich obstawą gdzie Posterunek zrobił imprezę dla wszystkich, którzy przyjechali, aby nie odeszli z pustymi rękami. Piwa leje się dużo, a przy okazji jajogłowi prowadzą kampanię w celu namówienia ludzi do walki z Molochem na froncie. Jeżeli drużyna Jeża jest cała zaproszą oni również graczy na polowanie na robota matkę, który musi się ukrywać gdzieś w tych ruinach, skąd dowodził próbą przejęcia modułu. Jeżeli Jeż ze swoją paczką nie żyje, zrobi to Posterunek. Oprócz tego, jeżeli ksiądz jest wciąż żywy, gracze mogą go spotkać nawołującego ludzi do przyłączenia się do prowadzonej przez niego krucjaty przeciwko złu, jakim jest Moloch.

„Orbital nie nadaje już od kilku tygodni. Ciekaw jestem, co się tam wydarzyło. Nie było mnie w mieście przez ten cały czas, kiedy było zamieszanie z tym modułem, ale Cwany Mickey mówi, że gdy to się skończyło to jacyś kolesie nawiązali kontakt z Orbitalem. Niesamowite. Skąd oni wytrzasnęli sprzęt do tego? Nieważne. Mickey mówi, że odbył się jakiś sąd nad jakimś mordercą i że cała Ameryka go słyszała. Co ja na to? Gówno mnie to obchodzi, jeśli jakaś banda świrów próbuje ukarać kogoś, kto jest nad nami jakieś 100km. Że co? No tak, sorry. Nie 100 tylko jakieś 300km. Jak mówiłem, gówno mnie to obchodzi. Co teraz będę robił? Nie wiem. Ponoć jakiś ksiądz w dziwnych okularach założył kongregację gdzieś na północy. Podobno potrzebuje ludzi, którzy umieją dobrze strzelać, bo zapowiedział krucjatę wymierzoną w Moloch. Na moje: jakiś szajbus. Ale przynajmniej jest okazja by sobie postrzelać. Jedziesz też?”

Jeż

Pochodzenie: Detroit
Profesja: Żołnierz
Budowa:19
Zręczność:12
Charakter:14
Percepcja:10
Spryt:10
Umiejętności: Prowadzenie samochodu 4; Broń biała 4; Pistolety 4,
Karabiny 4, Zastraszanie 5; Zdolności przywódcze 6; Odporność na ból 6;
Wyrzutnie 4, Maszynowe 6
Cechy i Sztuczki: Rutyna; Ale jazda.
Ekwipunek; Berenta i 2 magazynki, Sten i 2 magazynki, Sterling i 2
magazynki, H&K MP5 i magazynek, 3 granaty, Pałka, Talizman Huronów.

Jeż swoją ksywę zdobył przez ilość broni, jaką zawsze przy sobie nosi. Ta ilość sprawia, że wygląda on jak najeżony lufami Jeż. Jest on bardzo dobrze zbudowany i potrafi posługiwać się każdą bronią. Należy do Huronów z Detroit i pomimo, że nie jest rozgarnięty potrafi doskonale przewodzić innym i umiejętnościami członków swojej drużyny uzupełniać swoje braki. Dobrze wie, w jakim momencie, kogo trzeba zawołać i gdzie go posłać. Dlatego został wybrany na dowódcę swojej drużyny. Sam chodzi w mundurze Amerykańskiej Armii, zdobytym podczas jednej z szaleńczych wypraw. To właśnie on pierwszy wpadł na pomysł polowań, które stały się jego hobby, którym szybko zaraził resztę drużyny.

Szczur
Pochodzenie: Detroit
Profesja: Radiooperator
Budowa:10
Zręczność:14
Charakter:8
Percepcja:16
Spryt:16
Umiejętności: Prowadzenie samochodu 4; Pistolety 4, Blef 4, Komputery 3; Elektronika 6; Mechanika 6; Nasłuchiwanie 5.
Cechy i Sztuczki: Czuły słuch; Jeśli ma silnik to ruszy.
Ekwipunek Glock 17 i 2 magazynki, Radio; części zapasowe, 5 papierosów.

Nazywają go Szczur z powodu jego wyglądu. Wychudzony, ubrany w zniszczone łachmany pełne dziur i łat. Fryzurę ma taką jakby przy urodzeniu pokłócił się z grzebieniem, nożyczkami i wszystkim, czego można użyć do włosów. Raczej nie jest zbyt komunikatywny, chyba, że rozmawiasz z nim przez radio. W swoim fachu jest niezastąpiony i na technice z przed wojny zna się jak nikt. Przy pomocy paru części na miejscu w parę minut jest w stanie zrobić całkiem niezłe radio.

Rodney Mullen „Doktor”
Pochodzenie: Chicago, hibernatus
Profesja: Lekaż
Budowa:11
Zręczność:10
Charakter:15
Percepcja:11
Spryt:15
Umiejętności: Leczenie chorób 4; Leczenie ran 6; Pierwsza Pomoc 4, Biologia 6, Chemia 5; Pistolety 2; Odporność na ból 6.
Cechy i Sztuczki: Wczoraj Było...
Ekwipunek: Smith & Wesson 659 i 2 magazynki, Torba lekarska, trochę leków
z każdego rodzaju,

Rodney jest hibernatusem, który przed wojną był lekarzem i dla badań pozwolił się zamrozić, by po paru latach zostać odmrożony. Niestety wybuchła wojna no i jakoś o nim zapomniano. Na szczęście przez przypadek odnalazł go Jeż podczas jednego z polowań, a Szczur potrafił go odmrozić. Sam Rodney odnalazł się zadziwiająco dobrze w nowym świecie. Na początku sądził, że świat, w którym się obudził, jest snem wynikającym z jego stanu hibernacji. Po jakimś czasie porzucił tą teorię i teraz sądzi, że został on podany następnemu eksperymentowi, a świat, w jakim się znajduje jest jakimś wytworem rzeczywistości wirtualnej. No cóż wygląda na to, że długo jeszcze będzie wymyślał różne teorie byle by tylko prawda nie doszła do niego. Szczerze to życzę mu tego jak najdłużej. Byle był zawsze skuteczny w leczeniu.

Kowal
Pochodzenie: Miami
Profesja: Najemnik
Budowa:13
Zręczność:16
Charakter:10
Percepcja:11
Spryt:10
Umiejętności: Skradanie się 4; Ukrywanie 4; Odporność na ból 3,
Niezłomność 2; Morale 3; Pistolety 3; Karabiny 3; Otwieranie zamków 3; Wyczucie kierunku 3; Zastawianie pułapek 6, Tropienie 4, Wypatrywanie 3;
Cechy i Sztuczki: Ja już swoje odchorowałem, Powiedz co.
Ekwipunek: Kałach i 2 magazynki, wytrychy, noktowizor, lornetka,

Kowal jest czarnuchem z Miami, który całe życie spędził polując na coś (wśród jego ofiar podobno znalazła się również jego teściowa). Do drużyny Jeża na początku przyłączył się, bo dobrze płacili, ale teraz już nie wyobraża sobie pracy z nikim innym niż z jego paczką. Wykonuje każdy rozkaz, jaki zostaje mu wydany i robi to perfekcyjnie. Dzięki wyczulonym zmysłom chroni resztę drużyny i nie pozwala, aby wpadli w jakąś głupią pułapkę. Niezastąpiony w misjach wywiadowczych

Ksiądz John
Pochodzenie: Federacja Appalachów
Profesja: Kaznodzieja nowej ery
Budowa:10
Zręczność:14
Charakter:16
Percepcja:13
Spryt:11
Umiejętności: Perswazja 6; Zdolności przywódcze 4;
Zastraszanie2,Postrzeganie emocji 3; Motocykl 4; Blef ; Niezłomność 5; Morale 4; Karabiny 3; Odporność na Ból 4; Pierwsza pomoc 3;
Cechy i Sztuczki: Szlachetnie urodzony; Amen.
Ekwipunek: Springfield i 3 magazynki, Biblia,

Często powtarzam, że księdzem trzeba się urodzić, a jeszcze częściej powtarzam, że w dzisiejszych czasach Boga nie ma, więc nie wiem po co księża. John urodził się księdzem i zajmuje się szerzeniem Dobrego Słowa. Taki koleś podpada wielu osobistościom, ale księżulek umie sobie radzić w ciężkich sytuacjach. Z modlitwą na ustach odsyła nasłanych na niego bandziorów na tamten świat. Byłeś dobry? Dostaniesz jabłuszko. Byłeś zły i niegodziwy? Dostaniesz kulę między oczy ze Springfielda.

Salamandra

Salamandra to specjalnie stworzony model robota przez Molocha. Dopiero, co wyprodukowany i nadal w fazie testów. Zamontowany na przedramionach miotacz ognia świetnie sprawdza się w walkach na bliski dystans. Najczęściej występuje razem z innymi robotami takimi jak on, aby mógł osaczać wroga ogniem ze wszystkich stron i uniemożliwić mu ucieczkę. Moloch zastosował dziwny patent przy oprogramowaniu tych robotów. Prawdopodobnie chciał sprawić, aby jego roboty unikały granatów, dlatego jeżeli ich czujnik ruchu wykryje jakikolwiek obiekt podobny do granatu, automatycznie robią unik i odskakują choćby nawet od kamienia.

Agresja: 20

Spryt: 14

Zręczność: 12

Zawansowanie programu:2

Ruch; 1 segment = 2metry

Akcje:

Skok / unik: 1 segment

Strzał: zasady takie jak przy miotaczu ognia

Limit obrażeń: 2 ciężkie

Pancerz: lekki

Słabe punkty:

-Odskakują nawet od rzuconych kamieni w ich stronę.

-Baki z benzyną zamontowane na tylnej części pojazdu.

Raport z Neuroshimowych Opowieści

2010-12-12T15:29:00.005+01:00

Neuroshimowe Opowieści to pomysł mojego gracza Pita, który przez ostatni miesiąc mieliśmy okazję wypróbować na swoich sesjach. Umieszczane ostatnio przeze mnie teksty są właśnie na podstawie tych sesji.

Panujący mrok nocy rozświetla jedynie ognisko, z którego odchodzą odgłosy trzaskającego drewna oraz rozmów i śmiechów paru ludzi z karawany. Zasiadacie razem z nimi przy ogniu, aby odpocząć po ciężkim dniu podróży. Ze stalowego nadpalonego garnka unosi się wspaniały zapach gotującego się gulaszu z upolowanego przez was zwierzaka, chyba jakiegoś mutanta. Jednak po wstępnych oględzinach łowca stwierdził „Nada się”.

Jednak zanim gulasz będzie gotowy minie jeszcze trochę czasu, akurat tyle, aby opowiedzieć jakąś ciekawą historię. Tego wieczoru zaczął John „Wiedzie kiedyś znałem takiego kolesia, nazywał się Texaco Gareth i pochodził” Przerwał dłuższą ciszą jak by szukał w swojej głowie dawno zapomnianej informacji. Po czym kontynuował „Zresztą nie wasz zasrany interes z skąd pochodził. Chodzi o to, że podczas podróży nie miało się ani chwili wytchnienia. Kiedy jechałem z nim drogą 66…”

Pomysł z grubsza (bo Piotrek miał trochę inną wizję niż mi wyszła w praniu) polegał na tym, aby poprowadzić parę sesji jednostrzałówek. Gracze wcielali się w bohaterów snutych przy ognisku opowieści. W ten sposób ja miałem okazje na przeprowadzenie paru pomysłów, które od dłuższego czasu tkwiły w mojej głowie, bo nie pasowały do obecnie prowadzonej kampanii. W ten sposób gracze mieli okazje spotkać się z zombiakami, popłynąć wodami Miami, zagrać mutantami, lub wcielić się w maszyny molocha (sesja Pita), i to wszystko w ciągu paru sesji. W zanadrzu trzymam jeszcze sesję, która ma rozwikłać zagadkę z pierwszej przeze mnie prowadzanej kampanii Neuro „Dlaczego i jak zginął nasz ulubiony NPC Jeż?”

Całość była rozgrywana na zasadach Savage World. Tak nam się spodobały po rozegranej kampanii w Deatch Punk, że nie mogliśmy się z nimi rozstać. Gracze dla ułatwienia, aby co sesje nie trzeba było robić nowych postaci stworzyli szablony bohaterów. Tak, więc umiejętności bohaterów, zostawały te same (ewentualnie przewidziane były drobne zmiany), zmieniało się tylko imię i historię.

Jednak więcej o sesjach w samych tekstach, a teraz parę wniosków:

Neuroshima na zasadach SV:

- Spisuje się bardzo dobrze, nawet umiejętności i atrybuty wymagają niewielu zmian. Co prawda w SV percepcja została połączona ze sprytem, ale na dłuższą metę nie sprawia to problemu. Za to bardzo przyjemne okazało się mniejsze rozdzielenie niektórych umiejętności jak np. Leczenie, czy Jeździectwo, które w NS jest rozpisane aż na trzy zdolności. Koniec końców skończyło się tylko na dodaniu paru umiejętności jak: Materiały wybuchowe i Komputery.

- Dobrym pomysłem jest wprowadzenie wczepów, które działają na mechanice magii. Tzn. zdolności wszczepów opisywane są, jako moce i za ich użycie płaci się punktami mocy. W prowadzonej przeze mnie kampanii Deatch Punk sprawdzało się bardzo dobrze.

- W większości walk, rezygnować z blotek, które są zbyt łatwe do pokonania jak na świat postapo. W większości przykładów gracze powinni walczyć z figurami jak równy z równym. Oczywiście bez skrajności, bo blotki mogą się świetnie nadawać w roli niektórych zwierząt i słabych robotów molocha.

Jednostrzałówki:

- Plus to, że pozwala przeskakiwać z miejsca na miejsce. Nic nie przeszkadza by jedna sesja była w New Vegas, druga w Neodżungi.

-Dobry sposób na zakończenie, odświeżenie wątków ze starych kampanii.

-Minusem jest z kolei, że nie ma głównej fabuły. Sesje są niepowiązane ze sobą, albo tylko w małym stopniu.

Wnioski. Mechanika SW zostaje na stałe na moich sesjach NS. Jednak, jeżeli chodzi o kampanie składające się z samych jednostrzałówek, po paru sesjach miałem podobne uczucie jak przy oglądaniu odcinka zapychacza w swoim ulubionym serialu, który głównej fabuły nie popycha do przodu nawet o krok.

Teraz po eksperymentowaniu czas wrócić do starego systemu kampanii, od czasu do czasu z jednostrzałówką, jako przerywnikiem i odskocznią.

Dla wszystkich zainteresowanych graniem w Neuro na mechanice SW, a niewiedzącymi jak zacząć polecam artykuł konwertujący zasady z Gwiezdnego Pirata 30. Ja osobiście wykorzystałem z niego na razie tylko statystyki maszyn i broni, ale chłopaki odwalili kawał porządnej roboty.

Neuroshimowe Opowieści - Nadzieja od Molocha

2010-11-30T22:37:00.005+01:00

Martin: Chodź tu, chodź. W tej opuszczonej fabryce jest cel naszej podróży. Widzisz tych ludzi stojących w kupce między liniami produkcyjnymi? Nie bój się. Wiem, że wyglądają trochę inaczej niż normalny człowiek, ale nie przejmuj się tym. Nic ci nie zrobią. Hej, hej! Bez takich wygłupów odłóż tą broń! Jak im spadnie choćby włos z głowy inni sprawią, że widok zmutowanej twarzy będzie najprzyjemniejszą rzeczą, jaka nas spotka do końca życia!

            Dobra chodźmy bliżej. Uważaj, aby nie potknąć się o kable na podłodze. Pokażę ci, nad czym pracują. Przyjrzyj się tam na środku jest kobieta, piękna bez śladów chorób jakby przybyła z czasów zanim wybuchła wojna. Można było by powiedzieć jak z okładki magazynu. Gdyby tyko nie te wszystkie druty. Kable odchodzące od jej głowy, kręgosłupa, rąk podłączone są do superkomputera, do linii produkcyjnych, cześć do urządzeń odbierających sygnały z zewnątrz. Wiem, co sobie myślisz, dzieło molocha, które należy jak najszybciej zniszczyć. Trzeba uratować tą dziewczynę. Ja na początku też tak myślałem. 

Gdy przybyłem tu ze Stevenem, łowcą maszyn, chcieliśmy spalić cały ten budynek, aby nie został kamień na kamieniu. Teraz tam siedzi i dłubie przy elektronice komputera. Zanim zabraliśmy się do niszczenia powiedział, że po raz pierwszy widzi coś takiego i przydałoby się zbadać to najpierw. Jak się okazało jest Matką, której celem jest stworzenie tu węzła, kolejnej enklawy. 

            Przez cały ten czas bełkotała bez ładu i składu polecenia. Jedyne, co zrozumieliśmy, to, że czeka na dostarczenie brakujących dysków, które pozwolą jej na prawidłowe funkcjonowanie. Wtedy właśnie przybyli ci mutanci z paroma ludźmi w śmiesznych strojach. Przynieśli jedną z części brakujących danych i kazali nazywać się „konserwatorami”. Nie byli agresywni, co więcej widząc zainteresowanie Stevena tłumaczyli mu działanie maszyny i swoją pracę. Normalnie ich obowiązki spełniane są przez maszyny, jednak w paru wyjątkowych sytuacjach takich jak ta Matkami opiekują się ludzie. No i nie nazywaj ich lepiej mutantami.

W największym skrócie celem tej Matki jest pomoc ludziom. Najpierw odbudowa fabryki, potem miasta, dostarczenie ludziom żywności i lekarstw. Wiem, jak o wszystko brzmi, ale ja sam biorę w tym wszystkim udział. Matka od czasu do czasu podaje lokalizacje jakiś starych magazynów czy bunkra, w których znajdowałem całe kartony przedwojennego żarcia, lekarstwa, czasem ubrania czy narzędzia. Zawoziłem je do okolicznych wiosek i naprawdę uwierz mi, nie raz ratowałem je przed wymarciem. Co więcej, w okolicy od długiego czasu nie było żadnego gangu czy bandytów. Krążą pogłoski, o nocnych bestiach, które się ich pozbywają, ale dobrego nie ruszą. Mogę się założyć, że to też sprawka naszej Matki.

Ja muszę wrócić do swoich obowiązków, a ty się tu rozgość. Pogadaj z resztą, na pewno ci się tu spodoba.

Steven: Pewnie zastanawiasz się, co tu robisz? Przyszedłeś tu, bo to miejsce wskazywała ci mapa? Jaka mapa, pokaż ją. Faktycznie. Dziwne, bo widzisz ta maszyna przewidziała twoje przybycie do nas. Co więcej wysłała mojego partnera w interesach Martina, aby wyszedł ci naprzeciw.

Na twoim miejscu nie ufałbym tym ludziom i tym bardziej Martinowi. Ostatnio bardzo się zmienił. Zrozum mnie on nie chce zrobić nic złego, ale bezgranicznie wierzy w tą maszynę. Czasami mam wrażenie, że zakochał się w tej kukle podłączonej do kabli.

Co ja tu robię? Badam tą maszynę, chcę poznać naszego wroga. No i gdyby nagle zmieniała się polityka naszej robolaseczki przystąpię do działania. Sam rozumiesz, teraz pomaga nam, ale to musi być jakiś podstęp. Prędzej czy później zacznie zabijać ludzi, a ja specjalnie na tą okazję mam przygotowane kilka ładunków EMP. 

Nie wiem, po co robi to Moloch, czy tylko zbiera informacje, robi potrzebne badania. Widziałem wiele jego zagrywek, ale nigdy tak okrutnych. Daje nam nadzieję, której wszystkim brakuje w te ciężkie dni. Tylko po to, żeby zabrać ją, gdy najbardziej zaboli.

No, ale wracając do samej maszyny. Podłączona do anteny na dachu kontaktuje się z pozostałymi matkami. Wszystkie decyzje podejmowane są na zasadzie głosowania. Jeżeli informacje, które udało mi się wydobyć z niej są prawdziwe moloch jest najbardziej demokratycznym państwem, jakie istniało na ziemi. Co więcej wiem też jak przebiegało parę głosowań i powiem ci, że nie tylko nasza Matka głosuje, za pomocą ludzkości. Chociaż nadal jest w mniejszości, bo to pięć, może sześć głosów na czterdzieści sześć przeciw. Jednak w przeciągu ostatnich dwóch miesięcy głos pochodzący z północno-wschodniej cześć stanów, okolic Seattle, przeszedł na naszą stronę. 

Daje to nadzieję, że gdybyśmy zaczęli wspomagać węzły takie jak ten nasz i niszczyć te przeciwko nam za parę lat, może nie w naszym pokoleniu, a dopiero naszych dzieci, albo ich dzieci udałoby się… Jak już mówiłem Wszystko to zapewne stek bzdur.

Chodź lepiej tu, pokażę ci, czego i gdzie musisz poszukać. Jeden z dysków jest w posiadaniu patrolów posterunku, ale oni chyba jeszcze nie wiedzą, co mają, a drugi…

Martin: Wróciłeś i masz z sobą dyski! Steve mówił, że już cię nie zobaczymy. Jednak pokazałeś, kto u rządzi, widzisz Steve, pokaż dyski zaraz je dołączymy do reszty. Pasują jak ulał. Zobacz, linie produkcyjne zaczynają działać.

Matka R-16: Skanowanie sektorów B2, B3 i C4. Rozpoczęto projekt rewitalizacji miasta. Budowa inżynierów.

Martin: Widzisz! Mówiłem, że tak będzie.

Matka R-16: Skanowanie sektora C1, C2, D3. Odnaleziono zbliżające się wojska miasta namiotów. Wysłanie zapytania o budowę jednostek obronnych. 

Martin: Steve, zostaw to! Zniszczysz maszynę! Zabijesz naszą nadzieję!

Podróż po Mojave

2010-11-29T23:17:00.008+01:00

No,  a jak już jesteśmy przy bombach atomowych, ostatnim czasem wyszła nowa  gra Fallout: New Vegas. Gra zabrała mi z życia ładnych parę godzin,  których ostatnio i tak mam w deficycie. Za brak wpisów na blogu  między innymi możecie obwiniać Obsidian.

Stary znajomy Marcus
W  wielkim skrócie, gra ta ma wszystko, co Fallout 3 tylko, że lepsze.  Więcej broni, miast, zadań, ciekawych lokacji… długo wymieniać. Choć pozostał nadal tan  sam silnik, twórcom tej części udało się to, na czym poległa Bethesda  przy Fallout 3. To znaczy przenieść klimat poprzednich części. Szczerze  polecam grę tym, którzy grali w jedynkę i dwójkę, a czuli zawód przy  trójcę.  Świetne smaczki z poprzednich części jak np. armia RNK, a  supermutanty znów są supermutantami, nie bezmyślnymi orkami, bractwo  stali bractwem, szpony śmierci siejącymi postrach monstrum. Tylko  jeszcze jedna rada, po zainstalowaniu pierwsze, co trzeba zrobić to  wgrać najnowszą aktualizacje. Gra ma masę różnych mniej lub bardziej  irytujących błędów.


Po staremu supermutantom brakuje paru klepek

Kontynuując temat gier, od jakiegoś czasu w necie można obejrzeć zwiastuny gry Deus Ex Human Revolution. W porównaniu do wcześniej opisywanego Fallouta pod względem graficznym nie można się przyczepić. Widać też ciekawe pomysły związane z technologią zbrojeniową. Co do osądzenia reszty przyjdzie nam poczekać do przyszłego roku. Ja już nie mogę się doczekać.

Biblioteka Nukrealnych Wybuchów

2010-11-27T20:39:00.020+01:00

Baba Wanga na tle atomowego grzyba

Niedawno rozpoczęty konflikt między Koreą Północną, a Południową przypadł na datę 10.10.2010 według kalendarza Juliańskiego. Tak się składa, że niejaka Baba Wanga na ten dzień przewidziała również wybuch III wojny światowej. Najwyższy czas zacząć budować przeciwatomowy bunkier w swoim ogródku lub przeprowadzić się do jakiejś części ziemi, która nie ma żadnego znaczenia militarnego. 

Tam resztę życia bezpiecznie spędzić wśród tubylczych plemion. Jeżeli nie wiesz jak się do tego zabrać proponuję sprzedać lodówę stojącą w domu i pieniądze uzyskane w ten sposób powinny spokojnie wystarczyć na bilet w jedną stronę i przeżycie paru miesięcy potrzebnych nam na dostosowanie się do lokalnych warunków. Kto wie, może uda się gdzieś tam nawet spotkać Cejrowskiego.

Ogólnie rzecz biorąc jestem pewien, że po przejrzeniu jeszcze paru przepowiedni i odpowiednim manewrowaniu różnymi kalendarzami znalazłoby się parę innych katastrof.  No, a żeby wczuć się w ten klimat podrzucam Bibliotekę Nukrealnych Wybuchów.  Możemy znaleźć w niej masę filmów nagranych podczas testowania tej zabójczej broni. Nic tylko oglądać, aż do znudzenia.

Neuroshimowe Opowieści - Texaco Gareth.

2010-11-20T11:28:00.007+01:00

Z powodu braku czasu SilverRATa, dziś gościnnie będzie pisał Pitek.. zapraszam do lektury!

Noc chyliła się już ku końcowi, gdy ostatni z mutantów został powalony jednym, jedynym strzałem w oko. Jego truchło zaległo nieco bliżej stacji benzynowej niż reszta watahy, gdyż dla zabawy ktoś pozwolił mu podbiec do barykady.
Echo batalii niosło się jeszcze po pustyni, gdy zza prowizorycznej barykady wyłoniły się dwie postaci. Jedna z nich zaklęła i splunęła w stronę poległych zwierząt, natomiast druga przyglądała się im w milczeniu.
Niewidoczne jeszcze ponad horyzontem słońce powoli zabarwiało niebo kolorami purpury i ciemnego różu.
W dzisiejszych czasach każdy oglądany wschód słońca powinien być witany co najmniej salwą honorową i litrami alkoholu. Z każdym kolejnym dniem ludzkości ubywa. Wykrwawiamy się przez ranę zadaną przez Molocha, mutki i nas samych.
Tym razem obyło się jednak bez hucznych obchodów Wschodu Dnia Kolejnego. Być może dlatego, żeby nie zdradzić swojej obecności w tym miejscu. A może dlatego, że nie było czym świętować. Tak czy inaczej obie postaci zniknęły w jedynym miejscu w promieniu 100km, które oferuje cień – w sklepiku na opuszczonej stacji benzynowej.
W każdym razie w tym co z niej pozostało.
Ten poranek obfitował w bogate śniadanie. Mięso mutków, poza faktem, że wchodziło w między zęby, wyglądało paskudnie i tak też pachniało, zdradzało całkiem dużo wartości odżywczych.
Watahy zmutowanych wilków, jak ta, która zaatakowała tą stację kilka godzin wcześniej, były całkiem powszednim widokiem w powojennej Ameryce. Ludzie wiedzieli jak sobie z nimi radzić i skrzętnie z tej wiedzy korzystali przy każdej nadarzającej się okazji.
Dwaj obrońcy pozostałości wielkiego imperium Texaco usiedli w najdalszym kącie sklepiku, by osłonięci z trzech stron mogli w spokoju przystąpić do spożywania martwego wilka.
- Słuchaj koleś, mógłbyś mi podać lewą łapę? – zagadnął jeden, ubrany w długi szary płaszcz.
- Eee.. którą lewą? – z niepewnością odpowiedział drugi, trochę przygrubawy i strasznie zarośnięty na twarzy, zupełnie jakby się nie golił od miesięcy, co prawdopodobnie było prawdą.
- Nie bądź śmieszny. Nie jadam zmutowanych kończyn. – odpowiedział pierwszy z pogardliwym grymasem na twarzy. Nie wiadomo do kogo lub czego był skierowany ów grymas. Być może do całego świata. Spojrzenie człowieka w płaszczu padło na metalową plakietkę przyczepioną do koszuli grubego. – Więc to prawda? To Ty jesteś TEN wielki Texaco Gareth? To Twoje prawdziwe imię, czy po prostu ktoś miał tak wydrukowane a Ty je przejąłeś wraz z plakietką?

- To moje prawdziwe imię. Nie uwierzysz ale koleś, który tu pracował miał tak samo na imię jak ja.
- Niesamowite. A gdzie się znajduje obecnie Twój imiennik? Mam nadzieję, że nie kropnęłeś go żeby dostać tą cholerną plakietkę? – powiedział ten pierwszy, wkładając rękę pod płaszcz, udając, że czegoś szuka a tak naprawdę to odbezpieczając broń na wszelki wypadek. Nigdy nie wiadomo czy ktoś z kim walczyłeś ramię w ramię nie okaże się świnią.
- Nie. Ktoś wcześniej go załatwił. – widząc niedowierzające spojrzenie swojego kompana dodał: – Jest tu jeszcze, rozkłada się toalecie. Możesz iść sprawdzić. Tylko nie zarzygaj mi kibla dobra?
- Wierzę, nie muszę sprawdzać. – to było kłamstwo. Po prostu, tak na wszelki wypadek, nie chciał zostawiać Garetha samego.
Zapadła jedna z tych krępujących chwil, gdy nikt się nie odzywa. Na zewnątrz słońce świeciło triumf po ciężkiej walce z nocą. Obaj kompani zajęli się dziczyzną upolowaną podczas nocnej walki.
Po godzinie z zadumy wyrwał ich chrzęst kół samochodowych na żwirze przed stacją. Gareth poderwał się i bez słowa ruszył do potencjalnego klienta. Wyszedł ze sklepiku przez okno, gdyż nigdzie nie było szyb.
Zanim podszedł do samochodu, kierowca wyszedł mu naprzeciw. Trzymając spluwę w ręku. Wycelowaną w niego.
- Pan Easthorne cię pozdrawia śmieciu – wycedził nowoprzybyły. Wycelował broń w czoło Garetha. Szlag, Pustynny Orzeł, zaklął w duchu właściciel stacji. – Chcesz coś powiedzieć zanim pan .357 nie przemówi?
Gruby dał znać ruchem dłoni, że istotnie ma coś do powiedzenia.
Huk wystrzału zagłuszył jego słowa.
Jakiś czas później Gareth opowiadał, że czuł podmuch ciepłego powietrza na poliku, gdy mijał go wystrzelony pocisk. Nabój trafił zabójcę prosto w lewe oko i przeszedł przez czaszkę na wylot zabierając ze sobą znaczną jej zawartość.
Zbir osunął się na ziemię, z głuchym westchnięciem. Texaco Gareth zamachnął się nogą i rozkwasił zabitemu twarz.
- Nieźle strzelasz. – Powiedział nie odwracając się, gdyż wiedział, że za nim pojawił się już nieznajomy. – Mówiłeś, że skąd jesteś?
- Nie Twój zasrany interes. – odparł krótko strzelec.
- Zabawne – Gareth zaniósł się śmiechem. – Znam kogoś z tego samego miejsca…

Neuroshimowe Opowieści - Inmutatio

2010-10-31T21:48:00.007+01:00

Kult przemiany. Ludzie powiadają, że miejscem jego powstania jest Detroit. Obecnie ślady jego działalności możemy zobaczyć w całych stanach.

Po raz pierwszy z nimi zetknąłem się daleko stąd w Federacji Appalachów. W jednej z górniczych miejscowości, która dawniej była moim domem. W budynku na uboczu, zajmowanym przez mojego partnera w interesach i jego żonę, odnalazłem ciało martwego człowieka wyglądającego tak, jak by umarł z wygłodzenia. Zarówno on, oraz jego otoczenie pokryte było dziwną substancją, która w ciemnościach wyglądała jak by była stworzona z fosforyzujących żyłek. Nigdzie nie było moich znajomych, których odnaleźć nie udało mi się aż po dziś dzień.

Wtedy jeszcze nie miałem pojęcia o istnieniu żywych truposzów i Dead Breath. Teraz po miesiącach podążania śladem Inmutatio i rozwiązywania ich zagadki myślę, że odnaleziony przeze mnie korpus to zagłodzone ciało zarażonego, który służył, jako pojemnik dla wirusa.

Wydaje mi się, że wyznawców kultu jest niewielu. Podróżują samotnie, w rozproszeniu, co pomaga działać im z ukrycia. Dodatkowo większość amerykanów nic nie wie o zarazie, która wybuchła w Detroit. Pierwsze sygnały świadczące o działaniu grupy, która roznosi zarazę są traktowane, jako wybryki zdziwaczałych przejezdnych. Ludzie cieszą się, że siedzą na uboczu miasta i nie zawracają im głowy. Gdy paru mieszkańców zapada na dziwną chorobę jest już najczęściej za późno na jakiekolwiek działanie.

Raz, gdy o zmroku zbliżyłem się do ich siedziby natrafiłem na rozpoczęcie rytuału „udoskonalania”. Przez okno zauważyłem przerażające, wijące się ciała martwych już ludzi. Zielonkawe promieniujące światło zaczęło wydobywać się ze środka. Gdy usłyszałem głosy umęczonych ludzi, jakby ich ciała były rozrywane z nieopisanym bólem, zacząłem uciekać. Nie zatrzymałem się aż do wschodu słońca. Ściany domów po ich opuszczeniu często pokryte są niezrozumiałymi symbolami, od których patrzenia przechodzą mnie ciarki. Wśród wielu niezrozumiałych znaków jeden wydaje się zawsze powtarzać i być czymś w rodzaju znaku rozpoznawczego. Gwiazda, w której środku znajduje się oko.

Podczas mojej drogi za sektą napotkałem speców z posterunku, z którymi wymieniłem się informacjami na temat kultu. Z ich badań wynika, że substancja odnaleziona przy wygłodzonych zombiakach najbardziej strukturą przypomina grzyby. Oczywiście nie te stojące na nóżce z kapeluszem, które można znaleźć w lesie. Bardziej przypominają pleśń czy drożdże. Choroba, którą powoduje bardzo przypomina zarazę panującą w Detroit, jednak wygląda na jej zmutowaną wersje. Powiedzieli mi również, że ciało takiego truposza nie daje już żadnego znaku życia, ale umysł wydaje się w jakiś dziwaczny sposób nadal funkcjonować.

Również nie potrafili wyjaśnić, dlaczego nieumarli nie atakują członków sekty i zadowalają się zaledwie paroma gryzami swojej ofiary, po których ją zostawiają, aby stała się im podobna.

Z kolei pustynny odział walczący z rozpowszechniającą się zarazą Deat Breath o nazwie Desert Rats chwalił mi się, że kiedyś udało im się złapać i przesłuchać jednego członka sekty jednak to, co mówił wydaje się kompletnym bełkotem. Z tego, co mi tłumaczyli wierzył on w to, że jest wysłannikiem obcej cywilizacji, która widząc jak ludzie dążą do własnego samozniszczenie zesłała na nich wirusa. Ma on doprowadzić do połączenia wszystkich żywych organizmów w jedną istotę, która samą myślą będzie potrafiła w pełni kontrolować otoczenie.

Brednie, przynajmniej tak mi się wydawało do czasu, aż trafiłem na jeden z cmentarzy pełen ciał zarażonych. Cała okolica, pomniki, drzewa, groby była pokryta grzybem wyrastającym z ciał. Najpierw zobaczyłem świetliki wydające się uwięzionymi duszami zmarłych. Potem ujrzałem złudzenia ludzi ze swojej przeszłości i nawet ulice pełne ludzi i rzeczy sprzed wojny. Wszystko to sprawiło, że poczułem się jak ćpun po porządnej dawce tornado. Zjawiska, których doświadczyłem potrafię porównać jedynie do nawiedzenia duchów, choć jajogłowi z posterunku próbowali to tłumaczyć zdolnościami psonicznymi.

Sekta zazwyczaj działa na małą skalę starając się nie zwracać na siebie uwagi. Mi wiadomo jedynie o jednej ich większej akcji. W Nowym Jorku skazili wodę pitną jednej z oczyszczalni wprowadzając do niej grzyb. W wyniku tego przez jedną z dzielnic przetoczyła się epidemia i jedynie zgrana działalność Nowojorczyków sprawiła, że nie rozprzestrzeniła się dalej. Mimo wszystko nikt bez powodu nie przekracza muru wybudowanego wokół dzielnicy, a płonące stosy zarażonych na długo utkwią w ich pamięci. Jednak ludzie wolą wierzyć, że ten horror sprawił im Moloch.

Mi nie pozostaje nic innego jak podążać za wyznawcami przemiany i mieć nadzieje, że kiedyś przyjmą mnie do siebie. Pomogą mi przeobrazić się w doskonalszą formę.

Schemat jRPG i cRPG

2010-10-22T16:50:00.002+02:00

Ostatnio kumpel podesłał mi te wykres i tabele doskonale obrazujące skomplikowanie gier cRPG i jRPG. Jak widać na zamieszczonych obrazkach daleko im do prawdziwych gier RPG, co jednoznacznie wskazuje wyższość gier fabularnych nad rozrywką, jaką serwują nam konsolę czy PC i … Zaraz, jak tak spojrzeć to przypomina fabułę mojej ostatniej kampanii, wcześniejszej też.

Dobra zresztą nieważne, po prostu obejrzyjcie sobie.

Relacja z Copernikon 2010

2010-10-19T20:29:00.007+02:00

O mały włos, a nie pojechałbym, na Copernikon, chociaż czekałem na niego długo z niecierpliwością. Jeden z niewielu konwentów, na który nie muszę jechać przez połowę naszego pięknego kraju przez wiele godzin w wygodach serwowanych nam przez kolej. Ba właściwie wystarczyło wsiąść w samochód, wyjechać z Bydgoszczy i przejechać na drugą stronę Wisły.

Dodatkowo trując parę tygodni przekonałem do wyjazdu dwójkę moich graczy i jednego znajomego. Wszystko było zapięte na ostatni guzik, plecak spakowany, scenariusz na sesję, którą chciałem poprowadzić. Jednak w piątkowy poranek po przebudzeniu przywitał mnie ból gardła.

Mój głos bardziej przypominał cięcie drewna piłą niż ludzką mowę, co właściwie zgadzałoby się z tym, co czułem. O mały włos, a nie pojechałbym. Jednak czułem, że długo nie wybaczyłbym sobie tego. Więc ruszyłem moim samochodem upchanym znajomymi, bagażami i tabletkami na gardło. Myślałem, przynajmniej jeden dzień i wrócę. Jednak zostałem do końca. Dlaczego? Posłuchajcie.

Ogólnie Toruń ma jedną niepodważalną zaletę, klimat. Mury, stare miasto, zabudowania. Sprawiają, że człowiek czuje się jak w średniowieczu. Wiele razy w swoim życiu miałem okazje odwiedzić to miejsce i jeszcze nie zdążyło mi się znudzić. Polecam wszystkie turystyczne atrakcje. No, ale miało być o konwencie.

Problem, z którym spotkałem się na wielu konwentach na Copernikonie w ogóle się nie pojawił. Mianowicie mam namyśli rejestracje. Zdarzało się tak, że stojąc na dworze w zimnie przez ponad godzinę czekałem na swoją kolejkę. Tutaj wszedłem właściwie od ręki. Dodatkowo za dokonanie wcześniejszej internetowej rejestracji dostałem darmową koszulkę. (Co dziwniejsze koszulka była gratisowa, a na konwencie kosztowała 30 złotych. Nie wiem, jakim cudem opłacało się takie przedsięwzięcie. Jak by tego było mało, wejście na trzy dni kosztowało jedynie 25 złotych, a ja dostałem jeszcze zniżkę na wejście za okazanie wejściówki na Pyrkon.)

Zdjęcie moich pleców podczas naklejania plakatów. Autor nieznany.

Przy wejściu dostałem zwyczajowo informator. Cieniutki, ale upchany wszystkimi potrzebnymi informacjami, dodatkowo bardzo przejrzysty. Jedyne, co miałbym do zarzucenia mu to brak informacji ile czasu przewidziane jest na daną prelekcje. Gdyby informator dla kogoś zawierał za mało informacji to za każdym rogiem czyhali na niego gżdacze, którzy żadnego pytania nie zostawiali bez odpowiedzi. Co więcej, gdy człowiek spokojnie zagubiony zatrzymywał się przed jakąś sala podchodzili i zakłócali jego błogi stan pozbywając go wszystkich wątpliwość. Ach gdyby tak było na wszystkich konwentach.

Jeżeli chodzi o prelekcje, na samym konwencie brakowało mi tych organizowanych przez polskie wydawnictwa RPG. Czymś w zastępstwie mogły być prowadzone przez członków Asylum o tematyce WOD. Dodatkowo o Robotice opowiadał jej zachrypnięty twórca. Szczęście mi dopisywało, bo żadna prelekcja, na którą się udałem nie została odwołana. Dodatkowo większość z nich bardzo ciekawe i poprowadzone z jajem. Tutaj szczególnie warte wyróżnienia są „Podróże w Czasie”, "Sługi Szatana Kochanice Diabła" prowadzone przez Annę Brzezińską, czy "Setting w 5 minut" chłopaków z BLACKPRINTS.PL, czy „Japońskie stwory fantastyczne”.

Tych wartych posłuchania i obejrzenia było na pewno dużo więcej, jednak jak zwykle na konwentach bywa nie da rady być na dwóch prelekcjach jednocześnie, dodatkowo choroba sprawiła, że parę musiałem poświecić na zdrowotny sen. Z tego samego powodu odpuściłem sobie nocne sesje i larpy. Ech następnym razem.

Fajną sprawą, z którą na konwencie w większej skali spotkałem się pierwszy raz były koncerty. Chociaż następnym razem proponowałbym zadbać o lepsze nagłośnienie. Nie wiem czy było tak przez cały konwent, ale ten, na który ja trafiłem ledwo było słychać.

Oczywiście nie brakowało takich atrakcji jak sklepiki, games room, konkursy, fire show, Star Wars. Super elementami okazały się również sala z Gitar Hero, czy też możliwość zagrania w Dragon Age 2.

Dodatkowo konwent to świetna okazja do spotkania i poznania ludzi z innych części Polski. Chociaż tym razem poznałem parę osób grających w RPG z Bydgoszczy. Okazuje się, że czasami najlepiej wyjechać z własnego miasta, aby dowiedzieć się, o grających w jego zaciszu graczach.

Całości nie popsuła nawet blokada założona na koła mojego samochodu stojącego na miejscu przeznaczonym do parkowania dla konwentowiczów. Tym bardziej, że wyjaśnieniem całej sytuacji zajął się organizator, który wykorzystał czas oczekiwania na straż miejska rozmawiając z nami o naszych wrażeniach z konwentu i planach odnośnie przyszłego roku. Ja już nie mogę się doczekać kolejnej edycji, która podobno ma być w klimatach opowieści Neila Gaimana.

Chciałbym podziękować jeszcze organizatorom i wszystkim, którzy przyczynili się do sukcesu konwentu za wspaniały weekend. Już z niecierpliwością czekam na kolejną edycje Coperniconu.

Copernicon 2010

2010-10-13T20:39:00.004+02:00

Nie będę się rozpisywał o atrakcjach konwentu. Jednak zachęcam do zajrzenia na stronę gdzie wszystko jest ładnie i przejrzyście rozpisane http://www.copernicon.pl/. Ja na pewno się pojawię. Grzechem było by nie skorzystać gdy konwent odbywa się tak blisko, a dokładnie po drugiej stronie Wisły. Liczę też, że uda mi się poznać innych ludzi piszących o RPG. Kto wie, może nawet jakiegoś czytelnika mojego bloga. Poznacie mnie po wisiorku ze szczurem.

Do zobaczenia w weekend!

Dla zainteresowanych - Relacja z Coperniconu.

Madonny z Piekła cz.2

2010-09-24T12:12:00.006+02:00

Pierwsza cześć Madonny z Piekła

Czas na przedstawienie dwóch pozostałych postaci wchodzących w skład Madonn z Piekła. Więc zaczynamy!

Ben Bendetto

   JD jak to miał w zwyczaju, przed każdym wyścigu tłumaczył całemu zespołowi, jakie zmiany wprowadził w samochodzie. Ben tylko westchnął, na myśl o tym, że znów będzie musiał przyzwyczajać się do auta. Dopiero, co się oswoił z ostatnimi zmianami. I tak za każdym razem. Jak by jego talent nie wystarczał do wygrywania wyścigów.
   – Ben tego czerwonego przycisku używaj tylko w ostateczności. Służy on do… – wyjaśniał dalej Jordan, ale Bendetto już go nie słuchał. Wyobrażał sobie, że podczas wyścigów wciska czerwony przycisk, a jego auto zaczyna zmieniać się w ogromnego mecha. Z jednej strony obstrzeliwuje rywali salwą z miniguna zamontowanego na ramieniu, z drugiej rakietami wylatującymi z jego pleców. Tych, którzy podjechaliby zbyt blisko, wykorzystałby do treningu rzutów w dal. Oczywiście za sterami robota miał siedzieć on. Widział coś takiego w jednym z komiksów sprzed wojny i strasznie mu się to spodobało.
   – Jak wszystko jasne to do wozu. – zakończył JD. Ben przebudził się z swoich fantazji zdziwiony, jak szybko minęła mu odprawa.
   Wsiadł za kółko ich sedana. Na miejscu pasażera z prawej strony usiadł Rodney, jako nawigator, a z tyłu Jacke chyba z całą bronią, jaką miał w swojej szafce. Tak na wszelki wypadek. Spojrzał jeszcze na bok samochodu gdzie znajdował się symbol ich drużyny. Kobieca sylwetka otoczona przez ogień z demonicznym błyskiem w oczach. Madonny z Piekła, symbol, który sam wymyślił.
   Wyjechał z boksu i ustawił się na swoim miejscu przy linii startu. Na widowni wypatrzył swój fanklub. Piątkę skąpo odzianych dziewczyn trzymających transparent z nazwą ich drużyny. Pomachał w ich kierunku, gdy zapaliło się czerwone światło. Rodney nerwowo starał się w odpowiedniej kolejności poukładać notatki dotyczące trasy. Jacke odbezpieczył swoją Berette. Żółte, silniki samochodowe zaczęły wydawać z siebie ryk, który był w stanie przerazić najgroźniejsze mutanty molocha. Zielone, samochody ruszyły w bój i rozpoczął się kolejny wyścig.

***

   Końcówka współzawodnictwa miała rozegrać się pomiędzy Radioaktywnymi Psychopatami, a Madonnami. Reszta ekip już przestała się liczyć po dwóch ostatnich odcinkach. Właściwie psychopaci też zaraz mieli przestać brać udziału w rywalizacji, bo Jacke na celowniku swojej broni miał przednie koło ich wozu. Jeszcze tylko sekunda i.. Klick, zabrzmiało z jego broni.
   – Skończyła się amunicja. – ze spokojem oświadczył murzyn. Ben w myślach przeklinał matki ludzi decydujących o limicie amunicji na wyścigu. Z samochodu o radioaktywnych barwach wystawił głowę jeden z rywali. Próbował swoją spluwą, podobnie jak Jacke, przestrzelić koło. Utrudniał mu to jego śmiech, którym wybuchł gdy zorientował się o braku kul w broni Madonn. Nacisnął spust, ale nic się nie stało. Twarz psychola przybrała dziwny wyraz przypominający zdziwionego żółwia. Im również skończyła się amunicji, a Bendetto wychwalał matki i ich płody, które przed chwilą tak przeklinał.
   – Ostatni fragment składał się z tunelu, w którym zmieści się tylko jeden samochód. – informował Rodney, któremu w końcu udało się dojść do ładu z notatkami.
   Ben chciał przyspieszyć, ale poczuł jak bok jego samochodu jest zgniatany przez samochód Radioaktywnych. Lekki pojazd Madonn, chodź dużo szybszy, w tej sytuacji był przygwożdżony ciężarem pojazdu psycholi. I choćby nie wiadomo jak Ben się starał, cały czas był spychany na bok tunelu. Z perspektywy uderzenia w ścianę zwolnił i przepuścił rywali przodem.
   – Za tunelem zakręt powyżej dwieście siedemdziesiąt stopni.
   Kierowca Madonn wpadł na pomysł. Jadąc tuż za Psycholami wywierał na nich presję, aby cały czas przyspieszali. Do tego stopnia, że wyjeżdżając z tunelu nawet nie zaczęli wchodzić w zakręt, tylko uderzyli w bandę naprzeciw nich. Pierwszy punkt planu udał się, teraz tylko ręczny i zrobić ostry wiraż. Ben kontem oka zobaczył przegranych konkurentów i przejechał metę znajdującą się tuż za zakrętem.
   Cała widownia oszalała, zaczęły się wiwaty, lał się szampan, tylko JD coś mówił, o czerwonym guziku i pewnej wygranej. Jednak Ben dobrze rozumiał, że jego fani potrzebują emocji. Taka przynajmniej była jego wersja i nigdy się nie przyznał do tego, że o nim zapomniał.

   Kierowca zespołu, który niejednokrotnie swoimi szalonymi akcjami przyprawiał o zawał jego pozostałych członków. Zazwyczaj też kończyły się one tym, że Rodney, lekarz drużyny, musiał ratować mu życie. Jednak jest chyba jedynym człowiekiem w lidze, który może się pochwalić wykonaniem zakrętu o sto osiemdziesiąt stopni kolanami jednocześnie strzelając z uzi do swoich konkurentów, czy lotem na harpii. W trakcie wyścigów zawsze kibicuje mu jego wierny fanklub składający się wyłącznie z kobiet.

Pochodzenie: Detroit
Profesja: Kierowca
Specjalizacja: Technik
Cechy: 5 sekund, Ale jazda
Sztuczki: Kolanka i Leszcz
Choroba: Zwapnienie płuc
Budowa: 10
Zręczność: 16
Charakter: 12
Percepcja: 15
Spryt: 13
Umiejętności: Wyczucie kierunku - 4; Zastawianie pułapek - 1; Tropienie - 1; Mechanika - 3; Elektronika - 1; Rusznikarstwo - 4; Samochód - 8; Motocykl - 2 Ciężarówka - 4; Kradzież kieszonkowa - 1; Otwieranie zamków - 3; Zwinne dłonie - 1; Pistolety - 4; Karabiny - 4; Broń Maszynowa - 1.
Sprzęt: UZI, łańcuch, 2 nierdzewne tasaki, grzybki halucynki, krótkofalówka, talony na benzynę, grzebień, leki na dwa tygodnie

Jordan „JD”

   W Kolejnym wyścigu Madonny ścigały się nie swoim ulubionym Chevrolecie Caprice, lecz autobusem. Tym razem zamiast krótkiej rywalizacji po ulicach Detroit czekała na nich przejażdżka po terenach sąsiadujących z molochem.
   Jordan, mechanik zespołu poświecił ładnych parę dni, aby z autobusu zakupionego za parę talonów na paliwo zrobić istną twierdzę na kółkach. Stanowisko dla ciężkiej broni na dachu i ciężki pancerz z blach to dopiero początek modyfikacji, jakie wprowadził. Kolce na zderzakach, reflektory, olejarka, motor na wszelki wypadek do szybkich akcji. Długo by wymieniać, ale rywale również nie próżnowali. Na linii startu znalazł się także działający przedwojenny czołg. Na szczęście Madonny zostawiły go z tyłu już na samym starcie.
   Właściwie wszystko szło jak z płatka, nie licząc paru działań zaczepnych innych drużyn. Jednak CKM zamontowany na dachu autobusu szybko ostudzał zapał rywali do walki. Tak było, aż do momentu, gdy dojechali do przełęczy. Niby zwykły przesmyk, nawet bez nazwy na mapie. Jednak moloch od dawna ma w niej swój silnie strzeżony posterunek obserwacyjny. Próba sforsowania przełęczy przez Madonny skończyła się obrzuceniem ich pojazdu głazami i obstrzałem ze stanowisk bojowych. Jeden zero dla Molocha, który zmusił zespół do skorzystania z trasy prowadzącej na około.
   Tracili, co prawda parę godzin, ale chyba nikt nie był na tyle szalony, aby przedzierać się przez teren należący do maszyn. Co jednak nie okazało się prawda.
   Na ostatnim odcinku ich oczom ukazał się konwój pojazdów innych drużyn, który trzymał się w sporej odległości od auta będącego na pierwszej pozycji. Był nim czołg, który zostawili z tyłu na samym początku wyścigu. Najwyraźniej jego pancerz i siła ogniowa pozwoliła na oczyszczenie przełęczy z sił molocha. Teraz swoim wolnym tempem zdążał ku mecie z lufą wycelowaną za siebie w kierunku pozostałych uczestników wyścigu.
– Oni przecież nie mogą strzelać w ludzi. Liga ich za to zdyskwalifikuje. – stwierdził Bendetto.
– Obawiam się, że regulamin wyścigu nie przewidział takiej sytuacji, a nawet jeżeli, to widzę, że nikt się nie kwapi do sprawdzenia czy będą strzelać. Więc chyba ja będę musiał się tym zająć.– oznajmił JD.
– Hamuj i otwórz tylne drzwi Ben. Mam plan tylko jedźcie za mną w bezpiecznej odległość.
   Jordan wyciągnął motor z autobusu i na pełnym gazie ruszył w stronę czołgu. Po drodze z ciekawością przyglądały mu się mijane zespoły. Parę nawet z zainteresowaniem oddało w jego kierunku niecelne strzały. Motor jadący na pełnej prędkości okazał się również trudny do trafienia przez załogę czołgu. Wolno obracająca się lufa zostawała daleko z tyłu za swoim celem.
   Gdy znalazł się tuż przy pojeździe wyciągnął pożyczony od Jackey’a granat. Odbezpieczony wrzucił do lufy i czym prędzej odjechał. W tym właśnie momencie załodze czołgu udało się wycelować w motor. Jednak zespół nie świadomy wrzuconego granatu wystrzelił pocisk. Tym oto sposobem lufę rozerwało od środka. Wewnątrz czołgu w tym czasie musiało rozpętać się piekło, ale gruba stal uniemożliwiła zobaczenie tego.
   Jordan ruszył w kierunku mety, której linie tuż za nim przejechał autobus z resztą drużyny. Kolejne punkty i Madonny dostały się na pierwszą pozycję w rankingu.

Jordan jest mechanikiem zespołu. Odpowiedzialny za techniczną stronę. Ma na swoim koncie takie wyczyny jak przerobienie Chevroleta Caprise w wyścigową rakietę, autobus zmieniony w czołg, a czołg… z czołgu to właściwie został złom po spotkaniu z JD i jego narzędziami. Dżentelmen dla kobiet, lojalny kompan dla przyjaciół, bez wzajemności zakochany w córce Szulca. Jednak bardziej znany był z tego, że wszystkim swoim wrogom po ich pokonaniu odcinał jaja i je zatrzymywał, jako swoje trofeum. Doprawdy, zwapnienie płuc, to nie jego jedyna choroba.

Pochodzenie: Detroit
Profesja: Monter
Specjalizacja: Technik
Cechy: Jeżeli ma silnik to ruszy, kłopotliwy nadmiar
Sztuczki: Dom na plecach
Choroba: Zwapnienie płuc
Budowa: 10
Zręczność: 13
Charakter: 8
Percepcja: 10
Spryt: 16
Umiejętności: Perswazja - 4; Leczenie Chorób - 2; Leczenie Ran - 4; Pierwsza pomoc - 1; Mechanika - 5; Elektronika - 1; Rusznikarstwo - 4; Maszyny Ciężkie - 3; Wozy Bojowe - 4; Komputery - 1; Prowadzenie samochodu - 4; Motocykl - 3; Ciężarówka - 2; Pistolety -4; Karabiny - 4; Broń Maszynowa - 1.
Sprzęt: hełm, kamizelka kuloodporna, M4A1 + celownik optyczny, 25 naboi, miecz o nazwie „Przeznaczenie +10”, Zestaw narzędzi, lornetka, palnik acetylenowy, karty, skórzany worek z jajami, lekarstwo na dwa tygodnie

Lyonesse: Miasto, Mgła, Maszyna

2010-09-19T23:00:00.004+02:00

Lyonesse to tytuł ostatniego podręcznika wydanego przez Kuźnię Gier opisującego Wolsungowy odpowiednik miasta Londyn połączonego z Ankh-Morporork, Gotham czy Night City. Niezwykły miszmasz sprawiający, że każdy znajdzie tu dla siebie coś miłego.

Formą przypomina podręcznik podstawowy. Ten sam papier. Ten sam layout. Dużo ilustracji, średnio co drugą stronę pojawia się jakiś obrazek. Wszystkie utrzymane w klimacie wieku pary. Dodać należy, że w podręczniku znalazł się również plan dzielnic miasta oraz schemat linii metro. Osobiście lubię jak wydawcy dbają o takie szczegóły i dokładają do książek rpg mapy, które później są bardzo pomocne w przeprowadzaniu sesji.

Podręcznik ten składa się z czterech głównych działów: miasto, mgła, maszyny, za kulisami.

W pierwszym z nich autorzy podają ogólne informacje na temat miasta takie jak: demografia, różne ciekawostki, opis gleb (przydatny detektywom podczas badania błota pozostawionego przez mordercę). Część ta zawiera również opis dwunastu z pięćdziesięciu czterech dzielnic. Każda dzielnica jest jednak opisana bardzo zwięźle. Informacje o każdej dzielnicy upchane są jedynie na dwóch stronach, ale jest ich masa.

Opis bywalców, antagonistów, pomysły na bohaterów niezależnych, kluby, plotki, atuty, pomysły dla każdego z czterech stylów przygody i opisy ciekawych miejsc. Bardzo przypadły mi do gustu też informacje, jakie potrzebne jest bogactwo w poszczególnych dzielnicach, aby pozwolić sobie na nocleg, posiłek czy własne mieszkanie.

Tak duża liczba informacji zawarta na tak małej przestrzeni ma swoje plusy i minusy. Większość opisów składa się z paru krótkich zdań, często nawet z jednego. Chciałoby się poczytać trochę więcej o wspaniałościach miasta, jednak ta cześć ma spełniać bardziej rolę skarbnicy pomysłów na sesje. Trzeba powiedzieć, że sprawdza się doskonale, pobudzając wyobraźnię czytelnika. Do tego, postarano się, aby całość była przejrzysta i nie ma problemu z znalezieniem informacji, której akurat potrzebujemy.
W dalszej części mamy podobnie skrótowo rozpisane osiem stowarzyszeń i cztery opisane dłużej z dodatkowym atutem i pomysłami na przygody

Rozdział „Mgła” opisujący magiczną stronę Lyonesse. Dowiemy się jak wyglądają poszczególne szkoły magii i przykłady nexusów dla każdej z nich,.kalendarzowe przesilenia i osłabienia punktów mocy, osiem organizacje z unikalnymi zaklęciami dla każdego z nich. Dalej opis działania mgły i Astralu. Coś pomiędzy Umbrą, Krainą Snów z Sandmana i krainą z drugiej strony lustra. Mi szczególnie przypadło nawiązanie do komiksów Neila Gaimana i organizacja technomagów z gniazdami różnicowymi.

Znajduje się też rozdział opisujący historię miasta, w takiej samej formie jak kalendarium w podstawce. Jest on napisany dosyć chaotycznie i momentami idzie się pogubić. Co nie raz zmusza do powrócenia do wcześniejszych dat, aby odnaleźć się w zmieniających się frontach i nazwiskach.

Maszyna to kolejny rozdział już jest odrobinę mniej skrótowo napisany, przez co czyta się go dużo lepiej. Są w nim informacje ogólne dotyczące całego miasta, jak działanie transportu, prasy czy policji. Oczywiście jak w każdym innym rozdziale znajdziemy masę gotowych pomysłów na sesje.

Dalej najdziemy szkice scenariuszy. Każdy z nich dotyczy dwunastu wcześniej omawianych dzielnic. Są one dosyć proste, jednostrzałówki. Jednak kampania z rzeźnikiem Lyonesse w roli głównej i mgłą powinna zaspokoić podniebienie wszystkich fanów Wolsungowych przygód.

Na koniec otrzymujemy trzynastu przeciwników, jakich nasi gracze mogą napotkać na ulicach tego miasta.
Podsumowując, zadziwiające jest ile pomysłów udało się autorom umieścić na tak małej ilości stron. Z powodu skrótowości tekst traci trochę na przyjemności z czytania. Momentami chciałoby się zagłębić w opisach, a tutaj zanim właściwie rozkręci się jakiś wątek przeskakujemy do następnego. Jednak trzeba powiedzieć, że ten podręcznik powstał po to, aby dostarczyć mistrzowi gry jak najwięcej pomysłów. W tej książce jest ich tyle, że starczy, co najmniej na parę kampanii. Dodatkowo dzięki skrótowej formie często wystarczy spojrzenie na stronę, aby wyszukać potrzebną nam informację.

Jest to jeden z najlepszych, o ile nie najlepszy przewodnik, który miałem okazję czytać do gier RPG. Obowiązkowa pozycja dla mistrzów gry prowadzących Wolsunga.

Madonny z Piekła cz.1

2010-09-12T22:25:00.005+02:00

Symbol Madonn wykonany przez jednego z graczy.

Parę lat temu prowadziłem kampanię Neuroshimy w Detroit. Postacie graczy tworzyły drużynę Madonny z Piekła, która ścigała się w Lidze dla Szulca. Trzeba powiedzieć, że graliśmy wtedy w chromie co wyraźnie widać po napisanych tu tekstach. Może komuś przyda się na sesji drużyna rywali w wyścigach Detroit.

Członkowie zespołu:

Jake

Noc była pochmurna i czarna. Podobnie jak Jake. Przez kolor jego skóry i czarny długi płaszcz w ciemnościach stawał się niewidoczny. Tylko właściwie to uratowało go, gdy jacyś najemnicy zakatowali jego zespół. Trzeba było im przyznać zaczęli całkiem nieźle, ale potem wszystko schrzanili. Z zaskoczenia zaatakowali gazem obezwładniającym i wyposażeni w maski związali wszystkich. Wszystkich prócz Jake, który resztkami sił odczołgał się trochę na bok i nikt go nie zobaczył w ciemnościach. Właśnie ten mały szczegół sprawił, że ich zadanie można było już uznać za spartaczone.
    Kiedy odzyskał świadomość reszta drużyny była prowadzona do pobliskich ruin. Ruszył tuż za nimi. Przy wejściu zostawili jednego strażnika. Jake poczuł się urażony, że go tak nie doceniają. Do tego jednego człowieka nie będzie musiał nawet wyciągać broni. Potem, przez jego głowę przeszła myśl „Może, nie wiedzą, że brakuje im jednej osoby?” ale następnie uznał, że nie można być aż tak tępym i na pewno przygotowali się przed akcją.

    Poderżnął gardło strażnikowi jednym szybkim ruchem noża. Nikt tego nie spostrzegł, nikt nic nie usłyszał. Z wnętrza budynku dochodziły do niego głosy.
– Może jakoś się dogadamy? Jesteśmy drużyną biorącą udział w wyścigach dla Szulca. Na pewno dostaniecie za nas gambli i talonów na benzynę .– mówił John, ich menadżer. Koleś zupełnie nie miał jaj. Tylko by ględził i ględził. Jake miał go stanowczo dosyć i wcale mu by nie przeszkadzało, jak by zginął zanim uratuje resztę. Jednak z drugiej strony był jego ważną wtyką w Lidze. Jego strata strasznie utrudniłaby dalsze plany. Ach te trudne wybory i dylematy.
    Kiedy podszedł bliżej zobaczył trzech ludzi z latarkami i bronią mierzących w jego kumpli.
– Dobrze wiemy, kim jesteście. – odezwał się najlepiej odżywiony z nich. Nie musisz się o nic martwić. Posiedzicie sobie tutaj z nami parę godzin abyście nie zdążyli na poranny wyścig. Wy spadniecie w rankingu parę miejsc, a my was wypuścimy wolno. Wszyscy będziemy zadowoleni.
    Jake zobaczył przerażoną twarz menadżera tak jak by bardziej bał się stracić parę punktów w rankingu niż własnej śmierci, prawdziwy mięczak. Zaczął się zastanawiać czy nie wyjść celując w głowę ich szefa i pod groźbą jego śmierci rozbroić pozostałą dwójkę. Jednak to by wymagało powiedzenia czegoś w stylu „Rzućcie broń, albo go zabiję!” no a mu tak bardzo nie chciało się z nimi gadać.
– Szefie czy z nimi nie powinien być taki czarnuch? - Odezwał się stojący z lewej strony porywacz.
    Miarka się przebrała i murzyn zagotował się ze złości. Już olał fakt, że ktoś na niego wysłał kompletnych gamoni, już odpuścił, że potraktowali go gazem. Jednak rasistów nie zniesie. Błyskawicznie wyciągnął swoje Berrety z tłumikiem włożone w kaburach na jego tułowiu.
– Co?! Gadać gdzie jest ten koleś! – Wykrzyczał do Madonn z Piekła. W tym samym momencie usłyszał dźwięk jak by bzyczenie pszczoły na dopalaczu, a z głowy jego kumpla od „czarnuchów” zaczęła płynąć krew. W następnej sekundzie z łoskotem całym ciałem uderzył o ziemię. Zaraz potem znów odezwała się pszczoła i drugi z najemników wziął z niego przykład.
– Co jest do chol..?– nie dokończył boss, bo nagle zapadła kompletna ciemność zrobiło mu się tak ciepło i przyjemnie. On też padł martwy na ziemię.

Jake jest murzynem z Nowego Orleanu, który do Detroit przybył ze zleceniem cichego zabójstwa jednej z szych w lidze. W celu zbliżenia się do niej bez podejrzeń przyłączył się do Madonn, jako ich ochroniarz. Jake to jeden z tych milczących kolesi, który najbardziej lubi załatwiać swoją robotę po cichu. Jednak nie raz pomagał w rozmowach i negocjacjach przeciwnikowi podjąć szybką decyzję wyciągając swoje spluwy zanim ten zdążył zamrugać oczami. Dla tych, którym nie starczał ten argument zawsze miał w zanadrzu jakiś granat.

Pochodzenie: Nowy Orlean
Profesja: Zabójca
Specjalizacja: Wojownik
Cechy: Grande Cojones, Jeden strzał
Sztuczki: Magazynek; Dobywanie
Choroba: Chore nery
Budowa: 10
Zręczność: 16
Charakter: 10
Percepcja: 11
Spryt: 10
Umiejętności: Zastraszanie - 4; Blef - 3; Nasłuchiwanie - 3; Wypatrywanie - 3; Skradanie się - 4; Ukrywanie - 2; Maskowanie - 1; Otwieranie zamków - 2; Pistolety - 8; Karabiny - 5; Broń Maszynowa - 1; Wyrzutnie - 4.
Sprzęt: kamizelka wojskowa, 2x Beretta + tłumiki, 12 amunicji, nóż, maczeta, Granatnik, 2 granaty, wytrych, noktowizor, krótkofalówka, bumerang, zioła, 5 fajek, zapałki, lekarstwo na tydzień

Rodney Mullen

Piętro któreśste zrujnowanego wieżowca. Rodney przestał liczyć po 34. Wspinanie było naprawdę męczące, szczególnie, gdy ma się torbę pełną lekarskich przyrządów i schody bardziej przypominające gruzowisko pełne ostrych prętów niż porządną klatkę schodową. Lekarz z utęsknieniem westchnął w kierunku szybu z windą, która nie działała niewiadomo od ilu lat.
    – Niesamowici są ci wasi programiści. Tak idealnie odwzorować każdy element tej zniszczonej konstrukcji. – Rodney postanowił podzielić się swoją uwagą z resztą członków zespołu Madonn z Piekła jednocześnie odrywając kawałek schodów i pokazując go reszcie, aby mogli przyjrzeć się jego detalom.
    – Więc już nie robimy na tobie eksperymentów „W celu sprawdzenia możliwości adaptacji człowieka”? – wyrecytował JD często powtarzaną przez doktora regułkę przechodząc obok niego kompletnie nie zwracając uwagi na trzymany przez niego gruz.
– Oczywiście, że robicie! Tylko doszedłem do wniosku, że bez sensu jest rujnować te wszystkie budynki, jakie widziałem w celu przeprowadzenia jednego eksperymentu. Wydaje mi się, że mój umysł na czas badań został umieszczony w cyberprzestrzeni. Możliwe nawet, że wy jesteście botami, które mają udawać zachowania prawdziwych ludzi. Pamiętam, że zanim byłem zamrożony coś takiego było tylko w grach komputerowych i było dużo prostsze.
– Znów się zaczyna... – Westchnął Ben.
– No sami pomyślcie, znajdujecie bunkier pełen przedwojennych rzeczy, moich rzeczy, w tym Chevroleta i mnie - zamrożonego lekarza. Czekajcie tam widzę coś pod ścianą – Rodney przerwał swój wywód i podszedł do zwiniętego w swoje błoniaste skrzydła stworzenia przypominającego połączenie nietoperza i człowieka.
– Nie zbliżaj się do tego! To jest harpia! – wykrzyczał Jordan, gdy doktor z niezwykłym zainteresowaniem przyglądał się stworzeniu. Obudzony stwór zaczął wstawać rozpościerając swoje skrzydła, tak jak by prostował się po udanym śnie. Lekarz zaczął z przerażeniem cofać się do tyłu. Może to była tylko komputerowa animacja potwora z gier, ale cholernie realistyczna animacja. Pozostała trójka w tym czasie wystrzeliła do maszkary ze wszystkiego, co mieli. Harpia odpowiedziała na to przeraźliwym rykiem rozwierając całą paszcze i pokazując ostre zębiska. Teraz cofnęli się wszyscy prócz Jake. On miał jaja na miarę takich rzeczy, wycelował granatnikiem w pysk potwora i wystrzelił granat prosto w paszcze. Stwór chyba nawet nie zdążył się zorientować, co się stało, gdy rozsadziło go od środka.
– Łoł, no i mi chyba teraz nie powiecie, że to nie jest wirtualna rzeczywistość. – Rodney strzepywał z siebie resztki potwora.
– One chodzą stadami. Uważajcie, bo gdzieś tu mogą być następne. – JD jednak był nieświadomy tego, że następna stoi tuż za nim. Dowiedział się dopiero, gdy harpia chwyciła go i próbowała dobrać do jego szyi miotając się po całym pomieszczeniu. Ben nie tracąc czasu wprowadził w działanie swój najbardziej absurdalny plan. Wskoczył na plecy harpii uderzając ją w głowę i skrzydła tasakiem. Monstrum próbując pozbyć się nieproszonego jeźdźcy z pleców uderzało o ściany, aż wpadło do windy. Potwór próbował polecieć w górę, ale porąbane tasakiem skrzydła zamiast unieść go do góry sprawiły, że zaczął spadać. Wraz z nim opadał Bendetto. Czas dla niego zdawał się stanąć w miejscu, a przed jego oczami zaczęło przelatywać mu całe jego życie. Gdzieś pomiędzy czternastym, a piętnastym rokiem życia, gdy akurat przypominał sobie swój pierwszy zwycięski wyścig poczuł jak ktoś złapał go za rękę.
– Znów ratuję ci życie bocie! – powiedział Rodney z uśmiechem od ucha do ucha.

Rodney jest hibernatusem, który przed wojną był lekarzem i dla badań pozwolił się zamrozić by po paru latach zostać odmrożony. Niestety wybuchła wojna no i jakoś o nim zapomniano. Odnalazły go dopiero Madonny z Piekła poszukujące dobrego wozu dla siebie.

Sam Rodney odnalazł się zadziwiająco dobrze w nowym świecie. Na początku sądził, że świat, w którym się obudził jest snem wynikającym z jego stanu hibernacji. Po jakimś czasie porzucił tą teorię i teraz sądzi, że został on podany następnemu eksperymentowi, a świat, w jakim się znajduje jest jakimś wytworem rzeczywistości wirtualnej. No cóż wygląda na to, że długo jeszcze będzie wymyślał różne teorie byle by tylko prawda nie doszła do niego. Szczerze to życzę mu tego jak najdłużej. Byle był zawsze skuteczny w leczeniu. No i nadal ratował życie Bena.

Pochodzenie: Chicago, hibernatus
Profesja: Lekarz
Cechy i Sztuczki: Wczoraj Było...
Budowa: 11
Zręczność: 10
Charakter: 15
Percepcja: 11
Spryt: 15
Umiejętności: Leczenie chorób - 4; Leczenie ran - 6; Pierwsza Pomoc - 4, Biologia - 6, Chemia - 5; Pistolety - 2; Odporność na ból - 6.
Ekwipunek: Smith & Wesson 659 i 2 magazynki, Torba lekarska, trochę leków z każdego rodzaju,

Samochód

Oto samochód Maddon w podstawowej wersji. Jego wyposażenie często zmieniało się podczas kampanii, dopasowywane do wyścigu, lub z powodu ingerencji konkurencji. Samochodu w Detroit nie można przez 24h spuszczać z oka, inaczej obudzisz się np. bez przewodu paliwowego.

Marka: Chevrolet
Model: Caprice
Typ: Sedan
Barwy: Piaskowy?
Ładowność: 450kg
Silnik: Benzynowy (2)
Skrzynia biegów: Automatyczna
Opony: Wypełniane opony
Gadżety: ABS, Wszędzie lekki pancerz, kuloodporne szyby, krucze stopy,
Zwrotność: 40
Prędkość maksymalna: 150
Przyspieszeni: 40
Hamulec: 40
Wytrzymałość: 14
Sprawność: 17

W drugiej cześć pozostali członkowie zespołu.

RPG News!

2010-09-07T09:05:00.003+02:00

Ostatnio w polskim świecie RPG wydarzyło się dużo. Żeby nie powiedzieć bardzo dużo. Mały skrót wiadomości.

RPG FAQ

Parę dni temu powstała nowa strona. Jej działanie jest proste, zadajecie dowolne pytanie zrodzone w waszej głowie związane z RPG, a ktoś inny na nie odpowiada. Macie problem z jakąś mechaniką, nie wiecie gdzie kupować podręczniki do RPG, jakie odbywają się konwenty. Zajrzyjcie na http://tekronicum.pl/rpgfaq

Wolsung - Lyonesse: Miasto, Mgła, Maszyna

Kuźnia Gier wydała nowy dodatek opisujący Wolsugnowy Londyn. Podręcznik naprawdę dobry i godny polecenia dla wszystkich mistrzów gier prowadzących wyżej wymieniony system. Już niedługo postaram się zamieścić jego recenzje na swoim blogu.

Evernight: Noc Bohaterów

Gramel po sukcesie Savage Worlds postanowiło zadać kolejny cios i wydać pierwszy setting. Sam nie przepadam za klimatem fantasy, ale z mechaniką SW myślę, że jest warte sprawdzenia.

Klanarchia w PDF

System, który wyszedł w zeszłym roku doczekał się swojego pierwszego dodatku o nazwie Szarpane Miasto. Jest on dostępny do zakupu w wersji PDF. Jednak drugą dużo bardziej zaskakującą informacją jest, że główny podręcznik wcześniej sprzedawany w papierowej wersji za ponad 100 zł w poprawionej wersji jest również dostępny w PDF w cenie 9,99!

Warto dodać, że kupując tutaj obydwie pozycje razem zapłaci się 14,99.

Robotica: Kult Technologii

W ostatnim miesiącu wyszedł nowy system rpg. Gra osadzona w ciężkim cyberpunkowym klimacie. Do podręcznika w twardej oprawie dodano płytę CD z muzyką i karatami postaci.
Chcesz wiedzieć więcej? Zobacz na http://www.roboticarpg.pl

MISTRZ GRY.PL

Ruszył nowy serwer społecznościowy zrzeszający ludzi związanych z grami RPG. Jego powstanie zdążyło już nieźle namieszać w sieci i spowodować wiele kontrowersji. Nie mniej życzę powodzenia w jego dalszej działalności, bo początki zawsze są trudne. http://mistrzgry.pl

SZPERACZ

Powstała wyszukiwarka graczy i mistrzów gry o nazwie szperacz. Ciekawa propozycja dla wszystkich którzy nie mają z kim grać nie tylko w RPG, ale też gry planszowe.
http://mistrzgry.pl/szperacz

Urodziny Bloga

2010-09-06T16:14:00.001+02:00

Mój Blog przedwczoraj obchodził swoje pierwsze urodziny. Przez ten czas zdążył parę razy zmienić swój wygląd. Pojawiło się na nim 30 postów związanych z RPG lub Postapo. Jeden z nich został zamieszczony również na łamach Gwiezdnego Pirata.

Jak wyraźnie widać w archiwum po mocnym starcie zrobiłem sobie prawie półroczną przerwę. Do dalszego pisanie powróciłem dopiero, gdy jeden z moich graczy zaczął również prowadzić bloga: PÓŁKA PEŁNA KOMIKSÓW, który wszystkim polecam!

Na początku obecnego roku zacząłem się rozpędzać, aby dojść do czterech tekstów miesięcznie i ten poziom będę starał się utrzymać. Chociaż postanowiłem, że od czasu do czasu, jeżeli wpadnie mi coś fajnego w oko dodatkowo będą pokazywać się posty w stylu „Zombie Propaganda”.

Duże podziękowania należą się mojej narzeczonej, która zajmuje się korektą moich tekstów. Taka kobieta przy boku to prawdziwy skarb. Jako dyslektyk potrafię czasem napisać rzeczy naprawdę nieprzyjazne dla czytelnika. Chodź im więcej pisze tym mniej błędów robię, to początki uwierzcie mi były trudne. Jak mówi przysłowie, bez pracy nie ma kołaczy.

Na koniec: blog dorobił się ośmiu obserwatorów, ale jeżeli was odbiorców jest więcej dziękuję każdemu z osobna za czytanie moich wypocin. Zapraszam do dalszego zaglądania i postaram się, aby lektura była przyjemna.

Zombie Propaganda

2010-09-03T11:36:00.001+02:00

Zombie wcale nie są takie złe. Tak naprawdę to media przedstawiają je w złym świetle. Obejrzyjcie to i dowiedzcie się całej skrywanej prawdy.

To jak, jesteście po stronie zombie czy trzymacie stronę złych komunistów?

Nieśmiertelny Von Strudel

2010-08-31T12:27:00.002+02:00

Tym razem coś do Wolsunga, postać, która towarzyszyła mojej drużynie w całej kampanii beta testów. Mam zaszczyt zaprezentować wam.

Obersturmführer Von Strudel

„W drzwiach pojawił się potężnie zbudowany łysy) ogr w czarnym mundurze rzeszy. Od jego wypolerowanych guzików w kształcie czaszek na mundurze błysnął oślepiający blask. Dobrze wiecie, że liczne blizny na jego ciele, ręka zastąpiona mechaniczną wersją i magiczny kryształ w oczodole to wynik licznych przegranych z wami. Po głowach bohaterów chodziło tylko jedno pytanie : Czy on nigdy nie odpuści?
–Przybyłem tu, aby udaremnić wasz niecny plan, który ma na celu spowodować upadek rzeszy!- Wypowiedział dumnie.
– Von Strudel ty żyjesz? – Wykrzyknął zaskoczony Niziołek.
– Czy nie zginąłeś jak rzuciliśmy cię na pożarcie wilkołaka w Czarnoborze? –Zapytał zaintrygowany elf kładąc delikatnie rękę na prawym policzku.
– I w katastrofie sterowców na Atlantydzie? ¬– Dodał troll zbierając esencje magii potrzebną do rzucenia ognistego czaru.
–Mówią, że to, co cię nie zabije to cię wzmocni. Jednak na was już pora. – Odpowiedział ogr pociągając za dźwignie zapadni, na której stali bohaterowie.”

Domyślna konfrontacja
Walka, ogr, pula 3k10; odporność 4
Zdolności: Nie do zabicia, Potężny cios
Cecha rasowa: Siłacz, Zwierzęcy magnetyzm
Walka: walka 6/8+, strzelanie 9/9+; obrona 17
Pościg: pojazdy 6/9+; Wytrwałość 14
Dyskusja: zastraszanie 6/8+ pewność siebie 16
Wsparcie: raz na scenę może przyzwać hordę zombie w mundurach rzeszy.

Von Sztudel jest typowym czarnym bohaterem. Ilekroć się pojawia choćby nie wiadomo jak się starał koniec końców dostaje manto od tych dobrych. Koniecznie pojedynki musi przegrać w jakiś filmowy sposób, jak spadek z przepaści czy zniknięcie w wybuchu jego nowej broni. Jego bezgraniczne oddanie rzeszy nie pozwala mu się poddać, nawet teraz po jej upadku. Niektórzy mówią, że on nadal walczy, bo nikt nie powiedział mu, że przegrali tą wojnę.

Nie zmienia to jednak tego, że ma on do dyspozycji wiele dawnych eksperymentów prowadzonych przez Wotańskich naukowców podczas wojny. Nieumarli i niezwykłe bronie to u niego codzienność.

Po każdej przegranej walce zachodzi zmiana w jego zewnętrznym wyglądzie. Gdy utraci kończynę, zastąpiona zostanie mechaniczną protezą, która dzięki technomagi będzie miała większe możliwości niż poprzedniczka. Tak więc po paru starciach bardziej będzie przypominał parowe monstrum niż ogra. Nawet gdy zginie będzie przeprowadzał ataki z astralu na swoich przeciwników w postaci ducha.

Pomysły na przygody:

Eksploracja – Nasi bohaterowie biorą udział w ekspedycji do ruin dawnej cywilizacji. Jednak zanim dotrą na miejsce ich sterowiec zostaje zaatakowany przez Strucla z wiernymi mu żołnierzami rzeszy na wywiernszmitach. Na statku zaczyna się rozpaczliwa walka o przetrwanie. Cała bitwa kończy się zestrzeleniem porucznika, który musi ratować się skokiem ze spadochronu. Powoli opadając obiecuje zemstę oddalającym się graczą na sterowcu.

Ryzyko – Na miejscu dawnych ruin gracze dowiadują się o tajemniczej budowli na Atlantydzie. Graczy czeka ciężka przeprawa przez pełną niebezpieczeństw dżungle. W końcu docierają do monumentalnej białej wieży. W jej wnętrzu odnajdują portal, do którego uruchomienia trzeba rozszyfrować umieszczone na ścianach opisy, co zajmie przynajmniej parę godzin.

Co by nie było za nudno, na horyzoncie pokazuje się sterowiec z symbolem rzeszy. Von Strudel w pobliżu budowli zrzuca skrzynie pełne zombie w celu powstrzymania bohaterów. Jedyną szansą ratunku wydaje się być użycie miotacza promieni zbudowanego z wielu zwierciadeł w celu zestrzelenia opancerzonego sterowca. W między czasie trzeba też zająć się nieumarłymi, którzy prowadzą oblężenie na wieże. Przydałoby się też, aby mag doładował działo przy użyciu nexusa umieszczonego w podziemiach.

Salony – Okazuje się, że do użycia portalu potrzebny jest amulet. Aktualnie jest on w posiadaniu baronowej, która przyrzekła ofiarować go miłości swojego życia. Właścicielka amuletu wyprawia właśnie bal, który jest dobrą okazją, aby w tańcu rozkochać w sobie piękną panią.
Wszystko poszłoby gładko, gdyby na balu nie pojawił się Von Sthrucel wykorzystujący swój ogrzy wdzięk i nie rozkochał w sobie baronowej. Zastanawiające jest czy porucznik pod maską, nie próbuje skryć blizn po ostatnim wypadku sterowca.

Ryzyko – Gracze uruchamiają portal, który jak się okazuje prowadzi do bazy na księżycu pozaziemskiej cywilizacji. Rzesza wykorzystując technologie obcych wybudowała ogromny spodek i planuje przy jego pomocy zniszczyć Lyonesse. Gracze muszą się na niego dostać zanim wystartuje i dotrzeć do jego centrum w celu zniszczenia reaktora zanim miasto zostanie zaatakowane. Na zakończenie można zobaczyć jak w wybuchu reaktora ginie porucznik Von Strudel dowodzący okrętem.

Śledztwo – Wysłannicy rzeszy planują przywrócić do życia Von Strucla. Do tego celu planują odprawić rytuał, który ma umieścić dusze umarłego porucznika w jednym z ogromnych gnomich golemów. Ślady zaginionego golema powinny graczy doprowadzić do miejsca rytuału. Jednak rytuał już się zakończył i Von Strudel przyjął już swoją nową postać.

Nawiedzony dom cz. 2

2010-08-22T12:59:00.001+02:00

Jak pozbyć się ducha.

Prawie, że przezroczysta postać kobiety ze łzami w oczach i w zniszczonej sukni siedziała na grobie pani tego domu. Bił od niej spokój i błękitne światło, a dodatkowego uroku tej zjawie dodawały białe róże. Kwiaty od wielu lat przez nikogo niepielęgnowane zdążyły zdziczeć i zarosnąć cały grób. „To przez moją śmierć on oszalał, wcześniej był kochający i wrażliwy. Sprawcie, że mój ukochany zazna spokoju pochowany przy moim boku, a dostaniecie to, czego szukacie. Przypomnijcie mu o mojej miłości do niego.” Łatwo powiedzieć, jak przed chwilą tenże ukochany samobójczy duch próbował spalić was żywcem razem z połową domu.

Duchy to istoty, na które nie działają konwencjonalne metody walki. Nawet posiadając magiczny lub poświęcony przedmiot, który w tradycji pozwala zadać rany takim istotą na niewiele się zdaje, bo jak trafić coś, co zazwyczaj nie pokazuje się ludzkim oczom, ewentualnie na fotografii, filmie lub jako złudzenie, które znika za ścianą.

Najbardziej powszechną metodą jest odprawienie egzorcyzmów przez osobę duchową. Jednak to jest właściwie temat na osobny artykuł.

Drugą metodą, która na pewno bardziej zainteresuje jest odprawienie rytuału. Do jego przeprowadzenia niezbędne będzie zebranie odpowiednich składników, wyrysować symbole na podłodze, ścianach, włączyć muzykę i wypowiedzieć odpowiednią inkantacje. Zebranie niezbędnych rzeczy, informacji może być procesem długim i wymagającym sporego wysiłku. Sama słowa zaklęcia mogą wymagać odwiedzin paru bibliotek, albo odszyfrowania tekstu zapisanego na kamiennych posągach. Co gdy do odprawienia rytuału potrzebny jest skrzek żaby zebrany w bezksiężycową noc a mamy środek zimy.

Kolejny sposób to zniszczyć węzeł, z którym jest związany dany duch. Od mistrza gry zależy, czy będzie to należało do rzeczy łatwych czy trudnych. Bowiem może się okazać, że duch jest związany z domem i dopiero jego wyburzenie sprawi jego zniknięcie. Lub sam duch nawet nie wie, z czym jest tak naprawdę związany. Możliwości jest wiele, poczynając od bliskich osób, swoim mordercy, zwierzęciu po książce lub pierścionku kończąc. Dojście do tego, czym jest węzeł może wymagać osobnego śledztwa. Przepytaniu bliskich zmarłego, przeczytaniu dawnych gazet.

Następny sposób, jaki mi przychodzi do głowy to wykonanie ostatniego życzenia ducha po śmierci. Mówi się, że duchy w naszym świecie zatrzymują niepozałatwiane sprawy. Nic prostszego tylko bierzemy się do roboty. Czy to będzie zapewnienie bezpieczeństwa bliskiej dla ducha osobie, naprawienie jego dawnych grzechów. Możliwości wiele, jednak trzeba zauważyć, że nie każdy duch, tym bardziej te złe będą chciały odejść w ten sposób.

To by było na tyle. Taki mały leksykon zjawisk nadprzyrodzonych, które mogą się wydarzyć u każdego w domu. Mam jednak nadzieje, że zainspirują one do stworzenia sesji z duchami w roli głównej.

Przykładowe duchy

Mała dziewczynka, Eliza
To właśnie ona dba o zwierzęta, które mieli okazję oglądać gracze. Może być ona ofiarą jakiegoś wypadku, albo zabójstwa. Może nawet z ręki innego ducha. Szczerze to nawet nie zdaje sobie sprawy, że już jest martwa. Jednak wie, że coś jest nie tak. Stara się nie wchodzić w drogę innym, szczególnie Ebertowi. Ten cały czas bawi się jej kosztem, to znęcając się nad jej zwierzątkiem, to zamykając w szafie. Gracze najprawdopodobniej spotkają ją po raz pierwszy zapłakaną w jakimś koncie na strychu. Ten łobuz tym razem stanowczo przesadził wieszając jej kotka.

Rozwydrzony bachor, Ebert
Tak ten mały jest martwy, ale nie można powiedzieć, aby mu to jakoś przeszkadzało. Dało mu to nowe możliwości w robieniu dowcipów kosztem innych. Właściwie to zginął, gdy jedna z ofiar jego figli nie zrozumiała jego geniuszu i postanowiła zakończyć jego zabawę raz na zawsze. Jednak, kto by się tym teraz przejmował, gdy ma tyle nowych możliwości. Nawet jak nie ma nikogo żywego w pobliżu to zawsze jest ta płochliwa Eliza.

Śpiewaczka operowa, Lidia Rappé
Kolejna nieszczęśliwa ofiara morderstwa. Mówi o tym, że jej niebywały talent artystyczny został wykorzystany w celu odprawienia pewnego mrocznego rytuału w wyniku, którego została uwięziona pomiędzy światami. Za pewne będzie chciała policzyć się ze swoim dawnym katem, albo dokończyć śpiewać swoją ostatnią pieśń, której nie może sobie przypomnieć. Chyba, że skrywa swoją prawdziwą twarz za teatralną maską i tak naprawdę dzięki graczom chce zakończyć swój mroczny rytuał tak tragicznie przerwany przed laty przez głupców, którzy jej nie rozumieli.

Szalony morderca, Robert
To właśnie on stoi za masakrą, o której pisali w gazecie przed tylu laty. Trwało by to dużo dłużej, gdyby sąsiadka nie wezwała funkcjonariuszy policji do sąsiada słuchającego głośno muzyki. No, ale co się dziwić, niektórych rzeczy lepiej nie robić po cichu. Po za tym przy swojej śmierci pociągnął za sobą paru mundurowych. Jak by tego było mało, nadal szuka ofiar dla swojej siekiery. Rzadko się pokazuje żywym. Chyba, że w tradycyjnej postaci odzianej czarnym płaszczem przypominającej śmierć.

Lord Relington
Ten człowiek tak naprawdę nie jest duchem, ale jest odpowiedzialny za nocne hałasy i wszystkie zjawiska nadprzyrodzone. W swojej torbie ma ukryte liczne rekwizyty i taśmy z przeróżnymi przerażającymi nagraniami i dziesiątkami urządzeń tworzących pole magnetyczne lub zmieniające w nietypowy sposób działanie urządzeń elektronicznych. Gdy ktoś zadzwoni z nieznanego numeru na twoją komórkę i odezwie się głos dochodzący z zaświatów bądź pewny, że to on. Wszystko to w celu zniechęcenia potencjalnych klientów, którzy chcą kupić dwór, na który ma oko.

Człowiek pochodnia
Człowiek, który zginał w niezwykłych męczarniach pochłonięty przez ogień. Teraz o ironio losu, ogień stał się po śmierci jego domeną i przy jego użyciu stara się pozbyć nieproszonych gości. Jego widmo przypomina człowieka poparzonego na całym ciele, albo nawet zwęglonego. Alternatywą jest duch, który zginął od innego żywiołu, np. topielec panujący nad wodą.

Na zakończenie filmik instruktażowy

Gwiezdny Pirat

2010-08-21T19:37:00.006+02:00

Niedawno ukazał się 33 numer Gwiezdnego Pirata.

Oczywiście jak zwykle napakowany wszystkim, co związane z RPG. Scenariusz do ostatnio recenzowanej przeze mnie gry do Cold City, plus pieniądze do wydrukowania. Świetny rekwizyt, którego na pewno nie zabraknie, gdy będę prowadził CC.

Opis powstającej gry karcianej i figurowej, której akcja dziejące się w świecie Neuroshimy. Dalej mamy Wolsung, Savage Words. W tym też raport z prac nad 2 edycją Monastyr i wiele, wiele więcej. Jestem przekonany, że każdy znajdzie coś dla siebie.

Na dodatek, prócz świetnego pomysłu na sesje do Neuroshimy znalazł się też mój tekst o Neodżungi, który mieliście już okazje przeczytać na moim blogu.

Do pobrania za darmo stąd Gwiezdny Pirat.

Recenzja Cold City

2010-08-15T14:27:00.006+02:00

Gra RPG, która powstała w 2007r. W Polsce wydana przez wydawnictwo Portal w 2010r. Stworzona przez Malcolma Craiga, który po sukcesie wyżej wymienionej gry napisał rok później Hot War – grę osadzoną w postapokaliptycznym Londynie.

Akcja gry dzieje się w Berlinie podczas zimnej wojny. Miasto podzielone na cztery sektory zajmowane przez aliantów zmaga się z pozostałościami niedawnej wojny. W grze gracze wcielają się w członków tajnej służby specjalnej o nazwie „Pomocnicza Agencja Policji”. Jednak nazwa jest tylko przykrywką dla prawdziwych działań, bo z policją organizacja nie ma nic wspólnego. Jej celem jest odnalezienie pozostałości po nadprzyrodzonych eksperymentach prowadzonych przez nazistów podczas II wojny światowej i ich likwidacji. Wszystko dla zapewnienia bezpieczeństwa mieszkańca Berlina.

Oprawa

Podręcznik jest wydany w formie, do której zdążyliśmy się już przyzwyczaić za tą cenę. Sto dwadzieścia osiem storn w miękkiej oprawie. Tradycyjnie też dostajemy parę literówek w tekście, jednak nie przeszkadza to w lekturze, którą czyta się bardzo dobrze. Jednak pozostała cześć wygląda już lepiej. Na pochwałę zasługuje ogólny layout wychodzący ponad przeciętną. Pomiędzy rozdziałami za każdym razem znajdują się ilustracje. Nie ma ich za wiele ale są bardzo dobrej, jakości i pomagają świetnie wczuć się w klimat gry. Na dodatek każdy rozdział jest poprzedzony krótkim tekstami pozwalającymi się zanurzyć w świat gry.

Świat

Gracze przeprowadzając śledztwa będą mieli okazje śledzić ludzi poddanych eksperymentom, które odmieniły ich w groteskowe monstra o niezwykłych mocach i spaczonych umysłach. Dodajmy do tego jeszcze spotkania z istotami sprowadzonymi z innych czasoprzestrzeni przez niezrozumiałą technologie, której bliżej magii, niż temu, co my znamy. No i moich ulubieńców Spezialensatztruppen, którzy są po prostu powolnie, lecz skutecznie dążącymi do celu zombie.Jednak sam świat jest tylko pretekstem do wprowadzenia interakcji miedzy graczami. O jednak tym później przy omawianiu mechaniki.

Podczas sesji nie powinno też zabraknąć trudnych wyborów moralnych. W podręczniku mamy propozycje odmieńców, którzy nie są tylko szaloną bronią. Niektórzy z nich zachowali swój dawny umysł, uczucia, i nie pragną niczego prócz tego, aby przestano ich ścigać. No może prócz powrotu do normalnego życia. Nasuwa się pytanie, czy pozwolić istocie żyć, czy też lepiej dla bezpieczeństwa ogółu zabić.

Mechanika

Jest bardzo prosta. Niektórzy nawet powiedzieliby, że za bardzo. Jednak jak najbardziej wspiera ona dynamiczną akcje i odgrywanie postaci. Mamy tylko trzy cechy opisujące naszą postać: akcje odpowiedzialną za wszystkie testy fizyczne, wpływy za rozmowy i rozsądek związany ze zdolnościami intelektualnymi. Do tego dochodzą zdolności, które w pewnych sytuacjach pozwalają nam dodać lub odebrać kostkę z puli. Minimum trzy pozytywne i dwie negatywne. Jedyną potrzebną kością jest K10 którą rzucamy w zależności od naszych cech i zdolności. Ważne, aby na rzucanych kostkach osiągnąć większy wynik niż nasz rywal. Przy zasadach umieszczone są wyjaśniające je przykłady z gry. Są one łatwe do zrozumienia.

W skład PAP wchodzą ludzie pięciu narodowości. I jak łatwo przewidzieć mają oni zupełnie inne cele. Francuzi nie chcą, aby z Berlina wydostało się jakiekolwiek stworzenie zagrażające Francji, Niemcy, aby reszta świata nie dowiedziała się o ich szalonych eksperymentach z czasów wojny, dla Anglików priorytetem jest, aby zakończyć jak najszybciej działalność agencji i zaoszczędzić pieniądze z powodu kryzysu przez który przechodzą, Amerykanie i Rosjanie chcą zdobyć jak najwięcej technologii dla siebie jednocześnie nie pozwalając, aby dostał się do ich przeciwników z zimnej wojny. Do tego dochodzą jeszcze osobiste motywy dla każdego zupełnie inne.

Więc jak tu pogodzić ludzi o tak różnych motywach w jednej drużynie? Tu przechodzimy do najciekawszej części mechaniki: Zaufania. Każdy między pozostałych graczy porozdziela określoną ilość punktów zaufania. Zaufanie działa dwojako. Gdy inny gracz opisze akcje pomocy nam i mamy wysokie zaufanie do niego dostajemy sporą liczbę kostek, co znacznie zwiększa nasze szanse na sukces. Z drugiej strony, gdy gracz o dużym zaufaniu działa przeciwko naszym motywom, a zgodnie ze swoimi to on dostaje dodatkowe kostki. W ten sposób inny gracz może zabrać plany niezwykłej broni, które miały zostać zniszczone dla swoje mocarstwa z przed naszego nosa, a nasza postać nawet o tym się nie zorientuje.

Jednak kradzież dokumentów to najmniejszy problem. Gorzej, jeżeli jeden z graczy postanowi napuścić dla wykonania swoich celów służby innej agencji, albo innych bandytów. Dlatego, aby uniknąć konfliktów nie tylko miedzy postaciami gry, ale też graczami warto upewnić się przed grą, że wszyscy są świadomi możliwości zaistnienia zdrady i im to nie przeszkadza. Tak, aby nikt wychodząc z sesji nie poczuł się oszukany. Wtedy nic już nie przeszkodzi nam na prowadzenie pasjonujących intryg między graczami.

Zawartość

W podręczniku znajdziemy jeszcze cztery gotowe do gry postacie, mapę Berlina z podziałem na strefy, oraz klimatyczny opis miasta dostosowany do gry z rozpisanymi ciekawszymi miejscami i pozostałych działających w Berlinie organizacji. Czasem będą wspierać naszych agentów, ale równie często będą stać po drugiej stronie barykady próbując przeszkodzić graczom. Mamy też opisanych ludzi dowodzących PAP i sposób, w jaki prowadzą odprawy przed misjami. No i oczywiście opis wrogów, który ze spokojem starczy nam, na co najmniej parę sesji.

W dziale dotyczącym prowadzenia sesji prócz podstawowych informacji jak prowadzić odprawy i śledztwa znajdujemy jedną bardzo ciekawą, klimatyczną przygodę. Jeżeli MG się postara i stworzy parę dodatkowych dokumentów i map sesja powinna na długo zapaść w pamięci graczy. Przygoda ta doskonale pokazuje jak powinny wyglądać scenariusze do tego systemu, prócz tego dostajemy jeszcze zalążki przygód w klimacie Cold City.

Na końcu podręcznika znajdujemy jeszcze informacje, z jakich gier, stron i filmów możemy czerpać inspiracje, gdyby komuś zabrakło pomysłów z podręczników. Chociaż jak na moje w całym podręczniku jest strawy, na co najmniej dwie kampanie.

Werdykt

Podsumowując, dostajemy bardzo ciekawy świat i dobrą mechanikę. Jednak samą grę poleciłbym ludziom obytym z RPG, którzy będą potrafili poradzić sobie z wewnętrznymi konfliktami w drużynie i nie przenosić ich poza grę. Ja sam zazwyczaj staram się podczas gry uniknąć takich sytuacji i gdy nie będziemy grać w CC wrócę do tego stylu prowadzenia, ale po przeczytaniu podręcznika nie mogę się doczekać, aby wypróbować z graczami mechanikę zaufania.

Na zakończenie warto dodać, że gra doczekała się wielu dodatkowych materiałów, które za darmo umieszcza wydawnictwo Portal na stronie i w Gwiezdnym Piracie. Nic tylko ściągać pliki z sieci.

Nawiedzony dom cz. 1

2010-08-11T15:25:00.003+02:00

Nawiedzone domy to motyw, który licznie był wykorzystywany w wielu filmach i książkach. Dlatego też i w repertuarze naszych sesji nie powinno zabraknąć zamków i innych budynków pełnych duchów. Może gracze nawet postanowią pobawić się w pogromców duchów.

Jak straszyć?
Jednak zanim dojdę do opisu nadprzyrodzonych zjawisk parę słów o samym straszeniu. Pierwszy problem, jaki się pojawia, to jak zmusić graczy by weszli do nawiedzonej posiadłości i za szybko z niej nie wyszli. Nasi gracze muszą wiedzieć, że ryzyko będzie warte świeczki. Dobrym pomysłem jest, więc związanie takiego miejsca ze sporą nagrodą. Np. poinformować graczy, że wewnątrz nawiedzonej posiadłości znajduje się artefakt, dokumenty, gamble (dopasować zgodnie z konwencją gry), które są potrzebne w głównej fabule.

Drugą ważną kwestią jest, aby pozostawić graczom poczucie, że mogą w każdej chwili wyjść. Z moich obserwacji zauważyłem, że gdy gracze znajdą się w pułapce, z której nie mogą wyjść zamiast tworzyć klimat zaczyna się walka z wszystkich sił o uwolnienie. Nie żeby zamykanie graczy w małym pomieszczeniu z szalejącym duchem było złe, ale podobną zagrywkę najlepiej zastosować w ostatnich scenach sesji, gdy dochodzimy do kulminacyjnego punktu.

Kolejną poradą jest prowadzenie narracji w sposób, aby pozostawiać graczy w niepewności. Zamiast „Słyszysz kroki” mówimy „Chyba słyszałeś jakieś kroki”, „Wydaje ci się, że..” i tak dalej. Ma to na celu wprowadzić niepewność, która zawsze towarzyszy zjawiskom związanymi z duchami.

Gdy sesję prowadzimy w świecie bez nadprzyrodzonych nadal można pozwolić sobie na motyw z nawiedzonym domem. Weźmy taką sytuację, że postacie zostały zaproszone przez przyjaciela, aby pomóc w sprzedaży dworku, lub zamku, którego jest właścicielem. Jednak po przybyciu na miejsce stają się świadkami niesamowitych zdarzeń, co więcej klienci rezygnują z zakupu. Na barki graczy spada ciężar rozwikłania zagadki, kto stara się skompromitować ich przyjaciela i uniemożliwić sprzedaż. No a może nie o ośmieszenie tu chodzi, lecz obniżenie ceny i zniechęcenie innych zainteresowanych.

W Neuroshimie gracze mogą wejść w celu zdobycia jakiegoś przedwojennego gambla. Potem wyjść i nie dowiedzieć się, że za wszystkim, co ich spotkało podczas sesji odpowiedzialny był moloch, który zbierał w tym domu informacje na temat ludzkich reakcji na strach i zjawiska nadprzyrodzone.

Swoja drogą gracze wcale nie muszą wybierać się do duchów. Równie dobrze duchy za sprawą jakiegoś podrzuconego artefaktu, lub niesfornego gościa mogą pojawić się w ich domu.

Duchy, którym gracze pomogą załatwić swoje ziemskie sprawy są w stanie im pomóc w późniejszym etapach gry. Mogą obiecać pojawienie się w momencie, gdy będą najbardziej potrzebne, np. w finałowych scenach kampanii. Albo pomyślmy o siedzibie strzeżonej przed obcymi przez ducha. Lepsze połączenie niż wytresowany pies z ochroniarzem.

Warto pomóc sobie w budowie klimatu drukując na sesje jakieś zdjęcia z Internetu, które ukazują duchy, albo wykorzystać jakiś filmik. Można nawet pokusić się o stworzenie artykułu z gazety opisującego nawiedzony dom z przed lat.

Wstęp

Nadszedł czas, aby przyjrzeć się temu niezwykłemu kamieniowi, który przysłał doktor z południowej ameryki. Gładki w dotyku czarny onyks wielkości dłoni z wyrytym symbolem przedstawiającym ręce boga. Twoje obserwacje przerwał dźwięk kroków dochodzący z korytarza. Dziwne, bo dobrze pamiętasz, że drzwi zamknąłeś na przysłowiowe cztery spusty. Jednak, gdy wyjrzałeś na korytarz nikogo tam nie było. Pojawiło się uczucie, że ktoś cię obserwuje. Wchodzisz do kuchni i zauważasz ruch… nie to tylko twoje odbicie w lustrze. Zaraz, ale czemu na kuchennym stole leży czarny kamień, który zostawiłeś na biurku?

Przed samym wejściem warto opisać pogodę. Więc aby pasowało do klimatu wprowadzamy, co najmniej wszechobecną mgłę. Miła była by też ulewa z piorunami, silnymi powiewami wiatru, które trzaskają drzwiami i wyją przez wybite okna. Później, gdy gracze dostana się do „bezpiecznego” domu warto parę razy przypomnieć o panującej na zewnątrz pogodzie trzaśnięciem okiennic, błysku światła, który przez chwile rozświetlił jakąś sylwetkę, albo wdzierającego się z zewnątrz zimna.

Na początku, gdy gracze dopiero, co przeszli przez drzwi domu należy łagodnie dać graczom do zrozumienia, że oprócz nich w domu znajduje się coś jeszcze. Jednak należy to zrobić nie pokazując samego domownika.

Do tego celu będą nam służyć takie efekty jak kroki słyszane z wyższego piętra, brzęk łańcuchów, jeżeli sesja odbywa się na zamku. Napis z magnesów na lodówce, krwią na ścianie w stylu „Odejdźcie”, „Nadchodzę”. Zgaśnięcie światła zaczynają bić wszystkie zegary w domu. W jednym z pokoi znajdują dobrze odżywione zwierzę albo świeże kwiaty, pomimo, że dom wygląda na niezamieszkały. Kanarek lub kot w klatce, pies przywiązany do fotela.

W między czasie możemy graczom zaserwować parę złudzeń dla pozostałych zmysłów. W niektórych pomieszczeniach jest tak zimno, że wszyscy trzaskają zębami. Z kolei w innych bardzo gorącą i postacie zaczynają się pocić. Z szafek dochodzi przeraźliwy smród przyprawiający o mdłości. Z piwnicy wychodzi chmara pająków lub jakiś owadów. W lustrze kątem oka jeden z graczy zauważył zamiast swojego odbicia jakąś obrzydliwą maszkarę, albo swoje odbicie z nienaturalnym uśmiechem, wyrazem przerażenia. Jednak, gdy znów na nie spogląda wszystko jest w jak najlepszym porządku.

Gdyby gracze, w między czasie przechodzili przez ogród, szklarnie, po prostu przez pomieszczenie z roślinnością opiszmy im scenę jak gaśnie światło i coś łapie ich za rękę lub nogę. Nie chce puścić i ciągnie z coraz większa siłą. Po chwili jednak okazuje się, że wpadł w plączą albo zaplątał się w jakąś inną roślinę. To samo można zrobić z kablami.

Rozwinięcie
W jednym z pokoi znaleźliście stary telewizor, w którym leci czarnobiały film. Pokazuje on jakąś grupę ludzi chodzącą po budynku. W niektórych ujęciach widzicie jak krok w krok za nimi porusza się mała dziewczynka o trupiej cerze w długich czarnych włosach i zniszczonej sukience. Ludzie wydają się w ogóle jej nie zauważać. Pomieszczenie w tej scenie wygląda bardzo podobnie do tego, w którym przed chwilą byliście, a ci aktorzy wyglądają podobnie do was. Zaraz, zaraz, to jesteście wy! Ktoś was nagrywał i najwyraźniej śledzi. Odłączasz kontakt od telewizora? Teraz zauważasz, że wcale nie był podłączony do sieci. Więc jak on działa?! Do tego słyszysz jak z korytarza, którym przyszliście dochodzą kroki…

Dobrym momentem na spotkanie z mocami nadprzyrodzonymi. Pomogą nam w tym takie efekty przeraźliwe wycie, śmiechy, jęki lub coś powtarzające ich każde słowo bawiąc się w echo. W pokoju, w którym mieli okazje być wcześniej, teraz widzą ślady pazurów na meblach. Woda w wannie zaczyna bulgotać i zmieniać się w krew. Urządzenia elektroniczne działają w niezwykły sposób, pomimo, że nie są podłączone do sieci. Dzięki telekinezie w kierunku graczy leci parę obrazów i książek.

Z drugiej strony mogą usłyszeć jak fortepian, bądź inny instrument zaczyna sam grać piękną melodie, która niczym jak syreni śpiew przyciąga ich do siebie.

Jeden z graczy lub osób im towarzyszących zostaje opętany i zaczyna z wywróconymi gałkami ocznymi pozornie mówić bez sensu. Może to jeden z duchów uwięziony w tym miejscu próbuje przekazać graczom sposób na przerwanie togo szaleństwo. Może tez próbować skontaktować się z nimi przez radio w formie wiadomości, napisów na ścianie.

Zakończenie
Dotarliście do pokoju 116. To tutaj powinna znajdować się fotografia, na której mówił w dziwnym transie Bob. Jednak zalecałbym pośpiech, bo widzicie jak w waszym kierunku korytarzem zbliża się lewitujący topór do rąbania drewna. Zamykacie się w pokoju? W ostatnim momencie, aby toporek wbił się w drewniane drzwi. I duch najwyraźniej nie chce dać za wygraną, bo raz po raz uderza w drzwi starając się rąbać je na drzazgi. Przeszukujecie pokój. Półka na książki, nie tu nic nie ma, pod łóżkiem też nie. Jest! W szufladzie między starymi ubraniami znaleźliście zdjęcie kobiety. Fotografia, która jest kotwicą dla ducha tutaj straszącego. Teraz tylko ją spalić i po kłopocie. W tym momencie o cal od twojej głowy przelatuje ostrze siekiery.

Gracze poznali już sposób na pozbycie się ducha odpowiedzialnego za nawiedzenie, albo domyślają się, kto jest za nie odpowiedzialny. Teraz nie ma miejsce na patyczki. Zjawa dobrze wie, że mogą to być ostatnie chwile jej nieżycia.

Lądują zamknięci w pomieszczeniu, które jest zalewane przez wodę. Otacza ich iluzja pożaru, który miał miejsce wiele lat temu, ale jest gorąco jak w piekle i poparzenia są nadzwyczaj realistyczne. Trzęsienie ziemi wyrzuca na powierzchnie trumny z cmentarza, na którym zbudowano dom. No i przy okazji gracze wciągani są do rozpadliny. Opętana przez ducha postać atakuje graczy. Latające stosy talerzy i naczyń kuchennych lub sofa zbliżająca się z niezwykle niebezpieczną prędkością. (Ja cię nauczę sofą jeździć wandalu!)

Centrum Militarne Krąpiewo - Fotorelacja

2010-07-30T22:11:00.002+02:00

Tym razem przygotowałem fotorelacje z odwiedzin bunkra znajdującego się na obrzeżach wsi Krąpiewo. Na początek parę faktów. Jego budowa rozpoczęła się w 1982 roku, a zakończono ją w 86. Ma on powierzchnię 1100 m2. Zbudowany jest na głębokości 8 metrów.

Bunkier ten był tajnym obiektem wojskowym o numerze 86092. W razie wojny miał on pełnić funkcje zapasowego Centrum Radiowo - Nadawczego CNR wchodzącego w skład 2 Korpusu Obrony Przeciwlotniczej. Na szczęście z braku wojny nigdy nie był on do tej funkcji wykorzystywany.

Obiekt był ogrodzony trzema murami, szczególnie ciekawie prezentuje się drugi z nich przez który kiedyś płynął prąd.

Aby dostać się do bunkra trzeba przejść kilkadziesiąt schodów i tunel które kończą się stalowymi drzwiami o grubości dwudziestu centymetrów. Otwierane mechanicznie lub w razie zaniku prądu ręcznie od wewnątrz.Wejścia strzegą jeszcze trzy śluzy powietrzne z sygnalizatorami „idź”, „stój”.

Dyspozytornia z pulpitem sterowniczym. Z pulpitu można było sterować wentylatorami i pompami wody.Same ściany, sufit i podłoga bunkra mają grubość dwóch metrów. Miały one na celu ochronę pracującej załogi przed ewentualnym wybuchami pocisków.

Tutaj możemy zobaczyć schematyczny plan bunkra. W czarnych prostokątach znajdą się lampki obrazujące stan poszczególnych śluz powietrznych .

I schemat wentylacji.

W tym pomieszczeniu stały urządzenia które w razie uderzenia bomby atomowej na terenie naszego kraju miały zapewnić łączność. W przyszłości planowane jest odkupienie maszyn od wojska.

Czerpnia powietrza wraz z zespołem filtracyjnym, miała za zadanie oczyszczanie zasysanego powietrza z zewnątrz z kurzu, pyłu, środków trujących i co najważniejsze od pyłu radioaktywnego.

Sześć agregatów z silnikami Diesla które mogły wytworzyć prąd o mocy 1,25 MW. Jednak pochłaniały wielkie ilości surowców, w trakcie dłuższego działania ich brak byłby największym problemem.

Woda była czerpana z trzech niezależnych studni głębinowych znajdujących się poza obiektem.

Pomieszczenie do przechowywania akumulatorów. Prócz tego schron miał trzy niezależnie źródła zasilania zewnętrznego: Bydgoszcz, Koronowo, Nakło.

Zbiornik z powietrzem. Zgromadzone w nim powietrze pozwalało funkcjonować bunkrowi przez dwa tygodnie bez pobierania tlenu z zewnątrz. Jednak po wyłączeniu większości sekcji i maszyn nawet do dwóch miesięcy.

Pomieszczenie do odpoczynku dla obsługi wyposażone w piętrowe łóżka. Zbyt dużo wygód nie mieli.

Na zewnątrz stoi jeszcze parę eksponatów. Ich liczba niedługo ma się powiększyć, bo Muzeum Wojska zamierza w tym miejscu zrobić swoją wystawę z maszyn zalęgających w magazynach.

Informacje zaczerpnięte ze strony internetowej i opowiadań przewodnika